चेतनाका मुट्ठीहरू

कविता मणिराज सिंह July 27, 2011, 7:03 am

---

निस्तब्ध अँध्यारो परिवेशभित्र

जूनको कलिलो आभा

सुसाइरहेकै थियो

तर आफ्नै परिधिभित्र

आगो सल्काएर

क्षितिजभरि नाङ्गो

आक्रोश छरेपछि

कतै केही चर्केजस्तो

कतै केही भत्केजस्तो

चीत्कारका स्वरहरू

पटक–पटक निस्सासिएर

चौतारीको पिपलमा

पदचापहरू उक्लेपछि

चेतनाका मुट्ठीहरू

हिमालसँग ठोक्किएपछि

निर्दयी मन पनि

चिरा–चिरा पर्दोरहेछ

अभिमानी पहाड पनि

गल्र्याम–गुर्लम ढल्दो रहेछ

निरङ्कुश पर्खाल पनि

अपराधीझैँ रुँदो रहेछ ।

बादल, झरी, बतास

अनिँदो रात अनि धिपधिपे तारासँग

घर, आँगन र फलैंचामा

चिउराझैँ छरिएको स्वाभिमान बोकेर

माथिमाथि आकाशिने चाहनासँग

चुच्चोमा कङ्कालमय वर्तमान च्यापेर

ढुकढुकीमा वासनामय ममता सँगालेर

कल्कलाउँदो, भर्भराउँदो जवानीका रङ्गले

पोटिला, रसिला विहानी सजाउन

चौतारीको पिपलमा

पदचापहरू उक्लेपछि

चेतनाका मुट्ठीहरू

हिमालसँग ठोक्किएपछि

निर्दयी मनपनि ..................।

पाखा, पखेरा र भिरमा पनि फस्टाउँने

पहराको काप कापमा जुर्मुराउँने

विषालु सिस्नुको झ्याङ् ताछेर

अवरुद्ध निकास सफा गर्दा

कुमारी युवतीको भर्भराउँदो जवानी

संक्रमित बस्तीमा फर्फराएको सूचना

उद्घोष गर्न

शान्ति र सद्भावसहित

चौतारीको पिपलमा

पदचापहरू उक्लेपछि

चेतनाका मुट्ठीहरू

हिमालसँग ठोक्किएपछि

निर्दयी मनपनि ...............।

लेखकका अन्य रचना पढ्न यहाँ क्लिक गर्नुहोस ।