ढुकढुकीको आवाज

कविता नरेन्द्रकुमार नगरकोटी November 9, 2013, 9:49 pm

---

खै कसरी सुनाउँ

मेरो ढुकढुकीको आवाज ?

तिमीले गाउँ छाड्दा

शीत ओभाएकै थिएन

चराहरू ब्यूँझिएकै थिएनन्

मलाई लागिरहेथ्यो–

‘अस्ताउँदै छ मेरो जून’

मलाई लेख्न मन छ कवितामा–

‘देशको स्वतन्त्रताभन्दा ठूलो हो

तिम्रो उपस्थिति यो माटोमा’

सुनेको हुँ –

सहरी आकाशमा पूल हुन्छ रे

परदेशमा त पानीभित्र पनि घर हुन्छ रे

मलाई त डर पो लागिरहेछ

त्यै आकाशे पूल

तुइनजस्तै चुँडियो भने !

पानीको घर

बाढीले बस्ती बगाएजस्तै बगायो भने !

ओहो !

कस्तो अपशकुन सोचिरहेछु

यस्तो बेलामा

सुन्न मन छ –

तिम्रो प्रेमिल आवाजको धून

तिमीलाई पठाउनु छ खबर –

गाउँमा भर्खरै डोजरले बाटो खनेको छ

अस्तिदेखि प्रौढशिक्षा शुरु भएको छ

अझ भन्नु छ–

मेरो दुक्खभन्दा ठूलो हो देश

र यो देशभन्दा महत्वपूर्ण छ

तिम्रो उपस्थिति यो आँगनमा

देखेको छैन मैले

क्षितिजको पल्लापट्टि के छ ?

मैले देखेको छु –

आलुबखडाको बोटमा फूलेका गाउँले सपना

भोगेको छु –

तुषारोमा टेकेर हिँडेका पाइतालाका पीडा

तिमीलाई भेट्नेवित्तिकै भन्नुछ –

मेरो प्रतीक्षाभन्दा लामो हो

तिमी फर्कने बाटो

त्यो बाटोभन्दा लामो हो

हाम्रो सपनाको गोरेटो

सपनाको गोरेटोभन्दा लामो हो

पसिनाको नदी

सबभन्दा लामो हो –

तिम्रो उपस्थिति हुनुपर्ने कारणको फेहरिस्त

खै कसरी सुनाउँ

अन्तरहृदयको कुनामा लेखिएको कविता !

काभ्रे

लेखकका अन्य रचना पढ्न यहाँ क्लिक गर्नुहोस ।