14 वर्ष देखी निरन्तर
समकालीन साहित्य

भारी

कविता प्रज्ञा ढुंगाना December 1, 2017, 2:44 am

आमा हिजो पनि रुन्थिन्,

सासु रिझाउन नसककेर।

आमा आज पनि रुन्छिन्,

बुहारी फकाउन नसकेर।

भोली त झन् खै के,

भक्कानिन्छिन् त्यसै सम्हालिन नसकेर।

छ दशक बित्यो यसै सुसाएको

अब त सुस्ताउन पाँउछु कि बाबु?

जवाफ रेडी छ लौरो बन्नुपर्ने छोराको।

जवाफ रेडी छ छाता बन्नुपर्ने बुहारीको।

'कसले के गर्नु भन्या छ त!'

उत्तर छैन उनीसंग

हुन पनि हो

उनैलाई पीर छ,घर फोहोर भएको।

उनैलाई पीर छ,तरकारीको भाउ बढेको।

उनैलाई पीर छ,करेसाको फुल ओइलाएको।

उनैलाई चाहिएको छ सम्बन्ध।

उनैलाई चाहिएको छ समाज।

उनैलाई चाहिएको छ संस्कार।

......

धर्ती बन्न सिकेकी र सिकाइएकी उनलाई

साँच्चै थाहा छैन, फेमिनिस्ट नाराहरु।

साँच्चै थाहा छैन ,मन्दिरजस्तो घरमा पनि क्रान्ति हुन्छ भन्ने।

साँच्चै थाहा छैन, भातका सिता गनेर खानेका 'माई बडी माई चोइस्' का अवधारणा..

र त

निहत्था घुर्की सहन्छिन् एक पनिउ भात धेरै पस्किदे'को निहुँमा।

निहत्था घुर्की सहन्छिन् बिहानैै भजन गाएर ब्युझा'को निहुँमा।

अौंलामा गन्न पुग्छ होला ,

आँफैले चुलो नबालि खाएका छाकहरु।

अौंलामा गन्न पुग्छ होला,

आफ्नै लागी बिताएका साझहरु।

अहिलेसम्म बाँचेको जिन्दगीले गधा बन्न सिकायो सायद,

र त रहर गर्दैछिन् उठ्नै नसक्ने भारी बोक्न।

तेहि भारीले थिचेर पुर्णविराम नलागोस् जिन्दगी,

अचेल मन पनि उनै आमाको भारी जस्तै गर्हौ हुन्छ।

काठमाण्डौ

लेखकका अन्य रचना पढ्न यहाँ क्लिक गर्नुहोस ।