आमा, माटो र धर्ती

कविता बासु ढकाल January 7, 2010, 8:30 pm

---

आमा!

मलाई एक मुट्ठी माटो देऊ

कतै जीवन दर्शनको उकालोमा

थकाई मार्नु पर्ला

म,चौतारी रोपी दिन्छु

अथवा

मलाई एक मुठी ऑटो देऊ

कतै देश निर्माणको बाटोमा

भोक मेटनु पर्दा

म दुईचार टुक्रा रोटी बेली दिन्छु

या

मलाई गोरेटो बाटो देऊ

ठेल मठेल गरी हिडीरहेका संततिलाई

काँडाहरु पन्छाएर यी हातहरुले

म मूल सड़क भेटी दिन्छु

माटो

जीवनको आदि र अंतस्थल

उर्बर बनाउनु पर्ने हातहरु

बारूदको रोपाईमा जुटेका छन,फुटेका छन

माटो बाटै उदाएर,

साँझ नपर्दै अस्ताएका छन्

धर्ती

सहेको सह्यै छ

तिम्रो शिर सागरमाथा

मान्छेहरुको आगमन प्रत्यागमनको

दृश्य,परिदृश्य हेरेर

मौन

एकनास अविछिन्न

संसार सामु उभिएको उभियै छ

जननी

मलाई एउटा चौडा छाती देऊ

बुद्ध बनेर संसार सामु

सदा सागरमाथा झै

अनवरत, अनन्तसम्म

अविछिन्न शान्त उभिन सकूँ ।

अमेरिका

लेखकका अन्य रचना पढ्न यहाँ क्लिक गर्नुहोस ।