19 वर्षदेखि निरन्तर
समकालीन साहित्य
समकालीन साहित्य
प्रिय सहेला,
सारा विपना खोज्न हिँडेको योद्धा
हत्या गरिएको आफ्नै सपनाको लाश बोकी मुग्लान भासिँदा
के सोच्यौ कुन्नि त्यतिखेर ?
राहदानीको ठेक्का लिएको बताउने दलालजस्तै
विपनाको भ्रम छर्नेहरुलाई तिमीले
दलाल देख्यौ कि देखेनौ ?
तिम्रा सपना मार्न विष पिलाउनेलाई
हत्यारा ठान्यौ–ठानेनौ ?
सखारै एकटंकार सूर्योदय हेरेर मुस्काउने तिमीले
आफ्नै जीवनमा सूर्य अस्ताएको घोषणा कसरी ग¥यौ ?
अरुको जीवनमा तिमीले छरेको त्यो आभा
चन्द्रमाको मधुर उज्यालो थिएन र ?
कि औँशीको रातमा चम्कने
जुनकिरीको उज्यालो थियो ?
रातो बिहानी देखाउँछु भन्दै मध्यरातमा उठाएर
कि ढाँटेका थियौ तिमीले सहेलालाई ?
पत्थरको कोइला निलेका तिमीले
अपमानको प्याला किन हुत्याएनौ ?
जसमा विद्रोहको अगुल्टो गाड्दा
भस्मयज्ञ बन्न सक्थ्यो,
र तिमीले डढाउन पाउँथ्यौ तिम्रा सपना लुट्नेलाई,
किन यज्ञबाट भाग्यौ परदेशी,
के खाडीको मरुभुमी यज्ञभन्दा कम तातो छ ?
कि तिम्रो आँशुको भाऊ
अपमानको प्यालाजत्तिकै सस्तो थियो ?
पेटको राँको निभाउन खोज्ने तिमी
त्यो राँकोमा घ्यु थपि शीतल दिन्छु भन्नेहरु
कसलाई विश्वास गर्ने खालीखुट्टेहरुले ?
एकमा लाख विकल्प देख्ने तिमी
बाटोमा थुप्रिएको पहिरोदेखि किन डरायौ ?
हजारौं बाटाहरुको नक्सा कोर्न सक्थ्यौ होला तिमीले,
किन जीवनको नापनक्सै लिलामीमा राख्यौ ?
कि सवैले लिलामी राख्नुपर्ने हो जीवनको नापनक्सा ?
भनिदेउ सहेला : जिन्दगीको हिसाबकिताबमा
उत्साहका शेषहरु बँचेखुचेका छन्–छैनन् ?
सपना राम्रा छन् अचेल,
विपना चैं अर्धचेत छ,
तिमी भन्थ्यौ–सपनालाई विपनाले जित्नुपर्छ,
तर किन विपनाभन्दा सपना जागा छन् ?
प्रिय सहेला,
अकर्मण्यतामा फसेको छु यतिखेर
जवाफ पठाइदेउ है
पन्द्रुङ–३, जराङटारी , गोरखा