19 वर्षदेखि निरन्तर
समकालीन साहित्य

गाउँले गजनी

कविता प्रवीण राई जुमेली August 28, 2010, 9:57 am

जुन दिन त्यसले मेरो टाउकोमा १७७९ अगिको फ्रान्स बजारेर गयो

त्यस दिनदेखि यता म एन्टेरोग्रेड अम्नेजियाले ग्रस्त छु

म भन्न सक्तिनँ कतिबेला मेरो स्मृति जान्छ र कतिबेला त्यो फर्किन्छ

भुलेकाहरुलाई सम्झिनैलाई जिउभरि झरी र बादलहरुको टाटू खोपिराखेको छु

विपनाको पत्करहरु टेक्दै जीवनको फारम भर्न

आउनेहरुलाई म सधैँ तयार राख्छु मेरो जवाफ

पहाड मेरो आमा माटो मेरो पत्नी र पसिना मेरो सन्तान

ब्लिडिङ टेक्नोलजीको बैसाखी टेक्दै खेलहरु बेचिहिंड्ने ब्रोकरहरु झैं

भ्रमको अविराम ‘कमेडी सो’मा थप्पडीहरु खोज्दै गाईजात्राहरु

मेरो जिउने कलाको खिल्ली उडाँउदै खूब ‘मिमिक्री’ रच्छन्

अहो म तिनीहरुको समृद्धि बढाउने गाउँले गजनी सत्ते होइन

मेरो मनको हार्ड-डिस्कबाट तिनीहरुकै घमण्ड र रीसले

सन्तोक र रसमयताका फाइलहरु चुन्दै डिलिट गरेको छ

अहिले-अहिले सुन्दैछु मैले भुलेको ती स्मृतिहरु सबै

विस्मृतिको मेमोरी-चिपमा हालेर कुन्नि

समयको कमोडमा फ्लस् गरिएका छन् अरे

म एउटा रुख यो भेकको वारिपारि फैलिन सक्छु

केही घामको प्रकाश र झरीका थोपाहरु यतातिर पनि छिरिदिए

म पनि हरियै भएर झ्याँगिन सक्छु

कसले छोप्यो हँ यो अकासलाई कसले छोप्यो

कसले चुँडायो नी मेरो गाउँले-स्मृति मबाटै हँ

कसले डण्ठ्यायो मेरो गाउँले-इच्छाहरुको टाउकोमै

भनिन्छ यस्तै स्मृतिहरु खाएर मात्रै नअगाउनेहरु त कति छन् कति

फेरि भागेर आफैलाई सन्तोकको एकान्तसित

बहाल गराउने त्यस्तो मुलुक पनि खै कहाँ पाइयो र

तबै त साधु-बाक्केहरु अवसरहरुको झोलाभरि बोकी

स्मृतिको व्यापार गर्न आउनेहरुदेखि लुकिहिंड्नै पनि कहाँ सकियो र

ठूलो केही नाप्दैनस् भने किन जन्मिस् नाथे

सोद्धथे मासुले निर्मित बाबु

खै जन्मिनु अगिको अनाम र अचेतनतामा

जीवनको रहर उम्रिसकेको थियो पनि कसरी भन्नसक्छु र

त्यसरी मेरो आउनु यो संसारमा पूर्वनियोजित नै कहाँ थियो नी

यसैले भनिदिन्छु म त औल्याउँदै अनाम समयको चित्रगुप्तलाई

अब यसलाई पनि तँ एउटा षडयन्त्रको रुपमा दर्ता गर् ए

अनि भनिदे कि यो म जस्तो भएर मेरो आउनु

कतै पच्य कुरा होइन स्वागतयोग्य विषय होइन

यसैले मलाई तँ सधैँ रिमान्डमा राखिबस्

र यो खप्परमा १९१७ अगिको रुस ठोक्दै सोधिबस् सोधिबस्

तेरो आत्मकथा के हो र चुनौतीहरु के-के हुन्

के हो तेरो उद्देश्य र के-के हुन् पहलहरु

स्वाभिमान तेरो के हो र तँ मर्ने पुर्पुरो कहाँ छ

अनि म देखाइदिऊँला त्यही समयको खोल्सातिर

जहाँ तिमीहरुको भागको समय पनि

मेरो स्मृतिको मेमोरी-चिप खोज्दा खोज्दै तुरिजानेछ।।

गान्तोक, सिक्किम

लेखकका अन्य रचना पढ्न यहाँ क्लिक गर्नुहोस ।