19 वर्षदेखि निरन्तर
समकालीन साहित्य
समकालीन साहित्य
'आज दाइँ सकियो । धान चाहिँ घरमै पुर्याइदिनुपर्छ नि है !'
हातका बोराहरू खलामा राख्दै खेतधनी बोले । दयेँराहरू केही बोलेनन् । नबोल्नुमा लोभको रहस्य थियो ।
'दुई किलो जति ब्वाइलर कुखुराको मासुको व्यवस्था पनि गरेको छु । खाउला नि !'
'हस्' एउटाले बोल्यो ।
'धान चाहिँ सिरान तलामा नै पुर्याइदेओ है ? भकारी थापेर राखेको छ ।'
खेतधनीको आग्रहमा दयेँरा फेरि मौन रहे । मौन हुनुमा अप्ठ्यारोको रहस्य थियो । खेतधनीले नसुन्ने गरी एउटाले खुसुखुसु आवाज निकाल्यो, 'बाहुनका तलामा ...'
'ब्वाइलरको सितनलाई पाँच सय रुपियाँ पनि छुट्ट्याएको छु ।' खेतधनीको कुरा सकिन नपाउँदै अको दयेँराले 'हुन्छ' भन्यो ।
खेतधनीले घरमा खबर पुर्याए । नाति केटाले सिरान तलाको भकारी देखाइदियो । धान थन्क्याइसकेपछि इमानदारीपूर्वक दयेँरालाई कुखुराको मासु र पाँच सय रुपियाँ दिने काम पनि भयो ।
बेलुका सुत्ने बेलामा नाति केटाले सोध्यो, 'हजुर बा, आज सिरान तलामा कुलदेवता छैनन् है ?'
हजुरबाले नातिलाई थप्थप्याउँदै भने, 'नकराइकन सुत् । भोलिदेखि फेरि आउँछन् ।'
भोर्लेटार, लमजुङ