14 वर्ष देखी निरन्तर
समकालीन साहित्य

ह्याप्पी बर्थडे छोरा

कविता गोपाल झापाली October 29, 2020, 2:44 am
गोपाल झापाली
गोपाल झापाली

तिम्रो पेट डम्म बढ्दै गएको बेला

मेरो मन पनि उसै गरि ढक्क फुलेको थियो ।

फरक यति हो, तिम्रो पेट फुलेको सबैले देखे

मेरो मन फुलेको तिमीले समेत देखिनौं ।

तिमीलाई व्यथाले च्यापेको बेला

मलाई उस्तै औडाहाले निमोठिई रहेको थियो ।

फरक यति हो, तिमी चिच्याएको सबैले सुने

मलाई ऐठन भएको तिमीले समेत सुनिनौं ।

अस्पतालको शैयामा तिम्रो शरीर चिरेर

निकालिएको शिशू सुम्सुम्याउँदै

सबै पीडा भुलेर तिमी मुस्कुराउँदै गर्दा

तिम्रो शरीरबाट विभक्त अर्को शरीर

मेरो पनि निशानी हो भनेर गर्व गर्दै थिएँ ।

फरक यति हो, तिमी मुस्कुराउँदै गर्दा मैले पनि साथ दिएको थिएँ,

मैले गर्वबोध गरेको तिमीले चाल पायौं कि पाएनौ ?

काखमा खुसी हुर्किदै गर्दा, उसका आँखामा मैले आँफैलाई खोजि रहेँ

हर्षको पहाड उभिदै गर्दा, कर्तव्यको सगरमाथा चढ्दै गएँ

मलाई थिच्ने पुरुषार्थको पहिरो, तिम्रो मातृत्वले पन्छाउँदै गर्दा

म त, मेरो सन्तानलाई मेरा अधुरा सपना विसाउने चौतारी बनाउँदै रहेछु,

म जे हुन सकिन, मैले जे गर्न सकिन, मैले जे कमाउन सकिन

म उसलाई त्यही गराउन चाहन्छु, बनाउन चाहन्छु, भनाउन चाहन्छु ।

फरक यति हो, तिमी विगत सम्झिएर वर्तमानमा रमाई रहेकी छौ,ं

म वर्तमानमा पिल्सिएर भविष्यमा रमाउन चाहन्छु ।

ओहो, आज त त्यहि छोराको बर्थडे है ?

चुनौतीका पहाड उक्लनु पर्ने गोडा द¥याउन,

प्लाष्टिकको घोडामा हट्हट् गर्न सिकाउनु पर्ने ।

ईन्द्रेणी सपनामा देख्ने आँखाबाट नजर हट्न नदिन,

सादा कागजका पानामा ईन्द्रेणीको चित्र बनाउन सिकाउनु पर्ने ।

चमकदार सपनाको विस्कुन देखाउन, बालिएका बत्ति निभाएर मनाउनु पर्ने ।

साँच्चै तिमीले के उपहार ठिक पारि दिएकी छौं छोरालाई ?

थाह छ मलाई–उसले पोहोर देखि किनि मागेको आईप्याड दिएर

तिमीले भन्ने छौं–हेप्पि बर्थडे छोरा, ठुलो मान्छे हुनु, ज्ञानी बन्नु ।

फरक यति हो

म उसलाई दिने छु,

मेरा भाँचिएका, टुटेका र फुटेका अधुरा सपनाहरुले भरिएको समयको टोकरी

अनि भन्ने छु–

मैले त यि काम र कुरा गर्न सकिन अब तिमीले गर्नु पर्छ है

ह्याप्पी बर्थडे छोरा !

कमल–झापा

लेखकका अन्य रचना पढ्न यहाँ क्लिक गर्नुहोस ।