14 वर्ष देखी निरन्तर
समकालीन साहित्य

बाँझो दिन

लघुकथा डा. विदुर चालिसे November 30, 2020, 2:21 am
डा. विदुर चालिसे
डा. विदुर चालिसे

लज्जा छोपछाप हुन्थ्यो या हुँदैनथ्यो, कसैलाई थाहा थिएन । उपाय न हो गुप्तवास ।

––“ल ! ल !! बोल्न हुँदैन । परपुरूषलाई त हेर्न पनि हुँदैन । कति सानै उमेरमा जिउ लाग्या यस्को ।”

आमाको रूढ बचन जबर्जस्ती रमाको कानमा पर्याे । उ लजाउँदै मुख छोपेर कसैले नदेख्ने गरी गुप्तवासतिर लागी । उनकी आमा हातमा रमाका लागि आवश्यक विछ्यौना र कपडाका पोकापाकी बोकेर पछिपछि हिंडिन ।

––“आमा किन कसैसँग पनि बोल्न हुँदैन ?”

––“रोग सर्छ के !, तँसँग रोग छ । जिउ हुनु भनेको रोग हो ।”

रमा केही बोल्न सकिन । आलश्य, थकित र कम्पन मानिरहेकी रमा सतहमा नै चुपचाप लागी । एकछिन अगाडिसम्म तन्दुरूस्त रमा एकाएक आमाका लागि रोगी बनी ।

––“आमा त्यसो भए मलाई अब के हुन्छ ?”

––“केही हुँदैन, डाक्टरलाई जँचाउन नि पर्दैन ।”

आलश्यको आमाको अनुहार भित्तामा राखेको ऐनामा टल्किरहेथ्यो । उल्टो फर्केर गुप्तवासमा बसरहेकी रमाले पुलुक्क ऐनामा आफ्नो अनुहार हेरी । उसलाई त्यसैत्यसै कता जाउँ कता जाउँ भयो ।

––“आज पहिलो चोखिने दिन, नुहाउन आइज नानी !”

हिजो अस्तिको भन्दा देखिएको आमाको नरम बोलीले रमालाई आश्चर्य पार्याे अनि सम्झी ।

––“आज रोग निको हुँदै गएछ, मलाई !”

गुप्तवासबाट पूर्ण रूपमा चोखिने अन्तिम दिन छिमेकी भाउजु उसलाई भेटन गइन । उनी अस्पतालको आइसियु वार्डमा नर्सको काम गर्थिन । उनले अस्पतालको शैइयामा सुतिरहेकी रमातिर हेरेर सान्त्वना दिइन ।

––“ महिलाहरूका लागि मात्र, आज भेण्टिलेटरको टुल्सहरू सब अफ भयो हैन ?”

परम्परागत रूढ थेरापीले उब्जाएको छुइघरको सत्य तथ्य खोज्नु रमाका लागि पनि चुनौती नै थियो । समय क्रममा उसको विवाह भयो । तर उसको कुनै सन्तान जन्मेको थाहा भएन । छुइघरमा जानुअघि उ एकदिन बाँझिन पुगेकी थिई ।

लेखकका अन्य रचना पढ्न यहाँ क्लिक गर्नुहोस ।