14 वर्ष देखी निरन्तर
समकालीन साहित्य

पोट्रेटकी किल्योपेट्रा

कविता गोपाल झापाली September 14, 2009, 7:08 am
गोपाल झापाली
गोपाल झापाली

भितामा निर्बस्त्र पोट्रेटमा टाँसिएकी किल्योपेट्रा

मलाई गिज्याई रहन्छे,

म पुरुष हुनुको परीक्षा लिईरहन्छे ।

मस्त निदाएको बेला उ,

बिरालाको चालमा मेरो ओच्छ्यानमा आउछे ।

जस्तो म उस्तो उ अर्थात जस्तो उ उस्तो म

कामुक स्पर्स उस्को निधार हुदै गोडामा बिट मार्छे ।

मेरो धैर्यता लाई नामर्द ठानि उ छिल्लि रहन्छे ।

रङ्ग उडेको म, रङ्गिन उ,

रस नभरिएको फोस्रो म,

रस भरिएकि पोटिलि, पुष्ट उ ।

मेरो निरसता संग उस्को रसिलो केमिष्ट्रि नमिले पछि

सिथिल हुदै पुन पोट्रेटमा उक्लन्छे

अनि सुरु गर्छे उहि उत्तेजक हेराई,

अनि सुरु गर्छे उहि कामुक गिज्याई ।

मेरो माटो दुखेको बेला,

आमा लाई ऐठन भएको बेला,

धमनीले उत्तेजक रगत बोकेको बेला,

म कहाँ लहसिन सक्छु किल्योपेट्रा तिमी संग ?

म किन देखाउ तिमीलाई मेरो पुरुषोत्व ?

बलेंसी भत्किएको बेला, धुरि उक्लिएको बेला ।

दमक झापा

लेखकका अन्य रचना पढ्न यहाँ क्लिक गर्नुहोस ।