14 वर्ष देखी निरन्तर
समकालीन साहित्य

छद्म शरणार्थी

कविता आहुति September 4, 2014, 3:09 pm

ऊ जन्मिएको रहेछ मेरो देशमा

त्यसरी नै शायद

जसरी बिना चाह आउन बाध्य हुन्छन्

शरणार्थी /

बाल्यकालभरी

दुध रोटी खेलौना कपडा मागिरह्यो

जे सम्भव थियो जति सम्भव थियो

उसले पायो

मागे जति नपाए पनि

युवा हुन पुग्ने गरी उसले पायो /

उमेरको जुन बिन्दुदेखि

माग्न छाडेर उसका अभिभावकले

बाड्न सुरु गरेका थिए

उसले भने माग्न .....

केवल माग्न छाड्दै छाडेन /

जति तन्नेरी हुँदै गयो

उति उति माग थप्दै गयो

जिन्स पाइन्टबाट सुरु भयो र थपिदै गयो

महंगो घडी

मोटरबाइक

ल्यापटप

आइ फोन

कार बंगला आदि इत्यादि

हाइफाई जिन्दगी /

टिठ लाग्ने गरी माग बढाउदै गयो

ऊ आफ्नै भूमिमा त्यसरी माग राख्थ्यो

जसरी माग राख्न बाध्य हुन्छन्

सिर्जनभूमि गुमाएका

शरणार्थी /

उसको माग देख्दा यस्तो लाग्थ्यो

ऊ उर्वर भूमिको देशमा होइन

सहारा मरुभूमिको केन्द्र भागमा जन्मिएको हो

उसको जिद्दी देख्दा यस्तो लाग्थ्यो

ऊ जे खाएर जे लाएर हुर्क्यो

ती सबै सबै जंगली वृक्षमा फलेका थिए

उसको चाहना सुन्दा यस्तो लाग्थ्यो

ऊ जे जे मागिरहेछ

मानिसले ती चिजहरू सपनाबाट टिपेर ल्याएका हुन् /

उसको मस्तिस्क र हातमाथि प्रतिबन्ध लागेको भए

ऊ अकालमै मर्नुपर्ने दिन आएको भए

ऊ नाङ्गै पर्ने निश्चित भएर हिडेको भए

ऊ भोकै मर्ने सुनिश्चित भएर गएको भए

यो सुचना जारी गर्नुपर्ने थिएन

यो कविता पनि लेख्नुपर्ने थिएन /

ऊ गयो

कहिल्यै नफर्किने गरी गयो

अपजसको नाली वातावरणमा वान्ता गरेर

यो देशलाई छाडेर गयो

यस युगको मेरो देशको सबैले चिन्नैपर्ने

निकै नै खतरनाक प्राणी

छद्म शरणार्थी /

लेखकका अन्य रचना पढ्न यहाँ क्लिक गर्नुहोस ।