आशिष हराउने देश

कविता भोजराज न्यौपाने October 4, 2010, 12:45 pm

---

वुबा सानो छँदा

जिजुवुवाले दशैंमा टिका लगाएर

आशिष दिंदै भन्नु हुन्थ्यो रे

‘डिठ्ठा भएस् सुवेदार भएस्

पण्डित भएस् विचारी भएस् ।’

म सानो छँदा

हजुर वुवाले दशैंमा टिका लगाएर

जमरा सिउरिंदै पातीले पर्सेर

आशिष दिनु हुन्थ्यो –

‘सवैको मान्य भएस् सवैको प्यारो भएस्

ठूलो भएस् उँचो भएस् ।’

अहिले मेरो छोरालाई

वुवाले दशैंको टिका लगाउँदा

आशिष दिंदै भन्नुहुन्छ

‘असल हुनु ठूलो मान्छे नहुनु ।’

समय न हो हेर्दा हेर्दै वदलिंदो छ

समय न हो छाम्दा छाम्दै घर्किदो छ

भोलि कुनै दिन

मेरो छोराले

उसको नातिलाई दशैंमा टिका लगाउँदै भन्नेछ

‘वावु ,मान्छेको अनुहार लिएर जन्मँदैमा

कोही मान्छे हुँदैन,

अहिले मान्छेमा विवेक हराएको छ

अहिले मान्छेमा विचार हराएको छ ।

यो जन्ममा यस्तै भैहाल्यो

अर्को जन्ममा मेरा सन्तान मान्छे नहोउन

किनभने

मान्छेले पुर्खाको अंश खोज्छ

र पुर्खालाई नै घृणा गर्छ ।

मान्छेले पुर्खाको सदाचार सिक्दैन

पुर्खाको सम्मान गर्दैन

यो आशिष हराउने देश हो वावु

मान्छौ भने शिरको आशिष शिरमैं राख ।’

चरिकोट, दोलखा; हाल: काठमाण्डौं

समाप्त

लेखकका अन्य रचना पढ्न यहाँ क्लिक गर्नुहोस ।