19 वर्षदेखि निरन्तर
समकालीन साहित्य
समकालीन साहित्य
खुल्ला आकाश !
आफ्नै देशको चौँरबाट
टुक्रा–टुक्रामा चराको गीत बनेर
मौनधारण गरिरहेछन् पहाडहरु
हिमालसँगै टाँसिएको हिउँका कणहरु
भूँईचालो नआई हामफालीरहेछन् एैँसुलुको झ्याङ्गबाट
हजुरबा र शान्ति एक्कैचोटि
निलो आकाशमा उभिएर जून
आत्महत्याको सपना बुनिरहेछन् इन्द्रेणीसँगै
एक सन्तान देशको सम्झना बोकेर
तिम्रो प्रश्न मेरो प्रश्न अपुग भनिरहेछन् ।
विचरा ठूले !
खोल्साबाट बाढी नआई
नदी मातिएकोले अलिक तल बग्नेछ–
यदापि,
सेलोको भाकामा झरना एक बिहानै
जीवनको रङ्ग उकाली–ओरालीमा कुम्लो बोकेर
सोधिरहेछन् आमा ! म तिम्रो सन्तान हो कि होईन ?
जून रोएको रातपछि
आमाको पछ्यौरी घुम्टो ओढेर
धुलै–धुलोमा पाइला टेकेपछि
बगिरहेछन् पोहोर साल देखेर
आमा र देश
छेउमै बसेर आगो र पानी हुन सकेनन्–
खोई कुरा कसरी गरुँ म ?
जून रोएको देशमा ।
बिन्ती छ आमा !
किन काँगडा र टिस्टा एक हुन सकेनन्–
देशको काखमा संस्कारको नदी हुर्किएर
तिम्रो साथ चाहिँदैन आमा ?
पिडै–पिडाको इतिहासभित्र
यो कुनै आशा होईन आमा !
यो त केवल सन्तानको अधिकार हो ।
खोजिरहेछन् जन्म दर्ताको प्रमाण पत्र लिन
एक कहानी लाग्दो चित्कार लिएर
रोईरहेछन् डण्डिबियोको खेलमा पारुहाङ
देशमा लालीगुराँस फुल्न बाँकी छ अचेल
सुम्निमाको राहदानी कहाँ छ आमा ?
खोई कहाँ छ ?
आफ्नै सन्तानको हत्या गरिरहेछौँ–
वीर पुर्खाको धनिपुर्जा कहाँ छ आमा ?
एक ढाकर खुशी उक्लियोस् आमा ?
एक्कैछिन हराउँनेछ जून रोएको देश ।
कठै !
सीता बैँसको आङमा
रोईरहेछन् भोको सारङ्गीहरु
मधेशको लेउती बगरमा महिनावारी सुकेको छैन–
सुन्दा पनि घृणा लाग्छ तिमीलाई आमा !
रुदैछिन् ज्वालामुखीको जाँटोभित्र
आज बेदनामा आफैँ
विचरा ठूले !
म तिम्रो सन्तान हो कि होईन आमा ?
होम्ताङ्ग –४ भोजपुर