भर्नाबारी र बुनुको बाबु

कविता अबीर खालिङ August 18, 2016, 5:37 pm

---

बुझेकोको छैन भर्नाबारी र बुनुको बाबुले

मेक इन इण्डिया र डिजिटल इण्डियाको कुरा ।

हरेक बिहान

जब साइरन बज्छ

इच्छाहरू बन्दकी पर्छन् र

विवशताको रागमा जिन्दगीको सरगम मिसिन्छ ।

जान्दैन राजधानीले कस्तो सपना देख्छ

राजधानीको सपनामा

कतिमाना उसको सपना होला ?

बेड टीको स्वादसँग

जब राजधानीले आङ्ग तन्काउछ

भर्नाबारी र बुनुकोबाबुको आङ्गभने बेसकन दुख्छ

दिनभरिको मेहेनत र थकाईले

थिल्थिलिएको रोगी शरीरले

चाख्न पाएको छैन जिन्दगीको स्वाद यो ठाउँमा।

नारा आउँछ

जुलुस आउँछ

मेनिफेस्टो आउँछ

तर जीवन तंग्राउने औषधि आउँदैन

भोकको आगो निभाउने योजनाको दमकल आउँदैन ?

खुट्टामा दासत्वको सांगलो बाँधिएका धेर श्रापित सिसिपसरू

भोक र रोगको खर्क चरिरहन्छन्

क्रूसीफाई येसु यो विपत्तिको कलवेरी चहारिरहन्छन्

उन्मुक्तिको ढयांग्रो बजाउँदै

विसन्चो यो ठाउँको खड़को काट्न आउँदैन कुनै बिजुवा ।

भर्नाबारी र बुनुको बाबुलाई

जिन्दगी भनेको

एउटा श्रापमात्र छ ।

लेखकका अन्य रचना पढ्न यहाँ क्लिक गर्नुहोस ।