19 वर्षदेखि निरन्तर
समकालीन साहित्य
समकालीन साहित्य
गैथर्सबर्गभरि माघे चिसोले सेतो मौनता छायो,
हिउँका थुप्रा अडिग उभिए जस्तै हिमालका प्रहरी।
घाम नआए झन् बाटोभरि फैलिँदै गहिरो शीतलता,
हावाको स्पर्शले मनभित्रै समेत कम्पन छरिरह्यो भरि।
दूर परदेशको चिसो मौसमले शहरलाई ढाकिरहेछ,
झ्यालका काँचमा सिसोको चित्र बिहानै देखापर्छ।
रुखका हाँगामा सेतो गहनाजस्तै हिउँ टल्किरहेछ,
चिसोले जकडिएको बाटोभरि मौनताको छाया पर्छ।
सडक, गल्ली सबै शीतल स्पर्शले कडा भएर उभिए,
रात परेपछि चन्द्रमाले तिनमा चाँदी छर्किदिन्छ।
हिउँदको गहिरो मौनताभित्रै कतै सुन्दरता बाँचिरहे,
चिसोले ढाकिएको संसारमा पनि उज्यालो फिँजिदिन्छ।
मानिसहरू तातो कपडाभित्र लुकेर हिँडिरहेका छन्,
कसैको हातमा कफी, कसैको ओठमा सासको धुवाँ।
जाडोले शरीर चिस्याए पनि मनभित्र तातोपनै बग्छ,
सम्झनाको आगोले जीवनलाई अझै उज्यालो बनाउँछ यहाँ।
दूर बसेर पनि घर–देशको सम्झना मनमा बल्किन्छ,
आँगन, बारी, पाखा, डाँडा सबै मनमा उठिरहेछन्।
माघे जाडोले शरीर चिस्याए पनि हृदय तातो बन्छ,
देशको माया परदेशी मनमा निरन्तर धड्किरहेछ।
गैथर्सबर्गका ती सेता सडकमा पाइला हराइरहे,
हिउँका थुप्राले ढाकिएको बाटोले मौनता बोल्छ।
टाढा बसेर पनि आफ्नै गाउँको घाम सम्झिँदा,
मनको कुनामा कतै सुनौलो उज्यालो फेरि झल्कन्छ।
रातको गहिरो चिसोले शहरभरि मौनता छर्छ,
झ्यालभित्रै बसेर मनले घरको आँगन खोजिरहेछ।
चुलोको धुवाँ, आमाको मुस्कान, बाबुको आशिष,
परदेशको कठोर जाडोमा सम्झनाले तातो दिन्छ।
हिउँका कण–कणमा परदेशी जीवनको कथा लेखिएझैँ,
प्रत्येक सेतो थोपामा घरको याद झल्किरहेछ।
चिसोले जकडिएको यो शहरमा पनि कतै गहिरो माया,
देशको गन्ध बनेर मनभित्रै निरन्तर बगिरहेछ।
फर्कने आशाले हरेक दिनलाई अर्थ दिइरहेछ,
जुन आशाले परदेशी हृदयलाई थामेर राखेको छ।
माघे जाडोले कठोरता छरे पनि आत्मा तातो छ,
घर–देशको सम्झनाले जीवनभरि मन उज्यालो छ।
अमेरिका