राजमार्ग र चिन्तित मनहरू

कविता मातृका पोख्रेल August 17, 2013, 9:06 am

---

एउटा बुढो साइकलमा

प्रत्येक दिन नापिरहेछु

आधा शताब्दी पुरानो

थोत्रिँदै गएको सडक ।

निरन्तर थोत्रिँदै छ सडक

किनारहरू भत्केका छन्

ढल बगिरहेछ पेटी छोएर

दुर्गन्धित पानी,

सडकका खाल्डाहरूमा जमिरहेछ

किनारबाटै यात्रीहरू

नाक थुनेर

आफ्नो गन्तव्य नापिरहेका छन् ।

इन्जिनियरहरू,

सडक मर्मतको योजना कोरिरहेका छैनन्

आजमात्रै,

राष्ट्रिय अखबारमा एउटा समाचार छ–

उनीहरूले

भरखरैमात्र

मर्सिडिज कार चढ्ने

बिन्तिपत्र दर्ता गरे

बिनतीपत्रसँगै

विभाजित भए यात्रीहरू

उनीहरू उचालिरहेछन् मुट्ठीहरू

पक्ष/विपक्षमा

केही बेर अघि मात्र

विपक्षमा सुनियो तालीको ठूलो स्वर ।

आधा शताब्दीदेखि

थोत्रिँदै गएको छ सडक

भत्किएका सिटहरूसँगै

यात्रुहरू झट्कार्दै

कुदिरहेछन् साझा बसहरू

बर्षौंदेखि ती बसभित्र

धेरै चोखा मनहरू

निरन्तर कुदिरहेछन् ।

आँधी–हुरीले ढाल्न नसकेका

दशकौं पुराना रूखहरू

आफैं लडिरहेछन् सडकमा

मानिसहरू अचम्मित हुँदै

जिब्रो काढिरहेछन्

आँखा छोपिरहेछन्

ढलेका रूखका हाँगाहरूमा

झुण्डिरहेछन् चमेराहरू

शताब्दीयौंपछिको सहर–बस्तीलार्इ सुहाउने

सुन्दर सडकको पूर्वाधार कायमै छ

तर मर्मतको अभावमा

निरन्तर थोत्रिरहेछ सडक

सडकको बुढ्यौलीसँगै

थोत्रिरहेछन् वैंशहरू

थोत्रिरहेछन् मनहरू

क्रमशः थोत्रिरहेछन् जीवनहरू

चिन्तामग्न भएर

एउटा बुढो साइकलमा

प्रत्येक दिन नापिरहेछु

आधा शताब्दी पुरानो

थोत्रिँदै गएको सडक ।

लेखकका अन्य रचना पढ्न यहाँ क्लिक गर्नुहोस ।