14 वर्ष देखी निरन्तर
समकालीन साहित्य

बाल्यकाल र बाबा

कविता नारायण मरासिनी August 26, 2020, 10:57 am
नारायण मरासिनी
नारायण मरासिनी

हाँस्थेँ खेल्थेँ विगत दिनमा प्यार पाई रमाई

‘बाबा’ भन्दै अघिपछि भई हातखुट्टा समाई

कैलेकाहीँ छुनुमुनु गरी काँधमा चढ्न पुग्थेँ

त्यो बेलामा अबुझ मनले शक्तिशाली म हुन्थेँ ।

भाग्थेँ कैले झटपट उठी प्याट्ट हान्दा रिसाई

फर्की बस्थेँ उठबस गरी हार आफै म खाई

पैलेजस्तै लुटुपुटु भई चुप्प खान्थेँ हजार

छैनन् त्यस्ता दिन अब यहाँ, सम्झना बारबार ।

कस्तो मीठो सरस वयको प्रेमको बाल्यकाल

बाबा साम्ने दिनभर हुँदा हुन्नथ्यो क्यै बिहाल

आफ्नो मान्छे सबल तनको आडको स्तम्भ हुन्थ्यो

जोरीपारी वरपर हुँदा दम्भले जून छुन्थ्यो ।

क्वाप्पै खायो सुलुसुलु निल्यो काल कालो रमायो

पोल्यो छाती धुरुधुरु भएँ आँत मेरो कमायो

चिन्ता आयो अघिपछि गरी चैन मेरो हरायो

मर्नै पर्ने नियम भवको चेतनाले बुझायो ।

बुझ्दै जाँदा सबतिर उही, मर्नु केही गरेर

भन्दाभन्दै दिनहरु बिते बाबु आफै भएर

भोग्दै जाँदा कठिन अति भो बाबु बन्दा मलाई

ज्योत्स्ना छर्ने मइन भइने ज्यान आफ्नै जलाई ।

ज्याग्दीखोला, स्याङ्जा

लेखकका अन्य रचना पढ्न यहाँ क्लिक गर्नुहोस ।