14 वर्ष देखी निरन्तर
समकालीन साहित्य

दुरी बढेकै जाती

कविता नम्रता गुरागाईं May 21, 2020, 1:19 pm
नम्रता गुरागाईं
नम्रता गुरागाईं

यो कस्तो युद्द हो

न गोला बारूद छ, न त ट्याँकर

न सैनिकहरू छन, न त फाइटर

न कसैको झ्यालढोका फोरेको छ

न कसैको गोजीको पैसा चोरेको छ

न दिउसै पसल लुटेको छ

न कसैले कसैलाइ कुटेको छ

तैपनि डरको पारो हजारौ गुँणा बढेको छ

देखिनेभन्दा नदेखिनेको त्रास भित्र कतै गढेको छ ।

सबैकुरा तयार छन दिन शुरू गर्न

आँखाहरू आतुर छन परपरसम्म हेर्न

रूमालमा मुख लुकाएरै भएपनि केही कोष हिडन मन छ

जहाँसम्म पुगिन्छ पुगियोस

आफनै भरोषाको बाटो तय गर्न मन छ

तर अदृश्य माहामारी

मान्छेसंगै बोकिएर संसार पसेको बेला

खुट्टाहरू तयार छैनन पाइला अघि सार्न ।

मान्छेले बनाएका पर्खाल त केवल मान्छेकै लागि रहेछन

उसलाइ कुनै पहाडले रोकेन,

न सिमानाले छेक्यो, न राहदानीले

न घामले छेक्यो न पानीले

न चिसोले छेक्यो, न तातोले

कहाँ उठछ कहाँ सुत्छ, मान्छेले देखेन ।

भित्र पस्दैन उ

बाहिर ढोकामा बसेको छ

उ बाहिर बसेकोले होला भित्र अनाैठो अध्यारो पसेको छ

न जातभातका कुरा सुन्यो उसले, न धन सम्पतिका

न एकलको कुरा सुन्यो उसले, न दम्पतिका

भेटेसम्मलाइ डसेको छ

घाइतेहरू जीवनको मूल्य माग्न अस्पताल पुग्दा

उसले अस्पतालमै मृत्युको मोल कसेको छ ।

ए मित्रहरु !

स्वास्थ्य सेवकहरू भन्छन

घरभित्रै बसी

हामीले भेटघाटको दुरी बढाउंदा उसले घटाउंछ रे !

बरू थोर दुरी बढेकै जाती

हामीले फेरी अनुहार देखाएर

निस्फिक्री हिडन पाउनु पर्छ

चिन्ताले पाकेका जिर्ण मनहरूमा फेरी खुशी छाउनु पर्छ ।

अमेरिका

लेखकका अन्य रचना पढ्न यहाँ क्लिक गर्नुहोस ।