14 वर्ष देखी निरन्तर
समकालीन साहित्य

बेड नम्बर मेटिएका बेडहरू

कविता विप्लव ढकाल April 1, 2016, 2:04 pm

मध्ययुगीन अन्धकारको एउटा विराट शून्यतालाई चिरेर

यति अमूर्त लयमा— को रुादै छ बाहिर ?

‘हुँ हुँ हाँ ! … हुँ हुँ हाँ !!’

‘हुँ … हुँ … हाँ ! … हुँ … हुँ … हाँ !!’

कि कुनै शास्त्रीय सङ्गीतको द्रुतविलम्बित लय हो यो ?

कि असङ्ख्य जङ्गली पशुहरुको अशुभ कोरस हो यो ?

को रुादै छ बाहिर ?

सायद बाहिर मान्छेहरु, कुक्कुरहरु र

जङ्गली स्यालहरु

एउटै लयमा रोइरहेका छन् !

र भित्र तिमी यतिखेर

आर्यघाटको कुनै चिसो चितामा

कि कुनै सरकारी अस्पतालको

बेड नम्बर मेटिएको बेडमा सुतेका छौ—

देशबहादुर परियार !

‘हुँ हुँ हाँ ! … हुँ … हुँ … हाँ !!’

तिम्रो आवाज पनि बाहिर रोइरहेका

मानिस र पशुहरुको जस्तै अनौठो छ !

कि अब खोल आफ्ना आाखा

र गाउामा हराएका कवि श्याम तमोटको

जागृति गीत गाउादै गाउादै— गाउा गाउाबाट फेरि उठ !

कि अब खोल पृथ्वीका आाखा

र ताराहरु हराएको आफ्नै आकाशको सिलिङमा हेर !

तिम्रो आकाशको सिलिङमा एउटी मैच्याङ जस्तै माकुरी

आवाजबिनाका गीतहरु गाउादै बुनिरहेकी छ गलौचा !

भित्तामा हेर भित्तामा !

मानबहादुर जस्तै माउसुली

लुकीलुकी चोर आाखाले— हेरिरहेको छ उसको सारी !

माकुरीको मसिनु धागोमा झुन्डिएको छ एउटा मधुरो बत्ती !

त्यही बत्तीबाट बुरबुर बुरबुर

तिम्रो भुइामा झरिरहेको छ— उज्यालोको अन्तिम धूलो !

सिरकमा हेर सिरकमा !

कलाकार किरण मानन्धरका अमूर्त तैलचित्रहरु जस्तै

कटकटिएका छन्— पीप र रगतका उत्तरआधुुनिक टाटाहरु !

तिनै टाटाहरुबाट बनेको छ

तिम्रो नयाँ देशको एउटा विखण्डित मानचित्र !

देशबहादुर परियार !

अगाडिको बेडमा हेर—

निमोनियाले थलिएको गोर्की जस्तो एउटा बालक

चिसा आाखाहरु खुलै छाडेर पर्खिरहेको छ आमालाई !

आाखामा हेर आाखामा !

ओखती किन्न गएकी आमा— बाटामा उतै हराएपछि

उसका आाखाहरुबाट पनि बुरबुर बुरबुर झरिरहेको छ

तिम्रो छोराको पानीफोटो जस्तै

ब्ल्याक एन्ड ह्वाइट सपनाको धूलो !

दायाँपट्टिको बेडमा हेर—

बाटुला आाखा र चुच्चो नाक भएको एउटा तागाधारी बाहुन

रुमालमा पहेलो रगत बान्ता गरिरहेको छ !

सायद ऊ कर्नालीको किनारैकिनार खसी बेच्न झरेको

तिम्रै मीतबाबु हरिप्रसाद पन्त हुनुपर्छ !

बायाँपट्टिको बेडमा हेर—

चिम्सा आाखा र थेप्चो नाक भएको एउटा मतुवाली युवक

हत्केलामा आफ्नै कलेजो राखेर चिरिरहेको छ !

सायद ऊ तिम्रै दु:खको कविता लेख्न हिाडेको

कुनै सुदूर किनाराको कवि— देवान किरााती हुनुपर्छ !

कालो वर्णको एउटा सिकुटे मधेसी

सलाइनका बोतलहरुमा निधार ठोकेर रुादै छ अर्को बेडमा !

नजिकै उसकी पगली औरत

ओखतीका बिलहरुले पुछिरहेकी छ

आफ्नो आासु !

नियालेर हेर उसलाई—

सायद ऊ तिम्रै बिग्रिएको रेडियो बनाउने

मिस्त्री मगनीलाल थारु हुनुपर्छ !

पर कुनाको अर्को बेडमा

तातो झिरले दुवै आाखाहरु फुटाइएकी

मदर टेरेसाजस्ती बूढी आइमाई

‘म बोक्सी होइना’ भन्दै

समयका कपालहरु लुछीलुछी रोइरहेकी छ निरन्तर !

सायद ऊ आफ्नै छोराको मलमूत्र खुवाइएकी

कल्लीकुमारी कि मरणीदेवी हुनुपर्छ !

पछाडिपट्टिको आध्यारो बेडमा हेर !

मगज बिग्रिएको आधुनिक कवि

गोपालप्रसाद रिमालजस्तो एउटा अनाम विद्रोही

घरी आफैंलाई, घरी सरकारलाई गाली गर्दै रोइरहेको छ !

सायद ऊ कुनै भूमिगत पार्टीबाट निष्कासित

कमरेड तुफान विक्रम केसी हुनुपर्छ !

‘हुँ … हुँ … हाँ ! … हुँ हुँ हाँ !!’

यो किनाराको आवाज हो कि मूलधारको आवाज हो ?

यो तिम्रो समयको सक्कली आवाज हो

कि मसानका खरानीहरु मिसिएको कृत्रिम आवाज हो ?

आवाजै आवाजहरु पोखिएर बनेको

यो जङ्गली कीराहरुको अनौठो कोरस के हो ?

देशबहादुर परियार !

समय हेर समय,

यो भूतबङ्गालाको पर्खालभित्र कि पर्खालबाहिर बसेर

यति क्लिष्ट र अमूर्त लयमा— को को रुादै छन् यसरी ?

बिरामी सुतेका बेडहरुमा मेटिएका छन् बेड नम्बरहरु !

आवाजका असली पहिचानहरु— हराएका छन् आवाजभित्रै !

मध्ययुगीन अन्धकारको यो विराट शून्यतालाई चिरेर

को को रुादै छन्— यति अस्पष्ट, जटिल र अमूर्त लयमा ?

पहिचानवादीहरु रुादै छन्

कि पहिचान विरोधीहरु रुादै छन् ?

कि दुवैथरी मिलेर— लगाइरहेछन् एउटै नारा ??

लेखकका अन्य रचना पढ्न यहाँ क्लिक गर्नुहोस ।