19 वर्षदेखि निरन्तर
समकालीन साहित्य
समकालीन साहित्य
मलाई नेहरू बनाउने सपनाले
बाउको तालु गान्धीको जस्तै
भएको हो,
मलाई थहा छ
मैले सपनामा पौरी खेल्दा
विपनामा
ओछ्यान नै आहाल बनाएको बेला
मेरो बाउ भालेको
पहिलो डाकमै उठेर
काठको भरीसँग त्यो पारी
चुङ्गथुङ जाँदैगरेको हुन्थ्यो ।
म भने ओछ्यानमा नै
सपनाको नहर सुकाउने प्रयास
गर्दै सिरकमा गुटुमुटु परेर
सुतिरहेको हुन्थे
बाउको भविष्यको नेहरु म ।
बाउको तालु र गान्धीको तालु
उस्तै उस्तो नभएको भए
आज म विश्वविद्यालयको आगनमा हैन
कुनै भट्टीमा ल्याप्यकस भएर
सेन्थेरेमसँग लव गरिसकेको हुन्थे की चैं
कुनै माकिलको रेस्टुराँमा बड़तन माजीरहेको हुन्थे
त्यसैले म हरेक दिन
बाउको अनुहार हेर्छु
जुन अनुहारले मलाई अझै उत्तिकै विश्वस गर्छ ।
हिज बाउले
हसियाँ टुप्पा तताएर
पुरानो टाटा जुता टाल्दै गरेको अवस्थाबाट
निस्केको धुँवाको गन्ध नचलेको भए
आज मेरो शरीरबाट एक्सको गन्ध आउने थिएन ।
☯
दार्जिलिङ ।