14 वर्ष देखी निरन्तर
समकालीन साहित्य

सरिता

लघुकथा राजु आत्रेय November 24, 2012, 1:58 pm

कथाकारको आँखा छलेर 'पात्र' फुत्त निस्कन्छ।

भाग्छ।

उसलाइ सबैभन्दा मन नर्पने मान्छे कथाकार।

तेसैले उ कथाकारलाइ घ्रिणा गर्छ, सक्ने भये घाँटी निचोरेर मार्ने थियो होला, नसक्ने भयेरै भाग्यो।

भट्टिको एउटा कुनामा बसेर रक्सीको चुस्की लाइरहँदा उसले मलाइ चिनेछ

क्यार, छेउमै आयो अनि भन्यो।

म यहाँ बसौँ?

"बस"।

अनि म चुप लागे

उ पनि बोलेन।

धेरैबेरपछि उसैले सोध्यो

मलाइ लिन आउनुभको?

उहुँ, होइन मैले त्यो कथा च्यातिदिँए।

उ खुसीले मख्ख भयो, अर्को एउटा बोतल मगायो।

"एकदमै ठूलो गुन लाउनु भयो, त्यो ठिटीको बिहे म सँग गर्नु भको भये दुइदिन

पछिनै पोइल जाने थिइ। थाहा छ तपाइलाई ?"

सरिता ।

मेरो पात्रको दुलही हुन लागेकी ठिटी।

गाँउकै हो, कहीले घर बस्दीन। कोनि के गर्छे, कहाँ कहाँ डुल्छे, कसैलाइ था छैन।

म संग बोल्दिन, घाँटी झुकाएर हिँडछे।

मिनी र्स्कट लाउँछे।

ब्रा नलगाई कमेज लाउँछे।

मेरो पात्रको बिहे सरितासँग गरिदिन पाये !

यो कथा उत्तेजित हुन थाल्यो।

कथाकार असँतुलित हुन थाल्यो।

पात्रलाइ चढेछ क्यार!

उसलाइ मैले कथामा प्रयोग गरेँ अरे। म सँग झोकिन थाल्यो। मुडकी ताक्यो।

मैले सोधेँ

"रक्सीको बिल तिर्ने पैसा छ?

उ कालो निलो भयो अनि भन्यो," तपाँइनै दिनोस, म सरिता सँग बिहे गर्छु ।।।

गोवालपाडा, असम

लेखकका अन्य रचना पढ्न यहाँ क्लिक गर्नुहोस ।