19 वर्षदेखि निरन्तर
समकालीन साहित्य
समकालीन साहित्य
इन्द्रेणीलाई कहिल्यै रङ्ग्याउनु पर्दैन
फूलबारीलाई कहिल्यै सजाउनु पर्दैन
जीवन एक भोगाइ अनि
कर्कलाको पानीजस्तो हो
यो निश्चित छ, छैन भनी
कसैले बताउनु पर्दैन ।
दुःख आँफैमा दुःखी छ
यसलाई कसैले सताउनु पर्दैन
यी शाश्वत र यथावत् सत्यहरु
म आफ्नै आँखाले प्रत्यक्ष देख्दै छु र
जीवन नै पानामा उतार्दै छु ।
सूर्य चाहिएमा कदापि साँझ नपर्खिनू
सूर्य नचाहिएमा कदापि बिहान नपर्खिनू
किनकि रोशनी र निशिमाले
उज्यालो र अँध्यारोको पालो कुर्दै बस्छन्
यो त प्रकृतिको अनौठो खेल हो
हार र जित गर्नलाई
कुनै निर्णायकको आवश्यकता पर्दैन
कुनै रेफ्रीले यिनलाई खेलाउनु पर्दैन
मै हुँ भन्नेले पनि
आगो छुँदा तातो हुन्छ
सलाइको काँटी कोरेर तताउनु पर्दैन
धर्ती र पानी आफै पवित्र छन्
कुनै अभिषेकले चोख्याउनु पर्दैन
समय अनौठो अनि गतिशील छ
आफ्नै चालमा डुल्छ
आफ्नै तालमा नाच्छ
इन्द्रले लाखौँलाख बिन्ति गरे पनि
वेदव्यासले युगौँ पलेटी कसे पनि
अहँ समयले पर्खिँदैन
कसैले अड्याएर अडिदैन समय
यी शाश्वत् र यथावत् सत्यहरू
म आफ्नै आँखाले प्रत्यक्ष देख्दैछु र
जीवन नै पानामा उतार्दै छु ।
यो विशाल ब्रह्मण्डलमा
युगौँ युगदेखि
पर्जन्य, पिता बनेर वृष्टि वर्षाउँछन् भने
धरती माता बनेर सृष्टि तेस्र्याउँछिन्
आकाश आँफैमा विशाल छ
कसैले तन्काउनु पर्दैन
द्यौता आफैमा दयावान् छन्
राक्षस आफैमा क्रुद्ध छन्
कसैले पुष्टि गर्नु पर्दैन अनि
कसैले बताइरहनु पर्दैन
यी शाश्वत र यथावत सत्यहरु
म आफ्नै जीवनमा अनुभूत गरिरहेकी छु र
जीवन नै पानामा उतार्दै छु
आजकल म आफ्नो जीवन आँफै रचना गर्दैछु ।
पोखरा