नाम नपाएको सम्बन्ध

कथा विश्वराज अधिकारी August 26, 2020, 12:27 pm

विश्वराज अधिकारी
विश्वराज अधिकारी
मेरो अन्तरंग मित्र दिवाकरकी पत्नी, राधाको बारेमा मेरी छोरी गृष्मालाई मैले विस्तारमा यति धेरै कुरा बताएको थिए, उनको भद्रताको, उनको बौद्धिकताको, उनको सुन्दरताको बारेमा यति प्रशंसा गरेको थिएँ कि गृष्मा पनि तयार भएकी थिन् राधालाई भेट्न। गृष्मा राधाको व्यक्तित्वबाट अति नै प्रभावित हुन पुगेकी थिन्। हामी डिनरका लागि आमन्त्रित भने राधा र दिवाकर दुबैको तर्फबाट भएका थियौ।

प्रारम्भमा भने केवल म मात्र राधालाई भेट्न र डिनर खान जाने योजना बनेको थियौ, नेपाल पुगेछिको दोस्रो दिन। नेपाल आउनु पूर्व मैले न त राधाको बारेमा न त दिवाकरको बारेमा गृष्मालाई केही भनेको थिएँ। उनलाई पट्कै थाहा थिएन।

अमेरिकादेखि नेपालसम्मको बाटोमा मैले गृष्मालाई राधाको बारेमा भने बताएको थिए। गृष्मा र म अमेरिकाबाट नेपाल पुगेका थियौ, करिब दुई महिनाको छुट्टी बिताउन। मैले अध्यापन गर्ने र गृष्माले पढ्ने, दुबै कलेज समर भेकेसन भएको कारणले बन्द थिए, अनि घुम्न सजिलो भएको थियो पनि। गृष्माले मास्टर्स गर्दै थिइन।

काठमाडौ, लाजिम्पाट स्थित राधाको घर पुग्ने क्रममा हामी बाटोमा थियौ। हाम्रो यात्रा इमाडोलबाट शुरु भएको थियो। रातिको खानाको लागि हामी आमन्त्रित थियौ। तर दिउँसो नै राधा कहाँ पुग्ने मैले निधो गरेको थिएँ। यो घटना सन् २०१६ अगस्ट महिनाको हो। हामी दुबै जना टेक्सीमा थियौ। काठमाडौमा हुने डरलाग्दो सडक जामले केवल आधाको घण्टाको यात्रालाई दुई घण्टा पार्ने तरखर गर्दै थियो।

मैले गृष्मालाई भने, “राधाका पति दिवाकर मेरा घनिष्ट मित्र हुन। हामी दुवै बीरगंजका, अनि स्कूल र कलेजदेखिका साथी पनि हौ। दिवाकर यहाँको एक अस्पताल, वीर अस्पतालमा गैस्ट्रो इन्टेराइटिस सर्जन छन। उनले ख्याति र पैसा, दुबै उत्तिकै कमाएका छन्। म काठमाडौ आएको बेलामा दिवाकरलाई भेट्न छुटाउँदिन। साथै राधालाई पनि। राधालाई त झन छुटाउँदिन। जुनसुकै अवस्थामा पनि उनीलाई भेट्छु नै।”

गृष्माले प्रश्न गरिन्, “बुआ, दिवाकर अंकल तपाइँको एकदम घनिष्ट साथी हो?”

“हो।“ मैले उत्तर दिएँ।

“तर तपाइँले न त कहिले पनि दिवाकर अंकलको न त राधा अन्टीको बारेमा कुरा गर्नु भयो, किन?”

“त्यस्तो समय आएमा भन्ने विचारमा थिएँ”, मैले जवाफ दिएँ।

हामी दिवाकरको निवासमा पुग्दा साँझ पर्न थालेको थियो।

भवन निर्माण-दूर्घटनामा परि मलद्वारामा बाँस पस्न गएको एक मजदूरलाई अति नै आपतकालीन स्थितमा वीर अस्पताल पुर्याइएको र उक्त विरामीको तत्काल अपरेशन गर्नु पर्ने र त्यो अपरेशन घंटौसम्म चल्न सक्ने हुनाले दिवाकर घरमा आउन पाएका थिएन। उनले फोन दवारा हाम्रो स्वागतका लागि उपस्थित हुन नपाएकोमा खेद व्यक्त गर्दै राधालाई टेक्सट मैसेज छाडेका थिए।

हामी पुग्नसाथ राधा, म र गृष्मा बीच कुराकानीको सिलसिला सुरू भएको थियो। कुराकानी निकै बेर चल्यो।

रातिको नौ बज्दा खाना खाने कार्य सुरू भयो।

खाना खाएपछि मेरो र राधा बीच कुराकानीको सिलासिला पुन: सुरु भयो। तर यो पटक भने गृष्मा हामी दुई बीचको कुराकानीमा सरीक नभएर राधाको छोरा सुयोगसँग कुरा गर्नमा व्यस्त भइन। लिभिंग रुममा नबसेर माथिल्लो तल्लामा रहेको सुयोगको कोठामा पुगिन। सयोगले केही महिना पूर्व मात्र एम बी बी यस सक्याएका थिए।

राधा, म दिवाकर तिनै जनाले सँगै आइ यस्सी पढेको र हामी तिनै जना घनिष्ट साथी भएको हुनाले मैले राधा भन्ने गरेको थिएँ, भाउजु भन्ने गरेको थिन।

लिभिंग रूममा लामो समयसम्म कुरा भएपछि राधाले केही तस्वीर हेर्न आग्रह गरिन। ती तस्वीर हेर्न उनको बेडरूममा हिंडन उनीले इशारा गरिन। हामी दुवै बेडरूममा लाग्यौ र केही बेर तस्वीर हेरेऔ। हामीले बेडरूममा बसेर निकै बेरसम्म गफ पनि गरेऔ।।

बेडरूमबाट बाहिर आउँदा रातिको एघार बजिसेको थियो। ग्रिष्मा र सुयोग अझै माथि कुरा गरिहरेका थिए। अपरेशन सफल भएता पनि विरामीलाई अबजर्भेसनमा राख्नु पर्ने भएकोले दिवाकर राति दुई बजेतिर मात्र घर आउन सक्ने जानकारी राधाले फोनबाट पाइसकेकी थिन्।

मैले हाँस्दै भने, “राधा, दिवाकरको स्केज्युल निकै टाइट हुँदो रहेछ, कामबाट फुर्सत पाउन निकै गार्हो हुने.....। है?”

राधाले भनिन्, “दिवाकरको जीवनको तिन चौथाइ समय अस्पताल र क्लिनिकमा बित्छ र केवल एक चौथाइ मात्र घरमा वित्छ।” यति भनेर राधा केही बेर हासिन पनि।”

निकै ढिलो भएको अनुमान गर्दै आफ्नो आवाजलाई केही चर्को पारेर मैले भने, “गृष्मा, घर जाने होइन? झन्डै आधा रात हुन थाल्यो। आज यतै बस्ने बिचार छ कि क्या हो?” यस्तो भनेर हामी जाने हतारमा रहेको सूचना मैले राधालाई पनि दिन चाहेको थिएँ।

हामी हाम्रो निवास इमाडोल तर्फ लाग्न राधाको दरवार झै प्रतीत हुने घर छोड्दा रातिको एघार बजेको थियो। हामीलाई घरसम्म पुर्याउन राधाले आफ्नो ड्राइभरलाई आग्रह गरेकी थिन्।

भोलि पल्ट। हामी, म र गृष्मा काठमाडौमा रहेको वशन्तपुर दरवारको अवलोकन गर्दै थियौ। केही महिना पहिले गएको डरलाग्दो भुइचालोले दरवारलाई नराम्रो गरि क्षतिग्रस्त गरेको दृश्यले हामीलाई सार्है दु:खी पारेको थियो। दरवार परिसर हेरिनै रहेको क्रममा मैले प्रशंग परिवर्तन गर्दे भने, “गृष्मा, कुनै यस्तो सम्बन्ध हुन्छ जसको कुनै नाम त हुँदैन तर त्यो वर्षौ देखि कायम रहन्छ।”

प्रशंग परिवर्तन सहित आएको नौलो विषयले गृष्माको ध्यान तुरन्त आकृष्ट गर्यौ। दरवार परिसरतिर फैलिएको दृष्टिलाई म तिर केन्द्रित गर्दै उनले प्रश्न गरिन, “के भन्न खोज्नु भएको, मैले त प्रष्ट गरी बुझिन, बुआ?”

“मैले अघि भनेको कुरालाई उदाहरण सहित भन्छु। यस्तो गरेमा बुझ्न सजिलो होला?” मैले भने।

मैले भने, “हेर गृष्मा, एक महिला र दुई पुरुष गरी तिन जना घनिष्ट मित्र छन्। तिनै जना कलेजमा एउटै कक्षामा, एउटै विषय पढ्छन्। ती युवतीको पहिलो युवकसँग प्रेम हुन्छ। प्रगाढ प्रेम हुन्छ। तर युवतीको बिहे भने दोस्रो युवकसँग हुन्छ। पहिलो युवक गरिब परिवारको भएको र दोस्रो युवक धनी परिवारको भएकोले युवतीको आमाबाबुले बलपूर्वक ती युवतीको बिहे दोस्रो युवकसँग गरिदिन्छन। दोस्रो युवकलाई भने केही थाहा छैन। पहिलो युवक र युवतीको प्रगाढ प्रेमको बारेमा उसलाई केही थाहा छैन, अनुमान पनि छैन। दोस्रो युवक केवल पढाइमा केन्द्रित रहने प्रकृतिको छ।”

मैले भन्ने क्रम जारि नै राखे, “बिहे पछि पनि पहिलो युवक ती युवतीलाई भेट्न निरन्तर जान्छ तर दोस्रो युवकले एक असल मित्र उसलाई निरन्तर भेट्न आएको विश्वासमा बस्छ। यो क्रम आज तीस वर्षदेखि चलिरहेको छ। निरन्तर रूपमा।”

“पहिलो पुरुष र ती महिला, अबको स्थितिमा, बीचको सम्बन्धलाई के नाम दिने, हँ गृष्मा?” मैले प्रश्न गरे।

“खोइ, म भन्न सक्ने स्थितिमा छैन्। मलाई थाहा भएन पनि।”

गृष्माले थपिन, “त्यो पहिलो युवक नरेन्द्र उपाध्याय हो। तपाइँ नै हो। यति चाहिँ भन्न सक्छु।”

“हैन त?” गृष्माले प्रश्न पनि गरिन।

“तिम्रो यो उमेरले तिमीलाई यो प्रश्नको उत्तर दिन सजिलो पारिदियो।” यति भनेर म निकै बेर हाँसे।

गृष्मा पनि हाँसिन।

लेखकका अन्य रचना पढ्न यहाँ क्लिक गर्नुहोस ।