भद्रपुर

कविता राजेन्द्र शलभ July 9, 2010, 8:13 pm

---

भद्रपुरमा

अलिकति कारिन्दाहरू छन्

त्यो भन्दा बढ्रता हाकिमहरू छन्

अलिकता उद्योगधन्दाहरू छन्

त्योभन्दा बढी नेताहरू छन्

केही स्कूल र कलेजहरू छन्

त्योभन्दा बढी भट्टी पसलहरू छन्

कमबेसीको कुरा बेग्लै हो

तर , मेरो भद्रपुरसँग सबै थोक छ

छैन भने – जाबो प्रगति छैन ।

मेरो भद्रपुरमा

बाह्रै महिना राजनीतिको खेती हुन्छ

मेची पुल सेलाए

हुलाकी राजमार्ग तात्छ

हुलाकी राजमार्ग सेलाए

मेची पूल तात्छ

खोयाबिर्केहरूको एउटा जमात छ

जो हरेक साँझ नेता बन्छन्

अर्काथरी

कोठे नेताहरू छन्

जो बिना काम नै

बाह्रै महिना चर्चामा हुन्छन् ।

के छैन मेरो भद्रपुरसँग

क्याम्पस छ , अस्पताल छ

जिल्लास्तरीय कार्यालयहरू छन्

यो अर्कै कुरा हो

हामी सौदादेखि चन्दासम्म लिन

धुलाबारी जान्छौँ

दुईदुईवटा दैनिक अखबार छन्

तर यो अर्कै कुरा हो

हामी पनि गोरखापत्र र कान्तिपुर मात्रै पढ्छौँ ।

भद्रपुरका छोराहरू राजधानीमा छन्

भद्रपुर उनीहरूका लागि साँगुरो छ

दशैँतिहारमा घर आँउछन्

बाआमाहरूसँग चिनजान गर्छन्

र , माया बस्न नपाउँदै राजधानी फर्किन्छन्

राजधानी आखिर राजधानी हो

उनीहरूबिना शून्य राख्नु पनि त भएन ।

जे होस् , भद्रपुरसँग

अलिकति सम्वेदनाहरू छन्

केही नाता – गोताहरू छन्

त्यसबाहेक ,

जमिन्दारी हराएको जमिन्दारजस्तै भद्रपुर

आफ्नो अस्मिता जोगाउन

पुराना सामानहरू लिलाम गर्दैछ ।

लेखकका अन्य रचना पढ्न यहाँ क्लिक गर्नुहोस ।