19 वर्षदेखि निरन्तर
समकालीन साहित्य
समकालीन साहित्य
मेरो कोशी कल–कल बगी दिव्य झन्कार दिन्छ
मेरो रोशी पल–पल नयाँ भव्य सौन्दर्य छर्छ
मेरो होशी मन मगजमा सभ्यता बास बस्छ
कोशी–होशी गमन गहिरो जीवनी धन्य बन्छ ।
मेरो प्यारो हिमचुचुरिमा घाम सिन्दुर छर्छन्
मेरो आफ्नो हरित वनले रम्य शोभा कहन्छन्
मेरो रातो मुटु ढुकढुकी जून छाँया नियाल्छन्
मेरो माटो श्रम र सिपको दृष्टि बर्साद खोज्छन् ।
नाच्छे आफैं वनचरि यहीँ पङ्ख–इन्द्रेनि खोजी
हाँस्छे आफैं मनसुन झरी ताल–बेताल रोजी
दिन्छे झर्ना झर–झर गरी गीत सङ्गीत बोली
हुन्छे मख्खै प्रकृति कसरी ? रागको भाव खोली ।
पुर्खा मेरा विगत धनको रक्तको मूल्य खोज्छन्
गिर्ला भन्दै सुमन जनको स्वाभिमानै उचाल्छन्
मेरो खुट्टा धरमर भए बाँध फुटी भँगालो
मेरो बाटो लडखड भए साँघमा जाग्छ खाँडो ।
लोभी आँखा नजर ननिको नियतै साफ राख
उम्लेला है ! रगत पसिना, भेलले पुर्छ शाख
माटो आफ्नो धुर–धुर कता ? कोशीले पुर्नसक्छ
मै हूँ कोशी ! कपट–कपटी दुख्खमै डुब्न सक्छ ।
ढिक्का–ढिक्का शतत शदियौं जम्न सक्ने पहाड
लक्का–झक्का कुहुनु किन हो ? जोड्न खोज्छौ बहाड
चट्टानैको तह–तह रहमा गाँस्सिएको मुहान
कोशी मेरो सलल जलमा स्वप्न द्रष्टा समान ।
यो फाँटैमा ऋषिमुनि अघि कौशिकी नित्य जप्थे
यो यामैमा हर–हर हरी, साधनामा झुमिन्थे
छाँया धर्ती प्रियजन सखा वासनामा बहन्थे
काया कोशी कविवर कठै ! शब्दको नाद चोर्थे ।
(मन्दाक्रान्ता छन्द)