19 वर्षदेखि निरन्तर
समकालीन साहित्य
समकालीन साहित्य
महेशले गोरखापत्रमा नजर गाडिरहेका बाबुसामु चियाको कप राख्दै भने, “बुबा, घरमा कामको चाप धेरै भयो । आमालाई एक्लै साह्रै कष्ट भयो । अब काम गर्ने मान्छे राखौँ कि?”
बाबुले चस्मा मिलाए ।
“घरमा म, तिम्री आमा र तिमी—तीन जना त छौँ नि, बाबु! पच्चिस वर्षदेखि यही घरको सबै काम एक्लै सम्हालेकी मान्छे हुन् आमा । अहिलेसम्म तिमीले कहिल्यै चाप देखेनौ, आज अचानक कसरी देख्यौ?”
“बुबाले कस्तो कुरा गर्नुभएको?” महेशको स्वर अलि कडा भयो, “नयाँ बुहारी भित्रिएको हप्ता दिन पुग्यो । घरमा अझै तीन जना मात्रै हुनुहुन्छ भन्नुहुन्छ त!”
बाबुको हातबाट गोरखापत्र टेबलमा खस्यो । उनी केही क्षण छोराको अनुहारमा हेरिरहे ।
“हो त,” उनले बिस्तारै भने, “म त बुढो भएछु । अब त घरमा चार जना पो भइसकिएछ ।”
महेश चुप लागे ।
बाबुको स्वर कठोर हुँदै गयो, “पच्चिस वर्षदेखि तिम्री आमाले यही घरको काम गरिरहिन् । उनको हातको दुखाइ, कम्मरको पीडा, पसिना कहिल्यै देखेनौ । सात दिनअघि बुहारी भित्रिइन् । उनको हातमा काम पर्दा आज घरमा कामको चाप देख्यौ !”
महेशले नजर झुकाए ।
“तिमीलाई आफ्नी श्रीमतीले घरको काम गरेको देख्न मन लाग्दैन भने,” बाबुले गोरखापत्र पट्याउँदै भने, “भोलि नै झोला बोकेर सहर पस । श्रीमतीलाई सुख देऊ, काम गर्ने मान्छे राख । उतै बस, आफ्नै कमाइ खाऊ । हाम्रो चिन्ता लिन पर्दैन ।”
महेशले पुर्लुक्क बाबुतिर हेरे ।
बाबुले थपे, “तर यहाँ आमालाई चाहिँ विगत पच्चिस वर्षदेखि गर्दै आएको काम गर्न छोडिदेऊ । तिमीलाई त उनको दुःख देख्ने फुर्सद कहिल्यै भएन ।”
महेश चुपचाप बसिरहे ।
बाबुको अगाडि चियाको कपबाट बाफ भने अझै उठिरहेको थियो ।
पोखरा, नेपाल