14 वर्ष देखी निरन्तर
समकालीन साहित्य

दिदी

कविता मनोज बोगटी May 11, 2014, 2:45 pm

आँखा डील कोइलाको धुलोलेे अध्यारो बनाउँछिन्

र निधारमा टाँस्छिन् एउटा घाम।

के रहर लागेको दिदीलाई

केटी हुन।

संसारको सबैभन्दा बलियो दिदी

जसले दुइ दर्जन बाख्राको खोर एक्लै खोर्सिन सक्छिन्

चार माऊ गाईलाई एक्लै सोत्तर दिन सक्छिन्

भुटेको मकै मुर्क्याउन पानी पर्दैन।

कसैसित नडराउने दिदी

नाथे एउटै ‘अ’ देखि डराउँछिन्

एउटै ‘क’ देखि डराउँछिन्।

घामै निधारमा टाँस्ने दिदीलाई

जस्तैै गर्मीले पनि जिस्काउन सक्दैन।

आगोले ठाड़ो आँखाले हेर्न सक्दैन।

डड़ेलोले खाएको वनमा निर्धक्क हिँड्ने दिदीको कुर्कुच्चासित

जस्तै बदमाश काँड़ा पनि डराउँछ।

जब रातपर्छ

कुन्नी के हुन्छ दिदीलाई

लाम्काने खसीको कानभन्दा

कता हो कता सानो ‘ए’ देखि लुगलुग काम्छिन्।

बाजेको लौरोभन्दा कता हो कता सानो ‘1’ देखि थुरथुर बन्छिन्।

रातीशिक्षाका फुपुहरूले जहिल्यै पनि जबरजस्ती तानेर लान्छिन्।

एकदिन

दिदी खुट्टा बजार्दै एक्लै रोइन् र हामी सबैलाई रुवाइन्

किन भने

दिदीले काँपेको हातले लेखेको पहिलो अक्षर

‘भा’ थियो।

पछि ‘त’ थपिन्।

किन भने दिदीलाई भोक लागेको थियो।

निक्कैपछि बीचमा ‘र’ हालिन्

यतिबेला दिदीलाई खै कुन्नी के लागेको थियोे।

खाली दिमाग

त्यही पुरानो आँखा टोड्कामा हालेर उसले हेर्योव

देख्यो त्यही झन्डा हल्लिरहेको छ पाखामा

झन्डामा हल्लिरहेको छ त्यही च्यातिएको लुङ्गी

लुङ्गीमा सुकेको रगतको टाटो

हल्लिरहेछ

समय।

झन्डा हल्लिनु भनेको चिहानमाथि बिसाउने बुद्धले हाई काड्नु हो

उसले हाई काड्नु आधाबाटोमा विराट शुन्यता चर्को घाममुनि पल्टिनु हो

तर होइन छोडेको घर, स्वास्नी र छोेरा सम्झिनु।

झन्डा हल्लिनु भनेको गान्धीले चश्मा पुछ्नु हो

हेर्नु हो पितालाई छोडेर गएको सासको पुच्छर

र स्वास्नीको नाङ्गो शरिर

नाङ्गो शरिरबाट कसरी गोजाउन सकिन्छ महात्मलाई एउटा अर्को चलाकी गर्नु हो

र कात्नु हो धागो नछोपिने नाङ्गो छोप्न।

गान्धीले आफै कातेको धागोले छोपिदिएको देशको लाज

ह्वाङ्गै छ। ह्वाङ्गै छ देशको स्तन

ह्वाङ्गै छ देशको योनी

ह्वाङ्गै छ समाजको दह्रो लिङ्ग पनि।

लुङ्गी र झन्डा

रगत भर्सेस देश

अन्ततः हल्लिनु हो दुवैको महानिर्वाण।

झन्डा हल्लिनु भनेको हावा त चल्नु हो तर पात उड़ाउन नसक्नु हो

अथवा आगो लगाए पनि नउम्लिनु हो भात

अथवा झरी परे पनि नबग्नु हो नदीमा पानी

अथवा चाबी लगाएपछि रोकिनु हो समय।

पुच्छर हल्लिरहेको छ समयको वा झन्डा हल्लिरहेको छ। निरन्तर

...

जब उसले टोड्काबाट पुरानो आँखा खोल्यो

देख्यो, लुङ्गीबाट बगेको रगतमा उसले नुहाइरहेको छ

आहाल समय खेलिरहेको छ माछाजस्तो चारो खाने खेल।

दृश्यहीनताजस्तो दर्शन गाउँगाउँ घुमिरहेको बेला

आँखा लगाए पनि न लगाए पनि देखिने दृश्य त आफ्नै अनुहार हुँदोरहेछ।

अनुहार भनेको हुरिले भत्काइराखेको पुरानो घर अथवा

पैह्रोले सोह्रेको टाडाको बस्ती

अथवा महिनाको अन्तिम तारिक।

हज्जारौं आँखा भएका अन्धाहरूले जब ‘अन्धा’ शब्दमा नै आपत्ति जनाइरहेका हुन्छन्

त्यही बेला गान्धीजीले गान्धी चौकमा माला थाप्छन्

बुद्ध अडेसिन्छ रुखको फेदमा र कनाउँछ केश र हेर्छ बाटो कि

कताबाट आइरहेको छ सुजाताले जिउमा छर्किएको अत्तरको बासना।

...

दिमाग खाली हुँदा बुद्ध र गान्धीले कसरी सम्हाले होलान

मैले उनीहरूलाई सम्झँदा उनीहरूले कसलाई सम्झिन्छ होलान्।

मलाई लाग्छ केही त चलिरहेको छ मेरो दिमागमा कुनैै कीराजस्तो

यसले बच्चा काड्दैछ। पखेटा उचाल्दैछ।

मैले आँखा खोल्यो कि

फुत्त निस्किएर भाग्छ विचार र नदीमा हामफाल्छ

फुत्त निस्किएर बत्तिन्छ चेतना र मरुभूमिमा पुरिन्छ

फुत्त निस्किएर हान्निन्छ कविता र किताबमा चेप्टिन्छ।

कस्तो खाली हुन्छ दिमाग

ए कवि राजा पुनियानी यस्तो तपाईलाई पनि हुन्छ?

लेखकका अन्य रचना पढ्न यहाँ क्लिक गर्नुहोस ।