19 वर्षदेखि निरन्तर
समकालीन साहित्य
समकालीन साहित्य
म कसरी भनुँ मेरो देश नेपाल भनेर ।
खै कता छ र नेपाल ?
टिष्टा देखि कॉंगडासम्म फैलिएको मेरो देश ।
आधा भाग गुमाएर पनि उभ्भिएकै थियो ।
त्यै पनि अब त सक्किन लागेछ ।
खै कता छ मेरो देश ?
यता त भस्माशुरहरुको राज्या छ ।
आफैले दिएको वरदानबाट अभिशाप बनेझै ।
भागिभागि हिँडेका माहादेव जस्तै ।
निरीह बनेर टुलू टुलू हेर्न बाध्य जनता ।
दुइचारजना ठालु ।
अनि हामिलेनै ठूला बनाएका ठालु ।
मिलेर मेरो देश लुटिदैछ ।
अनि टुलूटुलू हेर्दै बस्ने हामी
नेपालका निरीह जनता ।
म कसरी गौरव गरौ !
मेरोदेश नेपाल भनेर ।
मेरो देश पन्चपाण्डवकी एक्ली द्रौपदी जस्ती ।
कौरवको सभामा निर्वस्त्र पारीएकी द्रौपदी जस्ती ।
नारी अपमानको पराकाष्टा भोगेकी द्रौपदी जस्ती ।
पीडा र अपमानले रोएकी द्रौपदी जस्ती ।
पुलुक्क पाण्डव को मुख हेर्न बिवस् द्रौपदी जस्ती ।
मौन अनि मुकदर्शक शिर नुहाएका पाण्डव जस्तै ।
उस्तैउस्तै नेपाली जनता ।
कौरव जस्ता दुइचारजना ठालुको डर मान्छ ।
अन्याय भयो भन्दैन ।
सबै सहेर बस्छ ।
सहने त बानि नै परेको छ ।
म कसरी गौरव गरौ ।
मेरोदेश नेपाल भनेर ।
यिन्को पनि सारी त तानिएकै छ ।
मेरो देश तिमी ।
खुटिमा बाधिएकी बलिको बोको जस्ती ।
चुपचाप सबै दृश्य मौन देखिरहेकी ।
कसैले छुडाएन ।
नमार है भनेर डोरी पुकाएन ।
तिम्रो आर्तनाद कसैले सुनेन ।
आखिर सबैलाइ बोकाको मासु त खानै छ ।
टुक्रा टुक्रा बनाउनै छ ।
चौटा चौटा तौलेर भाग लगाउनै त छ ।
मेरोदेश तिमी कस्ती !
भगवान रामद्वारा त्यागिएकी सीता जस्ती ।
अग्निकुण्डमा हामफाल्दा पनि ।
सतित्व स्विकार नभएकी ।
कस्ता भगवान ! काँहाका भगवान खै केका भगगवान हुन् ?
आफ्नी गर्भिणी पत्नी त्याग्ने पनि भगवान ।
अनि टुलू टुलू हेरेर बस्ने अयोध्या बासी ।
धिक्कार छ तिनलाई ।
अन्याय भयो भनेन ।
सीताका साथमा कोहि भएन ।
वनबास लखेटिएकी एक्ली सीता ।
उस्तैउस्तै अन्याय आजपनि जीवितै छ ।
अयोध्याबासी जस्तै ।
नेपालबासीले पनि अन्याय सहेको छ ।
यस्तै अन्याय सहने बानि परेको छ ।
धिक्कार छ नेपाल बासीलाई ।
नेपाल आमाको यत्रो विजोग हुँदा पनि ।
टुलूटुलू हेरेर बसेको छ ।
धिक्कार छ मलाई पनि ।
यस्तै देशमा जन्मेको म ।
नेपाली हुनुमा गौरव के छ र ?