14 वर्ष देखी निरन्तर
समकालीन साहित्य

सङ्क्रमण

कविता चंकी श्रेष्ठ October 12, 2008, 1:51 am

मैले फेरि देखेँ

तिनीहरूका आँखामा

कुहिरोको बतासजस्तो कुरूपता

जहाँ एक्काइसौँ सताब्दीको

महान् षड्यन्त्रको घना जंगल फैलिन्छ

पानीजस्तो निर्मल गीत र फूलजस्तो मुलायम संगीतबीच

किन तालमेल छैन ?

त्यहाँ पशु र पारिजातको संवेदना तुलिन्छ ।

देख्छु- सन्त र निलकण्ठको पाखण्डमा

सामेल छन् हाम्रै मानिस

जो चढिरहेछन्

मिथ्या राजनीतिको बाइपंखी घोडा

जसमा महाराजको बिलासी रूपरङ देखिन्छ

जसका सफा लुगाभित्र छ

परपीडक सनातन धर्मको पोखरी

जहाँबाट निस्केको गोहीले

वियोगजस्तो दुःखी अनुहारमाथि

आँसु चुहाउँछ

त्यहीँबाट जारी हुन्छ दमनको अध्यादेश

हत्याराहरूका नाममा

त्यहीँबाट पुरस्कारको सिफारिशपत्र लेखिन्छ ।

सफा आकाशमा बिजुली चम्केजस्तो

समयको यो मोडमा

बारम्बार म आफैसँग सोधिरहेछु

यो देशमा शासक र चटकेमा

को बढी हाँस्यकलाकार छ ?

व्यवस्था र कुहिएको कागतीमा कुन बढी अमिलो छ ?

देख्छु, सत्ताको बिलासी गद्दामा

आन्दोलनको झण्डाको रङ धमिलो छ ।

सोध्छु- लोकतन्त्रको बगैँचामा

सप्रिएका महाराजहरूको संगीत र बलात्कारीको

सदाचारी भाषणमा कति अन्तर छ ?

औतारी नेताको किताब र

देशद्रोहीको राष्ट्रिय गीतमा कुन बढी परपीडक छ ?

सुरक्षा संयन्त्र र सुँगुरतन्त्रमा

कहाँ बढी सुशासन छ ?

देख्छु, द्रौपदीको यौवनमाथि कृष्णका आँखामा दुःशासन छ ।

देख्छु, पुना विश्वकर्मा र कान्छी मिजारका आँखामा आँधी

जसको आवेगमा हत्याराको दुस्साहस तुहिन्छ

देख्छु, अस्मिता र्घर्ती र झुमा किरातीको उत्तेजनामा ज्वालामुखी

जसको सामु बन्दुक स्वयं नुहिन्छ

देख्छु, देख्छु र देख्छु

अर्ढाई करोड मानिसका आँखा-आँखामा प्रचण्ड ज्वाला

जसको रापमा सपनाको इन्द्रेनी देखिन्छ

जसले भन्छ, आगामी इतिहासमा यही कुरा लेखिन्छ

कि तिनका आँखाका ज्वालाले भष्म भएथे

इश्वर, औतारी र महाराजहरू ।

लेखकका अन्य रचना पढ्न यहाँ क्लिक गर्नुहोस ।