14 वर्ष देखी निरन्तर
समकालीन साहित्य

मेरो गाउ

कविता कृष्ण प्रर्साई December 29, 2008, 12:55 am

चामल गनेर धामी अझै जोखाना हेर्दैछन्।

कतै उधौली उभौली का बेला केही कसुर पर्यो कि?

या पोहोरको गोठधुपमा कुनै मुन्धुम् पुगेन कि?

सगुने र सिमेभुमेका लागि भाले त मन्साएकै हो।

बायु पस्योकी भनेर भेटी पनि पन्साएकै हो।

देवी देवतालाई भाकल पनि चढाएकै हो।

बुढीबजु त हाम्री कुलदेवी सरह नै हुन्

कस्तो लगान लागेको हो यो उमेरमा पनि?

सिकारी लाग्दा त फत्र्र्याक् फत्र्र्याक् पार्छ ,

अलिकति अक्षता फ्याकेर बनझाक्रीले―

डाकिनी साकिनीको समेत दोहोलो काढेकै हो।

“ गाउँमा अझै मसाने भुतहरु छन्”

यहाँ यस्तै यस्ता कुराको खेती हुन्छ।

तिमीले विकास पस्यो भन्दैमा म कहाँ पत्याउँछु र!

सूर्य हेरेर समय बोलिने यो ठाउँ,

मेरो आफ्नै पुरानो गाउँ हो भाई ―!

जहाँ साइत र कुसाइतहरु छन्।

जहाँ सकुनका अक्षताहरु अन्मन ,

अलिकति मन्त्र फुकिनै पर्छ

अझै पनि मेरो गाउँ बिउँझन ,

एउटा भाले बास्नै पर्छ।

लेखकका अन्य रचना पढ्न यहाँ क्लिक गर्नुहोस ।