मान्छे मान्छेसँग डराउन नपरोस्

कविता इन्द्र्कुमार श्रेष्ठ सरित् February 8, 2021, 3:55 pm

काम छैन, जिम्मेवारी छैन

फुसॅद नै फुसॅद छ

तर अरुबेला फुसॅद खोजिहिँड्ने यही मनलाई

किन यो फुसॅद मन पनॅ छाडेको छ ?

मन पखेटा भिंजाएर

नीलगगनमा उड्न लालायित भएको छ ।

पुग्नैपनेॅ गन्तव्य कुनै छैन

भेट्नैपनेॅ आत्मीय पनि कोही छैन

तैपनि यो घेराबन्दी तोडेर

मन स्वतन्त्रताको गीत गाउँदै

खोलैखोला, बनपाखा र उद्यान घन्काउन बेसकन छटपटिएको छ ।

सुत्यो, उठ्यो, खायो, सुत्यो

आरामैआरामले पूरै शरीर थाकेको छ

कहाँ छ उज्यालो भनेर

अँध्यारोमा पनि आँखा चंखो छ

के के आइलाग्छ जिन्दगीमा

बहादुर यो जिन्दगीलाई सुरक्षाको हपेॅभित्र

लुकाउनु परेको छ ।

आरामदायी बिछ्यौनाले घोंच्न थालेको छ

पेटभरि डर भरिएर बान्ता हुनमात्र बाँकी छ

कहिले सकिन्छ यो डर ?

कहिले सकिन्छ यो आतंक ?

आशामाथि निराशा हावी हुन थालेको छ

बलियो मनलाई पनि कमजोर बनाउन थालेको छ

ए अनिष्ट ! ए दुष्ट तँ परपर जा

मानवबस्तीमा तँलाई देख्न नपरोस्

मान्छे मान्छेसँग डराउन नपरोस्

तेरै आतंक र आक्रमणमा परेर

अब कसैको आँखा आँसुले भिज्न नपरोस् ।

लेखकका अन्य रचना पढ्न यहाँ क्लिक गर्नुहोस ।