14 वर्ष देखी निरन्तर
समकालीन साहित्य

नजन्मेको छोरालाई

कविता शंकर लामिछाने May 24, 2016, 3:27 pm

मेरो छोरा !

एकदिन तैँले मसँग

वा मेरो मृत्यु भएमा

स्वयम्‌सँग

एक प्रश्‍न गर्ने छस् ।

मेरो छोरा !

मसँग प्रश्‍नको केही उत्तर छैन !

सिर्फ छ, एक सन्तुष्टि

बल्ल मेरो परम्पराले थिचेका

प्रश्‍नहरू

तेरो मुखबाट निस्कन सके ।

मेरो छोरा !

तेरो युगको प्रभातमा

मेरो अन्धकार

मेरो मृत्युसँगै मरिसकेका हुनेछन् ।

र तैँले बुझ्ने छैनस्

तेरो पितालाई स्वयम्‌को अस्तित्त्वसँग पनि शङ्का उठेको थियो ।

तँलाई पत्यार पार्न सक्ने छैन त्यसबेला

म कस्तो उत्तेजनाहीन

निष्क्रिय र निर्बल थिएँ ।

तैँले सायद कहिल्यै पनि बुझ्ने छैनस् होला

कि सङ्घर्षको सिर्जन निम्ति

शरीरका रगतका अन्तिम बूँद पनि भुल्किनुपर्छ -

केन्द्रित हुनुपर्छ - प्रत्येक क्रिया

एक लक्ष्यमा ।

म त झण्डै लक्ष्यहीन थिएँ

सिवाय एक प्रयासको ।

मैले तँलाई जन्माउने प्रयास गरिनँ;

र लुकाइराखेँ आफैँमा

एक अज्ञात अपरिचित अनिश्‍चित अवसरको निम्ति ।

म भन्न सक्दिनँ, म बिल्कुलै असमर्थ छु -

तँलाई जन्म लिनु दिन ढिला गरेर

मैले, आफैँसँग

वा तैँसँग

वा तेरापछि आइरहने कैयन्-कैयन् वंशसँग

नजन्मेको मेरो छोरा !

तेरो जन्मभन्दा

कति अघि

कति अघिदेखिन्

तेरो प्रश्‍न

मकहाँ आएर फर्केको छैन ।

लेखकका अन्य रचना पढ्न यहाँ क्लिक गर्नुहोस ।