14 वर्ष देखी निरन्तर
समकालीन साहित्य

सानो सम्झेको मन पर्छ

कविता कृष्ण प्रर्साई December 29, 2008, 12:29 am

मेरा सारा मौनतालाई चिरेर–

मनै बिथोलिने गरी–

एक पटक त उसले,

आफु सिंगैको मोल सोधी,

मानौ ऊ रेडियो र टेलिभिजन झै भएर,

मेरो घरमा भित्रिएकी हो।

सबै थोक किन्नु पर्ने शहरको संस्कृतिमा,

मानौ उ पनि सौदा भएर

मेरो घरमा किनिएकी हो।

सौदा र उसमा–

फरक यति छ,

जबरजस्ती हक जमाउने छुट छ उसलाई।

पटक–पटक सिमाना नाघेर

मेरै कपाल समाउदै,

मलाई घोडा बनाउने पनि,

छुट छ उसलाई।

उसका एस्ता मनोमानी विरुद्ध,

म विरोध वा आन्दोलन गर्न सक्दिन।

रिसाएर कट्टी गरीरहने उसको जिरह विरुद्ध।

म उसलाई निषेधाज्ञा भर्न पनि सक्दिन।

मैले बरोबर हात्ती भैदिनु पर्ने,

उसको उर्दीलाई कुनै कानून पनि लाग्दैन।

जुन नगर भन्यो, ऊ त्यही गर्छे।

जुन नखा भन्यो, ऊ त्यही खोज्छे।

कहिले काही उल्टो बोलेर–

सुल्टो गराउनु पर्छ उसलाई।

यति हुदा–हुदै पनि,

म उसलाई सजाय दिन सक्दिन।

म उसलाई अयोग्य ठान्न पनि सक्दिन।

ऊ रुनु मेरो कम्जोरी हो भनेर,

तपाईले विश्वास गर्नु भएको छैन भने,

ऊ अरु कोही नभएर,

म भन्दा उमेरले चालिस वर्ष कान्छी–

मेरी सात वर्षे छोरी प्रविधि हो।

मलाई उसको हासोमा मेरो सृष्टी मुस्कुराएको मन पर्छ।

दिनहु कलम र कापी समातेर उसले– प्रश्न सोधेको मन पर्छ।

र कहिले काही,

मेरो उमेर स्वातै घटाएर,

उ जस्तै सानो सम्झेको मन पर्छ।

लेखकका अन्य रचना पढ्न यहाँ क्लिक गर्नुहोस ।