आमासँग

कविता अबीर खालिङ July 29, 2016, 7:03 am

---

तिम्रो फरियाको फेरमा

मेरा कतिमाना आँसु होलान् / आमा

सिंङ्गान र रालले

तिम्रा सुग्घर क्षणहरु

कति लखेटेका होलान्?

म रुँदा तिमी रोएर तिम्रा सुखद बेलाहरु

म लड्दा तिम्रा सबल उपस्थिति

कति घाइते भए ।

मचाहिँ

जुनजस्तो सुग्घर र सुरक्षित

हिँडिरहें तिम्रो मायाको आकासमा ।

तिमीबाट सास पैंचोलिएर

बजाईरहेछु यो मुरली

यो नन्दन बनमा ।

तिमीले दिएको यो दिव्यवाणीमा

भज्दैछु शिवनाम/ गाउँदैछु देशराग ।

तिमी मेरो शब्दमा

शक्ति हौ

मेरो आत्ममा प्रज्ञा भएर छौ

मेरा हरेक पाईलामा

लक्ष्य भएर छौ

मेरा शरीरका प्रवाहित रक्तकणहरूका

अनन्त श्रोत हौ।

आमा! मैले लेखेका नलेखेका कविताहरूका

आदिम र अंतिम स्वर तिमी हौ।

जिन्दगीको यो पीड़ामय युद्धमा

आमा तिमी

आदि, अनंत, अहर्निश

मेरो सुरक्षा कवज हौ।

लेखकका अन्य रचना पढ्न यहाँ क्लिक गर्नुहोस ।