शहर

कविता मणिराज सिंह April 7, 2010, 1:56 pm

---

जताततै झिङ्गै झिङ्गा भन्किरहने

भित्रभित्रै धमिराले खाएर

आत्मग्लानीको ओढ्नेले मुख छोपेर

अग्निदहमा जलिरहेको

यो शहर

कंक्रिटको महलै महलको थुप्रोमा

कति समृद्ध

कति सुन्दर

र कति भव्य देखिन्छ ।

हृदयका भित्री सुन्दुकमा

उम्लिरहेको पानीझैँ

भँुवरी र सुनामीका भेलहरूमा

प्रवृत्ति र दृष्प्रवृत्तिले चिरा–चिरा परेर

एक मुठी हावा

र एक घुट्को पानी नपाएर

काकाकूलझैँ भौतारिदै

आत्मग्लानीले छट्पटाइरहेछ

भतभत पोलिरहेछ

इटाभट्टीको रापमा

अधकल्चा सपनाहरू काखी च्याप्दै

लथालिङ्ग जिजीविषा गाउँदै

छल कपटको बिकृतिले रङबङ्गिएर ।

पटक पटक भाँसिरहेछ

बेथितिहरूको अन्धकारमा

लाटोकोसेरोझैँ पखेटा फटफटाएर

लोडसेडिङ्को मारमा पिल्सिएर

फोहोर पानीमा डुबुल्की मार्दै

छताछुल्ल पोखिरहन्छ

शोकमा डुबिरहन्छ

भोकमा हराइरहन्छ ।

यो शहर

बनावटी लालसा छर्दै

इन्द्रेणीझैँ मुस्कुराइरहन्छ

रित्याएर आफैँलाई

प्रत्येक क्षण अग्लिरहन्छ

अभावैअभावले भत्किएर

लड्छ र उठ्छ पटक–पटक

मातेर वेस्सरी

आँधिवेरीको मुस्लोमा

रिस, राग र ईष्र्या देखाउँदै

विसङ्गति र व्यभिचारको पसल थापेर

आँगन, चोक र गल्लीहरूमा

निस्फिीक्री निदाइरहन्छ

फुस्रोधुस्रो अनुहार टाँसेर

रगतको छालमा नुहाइरहन्छ

निरासा, आक्रोस र असन्तुष्टीको

पर्खाल ठड्याएर

हड्ताल र जुलुशहरू जन्माइरहन्छ ।

लेखकका अन्य रचना पढ्न यहाँ क्लिक गर्नुहोस ।