ठमेलको उज्यालो कहिल्यै सिधै जमिनमा पर्दैन । नियोन बत्तीहरू माथि झुन्डिएका हुन्छन्, छायाँहरू तल फैलिन्छन्—र ती छायाँमै केही मानिसहरूले जीवन खेलिरहेका हुन्छन् । त्यही छायाँभित्र थियो आर्यन ‘फ्यान्टम’ श्रेष्ठ ।
उसलाई कसैले नामले चिन्थेन । कसैले उसको अनुहार सम्झँदैनथ्यो तर क्यासिनोका डिजिटल सिस्टमहरू—उसलाई चिन्थे ।
छायाँसेन्टरको तेस्रो तल्लामा रहेको एउटा विलासी क्लब, बाहिरबाट हेर्दा साधारण मनोरञ्जनस्थल जस्तो देखिन्थ्यो तर भित्र, एकदमै फरक खेल चल्थ्यो । त्यहाँ न पैसा सिधै जितिन्थ्यो, न हारिन्थ्यो—त्यहाँ डाटा हाथ्र्यो ।
आर्यनले विगत दुई वर्षदेखि नेपालका क्यासिनोहरूमा “इभेन्ट” आयोजना गरिरहेको थियो—
“लक्जरी पोकर नाइट”,
“भिआईपी डिजिटल रुललेट”,
“क्रिप्टो–चिप एक्सचेन्ज” ।
सबै कानुनी देखिन्थ्यो । सबै अनुमति लिएर । सबै पाँचतारे मुस्कानसहित । तर खेल टेबलमुनि अर्कै स्क्रिप्ट चलिरहेको थियो ।
उसको गिरोहलाई भित्रैबाट चिनिन्थ्यो— “ब्ल्याक ओरियन सर्कल” ब्ल्याक ओरियनका सदस्यहरू कर्मचारीजस्ता देखिन्थे— कुनै डिलर, कुनै टेक्निकल सपोर्ट, कुनै इभेन्ट म्यानेजर तर उनीहरू वास्तवमा “एल्गोरिदमका सिपाही” थिए ।
आर्यनले बनाएको सफ्टवेयर—GHOST LOOP— क्यासिनोको मुख्य सिस्टममा प्रत्यक्ष ह्याक थिएन । त्यो झन् खतरनाक थियो— यो सिस्टमसँग घुलमिल हुन्थ्यो ।
खेलाडीले चिप किन्थ्यो । चिप डिजिटल खातामा जान्थ्यो तर त्यसको छायाँ–प्रतिलिपि अर्कै सर्भरमा बस्थ्यो ।
केही सेकेन्डका लागि मात्र तर त्यति नै पर्याप्त थियो ।
दुई वर्षसम्म— अर्बौँको लेनदेन, दर्जनौँ क्यासिनो तथा सयौँ इभेन्ट तर कुनै अलार्म बजेन । किनकि आर्यनले एउटा सिद्धान्तमा काम गरेको थियो— “मानिसले हार्दा चुप लाग्छ , जित्दा प्रश्न गर्दैन ।”
उसको सबैभन्दा ठूलो शक्ति पैसा थिएन । प्रविधि पनि थिएन । उसको शक्ति थियो— मानिसको लालसा र सिस्टमको आत्मसन्तुष्टि तर छायाँमा खेलिएको खेल सधैँ छायाँमै रहँदैन ।
एक रात, एउटै सानो डेटा–प्याकेट सिस्टमको निर्धारित समयभन्दा ८८०.०३ सेकेन्ड ढिलो फर्कियो । त्यो सामान्य त्रुटि थियो तर कसैको आँखामा प¥यो ।
त्यो कसैलाई भनिन्थ्यो— इन्स्पेक्टर नीलम ‘सिग्नल’ राणा र त्यही क्षणबाट ब्ल्याक ओरियन सर्कलको घडी उल्टो दिशामा चल्न थाल्यो ।
–––
चुम्बकीय आँखा
इन्स्पेक्टर नीलम ‘सिग्नल’ राणाले समाचार सम्मेलनमा धेरै कुरा भनिनन् । उनको स्वर स्थिर थियो, तर आँखामा लुकेको कम्पनले अर्कै कथा भनिरहेको थियो ।
“केही विदेशी नागरिकहरू नियन्त्रणमा लिइएका छन्,” उनले भने, “केही अझै फरार छन् । बरामद सामग्री प्रारम्भिक सुराग मात्र हो । अनुसन्धान जारी छ ।”
त्यसपछि उनले माइकबाट एक पाइला पछि हटिन् तर माइक बन्द हुँदा अनुसन्धान खुला भएको थियो । पक्राउ परेका तीन जना—सबै फरक नाम, फरक पासपोर्ट, तर एउटै डिजिटल फिंगरप्रिन्ट ।
उनीहरू प्रहरीको साइबर ल्याबमा बसेका थिए— कुनै डर थिएन अनुहारमा, केवल प्रशिक्षित मौनता । बरामद सामग्री सानो देखिन्थ्यो— केही म्याग्नेटिक स्ट्रिप कार्ड, आँखामा लगाइने अत्यन्त सूक्ष्म लेन्स र केही लाख नगद ।
तर नीलमलाई थाहा थियो—यो सानो प्रमाण होइन, यो ढोका खोल्ने साँचो हो । लेन्सलाई माइक्रो–स्क्यानरमा राख्दा सिस्टम केही सेकेन्ड मौन रह्यो । त्यसपछि स्क्रिनमा देखा प¥यो— OptiMark–
यो साधारण लेन्स थिएन । यो डेटा पढ्ने आँखा थियो । डिलरको हात चल्दा, कार्ड स्लाइड हुँदा, रुललेट घुम्दा— यो लेन्सले म्याग्नेटिक स्ट्रिपको सूक्ष्म तरंग प्रत्यक्ष “न्यूरल–इन्टरफेस ट्रान्समिटर”मा पठाउँथ्यो ।
मानिस खेल खेल्दै थियो तर मेसिन भविष्य पढ्दै थियो । पक्राउ परेका एक जनाले अन्ततः मुख खोल्यो—तर बयान होइन, कोड वाक्य ।
“ब्ल्याक ओरियन केवल सर्कल होइन,” उसले भन्यो, “यो कक्ष हो । भित्र छिर्नेहरू बाहिर निस्कँदैनन् ।”
त्यसपछि उसले हाँस्यो । त्यो हाँसो डरको थिएन— त्यो समयको आत्मविश्वास थियो । किनकि केही सदस्य अझै फरार थिए र फरार सदस्यहरू सधैँ सबैभन्दा खतरनाक हुन्छन् ।
त्यही रात, नीलमको डेस्कमा अज्ञात सर्भरबाट एउटा फाइल आयो । फाइलको नाम थियो—GHOST LOOP :PHASE–
भित्र एउटा मात्र लाइन थियो— “तपाईंले हाम्रो आँखा बन्द गर्नुभयो, तर दिमाग अझै खुला छ ।”
नीलमले सास गहिरो तानिन् । अब यो केवल ठगीको केस थिएन । यो मानिस र एल्गोरिदमबीचको युद्ध बन्दै गइरहेको थियो र युद्धको अर्को चरण क्यासिनोको भूमिमा होइन— मानिसको चेतनामा लडिने थियो ।
–––
सीमापारको छायाँ
सत्य सधैँ अपराधस्थलमै हुँदैन । कहिलेकाहीँ त्यो हजारौँ किलोमिटर टाढा— एउटा सानो सहरको ग्यारेज, एउटा धुलाम्मे बस–स्टप, वा सामान्य देखिने मानिसको दैनिकीभित्र लुकेको हुन्छ ।
इन्स्पेक्टर नीलम ‘सिग्नल’ राणाको स्क्रिनमा भारत–नेपाल सीमाको डिजिटल नक्सा खुलिरहेको थियो । नक्साभरि साना निलो बिन्दुहरू बल्झिरहेका थिए— डेटा ट्रान्सफरका पदचिह्न ।
त्यसैबेला साइबर टोलीका प्रमुखले भन्यो— “मुख्य योजनाकार “फ्यान्टम” एक्लो छैन । उसका लागि उपकरण ल्याउने दुई ‘कुरियर–माइन्ड’ छन् ।”
फाइलको नाम खुल्यो— NODE–A : देव मल्होत्रा (३७), पेशा—विद्युत सामग्रीको पसल, स्थान—निलोखेडी सेक्टर, भारत ।
NODE–B : करण रावत (३१), पेशा—सवारी चालक, स्थान—देहरापास, उत्तर भारत
सामान्य प्रोफाइल । कुनै आपराधिक रेकर्ड छैन तर डिजिटल छायाँ—असाधारण । देव मल्होत्राले बेच्ने बिजुलीका तारहरू साधारण थिएनन् । तिनमा प्रयोग हुन्थ्यो— फेरो–कोर माइक्रोफाइबर ।
त्यही फाइबरबाट बनाइन्थ्यो ब्ल्याक ओरियन सर्कलको “म्याग्नेटिक कार्ड–इन्जेक्टर” ।
अर्कोतर्फ, करण रावत— सडक चिनेको मान्छे । रुट, चेकपोस्ट, समय— सबै उसको स्मृतिमा नक्साजस्तै कोरिएको ।
उनीहरू दुबै उपकरण बोकेर काठमाडौं आउँथे— तर कहिल्यै एउटै दिन होइन, कहिल्यै एउटै बाटो होइन । कहिले लेन्स जुत्ताको सोलभित्र, कहिले कार्ड सवारीको ड्यासबोर्डमा, कहिले नगद धार्मिक पुस्तकका पानाबीच ।
सबै कुरा यति सफा थियो कि सीमा पनि कुनै प्रश्न गर्न सक्दैनथ्यो तर यसपटक एल्गोरिदम चुप बसेन । काठमाडौंको एक पाँचतारे क्यासिनो— CASTE WALITA
(भित्रका मानिसहरू यसलाई “द वाल” भन्थे)
त्यहाँको डिजिटल सिस्टममा राति २ः१७ बजे असामान्य पैटर्न देखा प¥यो । त्यो पैटर्न मानिसले देख्न सक्दैनथ्यो, तर एआईले देख्यो । जिल्ला प्रहरी परिसरको बन्द कोठामा दुई व्यक्ति उभिएका थिए एसएसपी अर्जुन ‘आइरन’ सिंह र एसपी नवराज ‘भेक्टर’ अधिकारी ।
उनीहरूले प्रेसलाई धेरै कुरा भनेनन् तर भित्र, टेबलमाथि राखिएको थियो— केही म्याग्नेटिक कार्ड, माइक्रो–अप्टिक लेन्स र एउटा अधूरो नक्सा ।
एसएसपी आइरनले भने— “यो केवल चोरी होइन । यो सिस्टमलाई पढ्ने कला हो ।”
एसपी भेक्टरले थपे— “र जसले सिस्टम पढ्न जान्छ , उसले मानिसलाई पनि पढ्न सक्छ ।”
त्यही क्षण नीलमको फोन भाइब्रेट भयो । अज्ञात नम्बर । एक लाइनको सन्देश— “कुरियरहरू केवल हात हुन् ।” “दिमाग अझै खेलमै छ ।”
नीलमले स्क्रिन बन्द गरिन् । अब उनीहरूलाई थाहा थियो— देव र करण पक्राउ पर्न सक्छन्, तर फ्यान्टम अझै स्वतन्त्र छ र जबसम्म दिमाग स्वतन्त्र हुन्छ , खेल सकिँदैन ।
–––
भित्रको मान्छे
हरेक ठूलो अपराधको केन्द्रमा एक जना यस्तो मान्छे हुन्छ जो बाहिरबाट सबैभन्दा सामान्य देखिन्छ । ब्ल्याक ओरियन सर्कलका लागि त्यो मान्छे थियो— विक्रम ‘होस्ट’ आचार्य ।
काठमाडौंका क्यासिनो वृत्तमा उ ऊर्जावान इभेन्ट आयोजकका रूपमा परिचित थियो । पोकर टुर्नामेन्ट, भिआईपी नाइट, इन्टरनेशनल गेमिङ शो— सबै ठाउँमा विक्रमको मुस्कान थियो, र उसको नाम अनुमति–पत्रमा ।
तर त्यो मुस्कान केवल कभर थियो । इन्स्पेक्टर नीलम ‘सिग्नल’ राणाले उसको फाइल पल्टाउँदै भनिन्— “बाहिरको हल्ला होइन, भित्रको शान्ति खतरनाक हुन्छ ।”
विक्रम नेपालतर्फको ग्राउन्ड–कन्ट्रोल थियो । फ्यान्टमले डिजाइन गरेको खेल विक्रमले जिउँदो बनाउँथ्यो । म्याग्नेटिक कार्ड कुन टेबलमा प्रयोग हुने, लेन्स लगाउने खेलाडी कुन डिलरसँग बस्ने, कुन इभेन्टमा कति ‘डाटा–हार्वेस्ट’ हुने— सबै निर्णय विक्रमबाट हुन्थ्यो ।
उसले कहिल्यै कार्ड चलाएन । कहिल्यै लेन्स लगाएन तर उसले मानिसहरू चलायो ।
जिल्ला प्रहरी परिसरको ब्रिफिङ रूममा एसपी नवराज ‘भेक्टर’ अधिकारीले भने— “हामीले देख्यौँ— एउटै मोडेल, एउटै तरिका, फरक–फरक क्यासिनो । यसको अर्थ— एक जना समन्वयकर्ता ।”
डाटा एनालाइसिसले स्पष्ट चित्र देखायो— काठमाडौंका प्रमुख क्यासिनोहरूमा पछिल्ला महिनाहरूमा करोडौँको असामान्य ‘गेम–लस’ तर त्यो हार खेलाडीको थिएन । त्यो हार सिस्टमको थियो ।
म्याग्नेटिक कार्डले चिपको ट्र्याक बदल्थ्यो, लेन्सले आउने परिणाम पहिले देख्थ्यो यो जुवा थिएन । यो पूर्वानुमान थियो र विक्रम यस पूर्वानुमानको स्थानीय निर्देशक ।
तर उसले एउटा कुरा बिर्सियो— जति सफा योजना भए पनि मानिस कहिल्यै पूर्ण एल्गोरिदम हुँदैन । एक इभेन्टमा उसले एउटै डिलर तीन पटक दोहो¥यायो । त्यो मानव त्रुटि थियो । त्यहीँबाट नीलमले जालोको धागो तानिन् ।
धागो तानिँदै गयो— क्यासिनो, इभेन्ट, विक्रम, र अन्ततः— “फ्यान्टम” ।
नीलमले मनमनै भनिन्— “अब खेल टेबल बराबर छैन । अब हामी पनि खेलमा छौँ ।”
र टेबलमाथि एक नयाँ फाइल खुल्यो—OPERATION M MIRROR DEAL
जहाँ ठगी गर्नेहरू आफैँ खेल बन्ने थिए ।
–––
आँखाले देखेको भविष्य
क्यासिनो सधैँ सम्भावनाको खेल हो भनिन्छ तर ब्ल्याक ओरियन सर्कलका लागि यो सम्भावनाको होइन— निश्चितताको धन्दा थियो । सबै कुरा योजनाअनुसार चल्थ्यो । इभेन्ट सुरु हुनुभन्दा धेरै अघि म्याग्नेटिक कार्डहरू क्यासिनोभित्र प्रवेश गराइन्थे— कहिले आधिकारिक खेल सामग्रीको बाकसभित्र, कहिले “स्पेयर डेक” को नाममा । सबै कार्ड उस्तै देखिन्थे तर भित्र, हरेक पत्तामा थियो सूक्ष्म “फेरो–कोड” ।
त्यसपछि प्रवेश गर्थे ठगी समूहकै खेलाडी । उनीहरू सामान्य जुवाडे देखिन्थे— लुज सुट, हल्का नशा, आत्मविश्वासी हाँसो । तर आँखामा— भविष्य झल्काउने लेन्स ।
त्यो लेन्सले म्याग्नेटिक तासबाट निस्कने सूक्ष्म तरंगलाई दृश्य संकेतमा बदल्थ्यो । डिलरले तास बाँड्थ्यो । अन्य खेलाडी अनिश्चिततामा डुब्थे तर लेन्स लगाएको खेलाडीका लागि— हरेक कार्ड पहिले नै खुलिसकेको हुन्थ्यो ।
कसको हातमा एस, कसको हातमा जोकर, कसको हार तय भइसकेको— सबै स्पष्ट ।
त्यसपछि खेल खेल जस्तो देखिन्थ्यो, तर परिणाम पहिल्यै लेखिएको हुन्थ्यो । जित्ने सधैँ उनीहरू नै ।
जिल्ला प्रहरी परिसरको बन्द ब्रिफिङ कक्षमा एसपी नवराज ‘भेक्टर’ अधिकारीले डाटा स्क्रिनतर्फ देखाउँदै भने— “यो जुवा होइन । यो “इनसाइड ट्रेडिङ” हो— “तर तासको संसारमा ।”
जितेको रकम सिधै खेलाडीको खल्तीमा जाँदैनथ्यो । त्यो पैसा इभेन्ट सञ्चालक— विक्रम ‘होस्ट’ आचार्य— मार्फत बाँडिन्थ्यो ।
सम्झौता स्पष्ट थियो— ९० प्रतिशत → इभेन्ट सञ्चालक र मुख्य नेटवर्क, १० प्रतिशत → लेन्स लगाउने खेलाडी र उपकरण ल्याउने “कुरियर” ।
सबै चुप । सबै सहमत । किनकि सिस्टम उनीहरूको पक्षमा थियो । महिनौँसम्म यसरी खेल चलिरह्यो— करोडौँ धेरै शान्त तरिकाले क्यासिनोबाट बाहिरिए । कुनै हल्ला भएन । किनकि क्यासिनो हारलाई पनि खेलकै नियम मान्थ्यो तर प्रहरीको एआई मोडेलले एउटा असहज प्रश्न उठायो— “किन एउटै इभेन्टमा सधैँ एउटै प्रोफाइल जितिरहेको छ ?”
त्यो प्रश्नले सम्पूर्ण संरचना हल्लायो । नीलम ‘सिग्नल’ राणाले मनमनै भनिन्—“जब भविष्य देख्ने आँखा अत्यधिक भरोसामा पर्छ , त्यहीँ अन्धो हुन्छ ।”
अब प्रहरीलाई खेलको नियम थाहा भइसकेको थियो । खेलाडी चिनेको थियो र सबैभन्दा महत्वपूर्ण—“बाँडफाँडको सूत्र” ।
अब बाँकी थियो एउटा मात्र कुरा— उनीहरूकै नियम प्रयोग गरेर उनीहरूलाई नै हार्ने अवस्थामा पुर्याउने । टेबल फेरि सजिँदै थियो तर यसपटक डिलर फरक थियो र खेल अन्तिम चरणतर्फ बढ्दै थियो ।
–––
शंकाको गणित
क्यासिनोको खेलमा हार–जित सामान्य मानिन्छ तर जब जित निरन्तर एउटै दिशामा मात्रै बग्न थाल्छ , त्यो खेल रहँदैन— त्यो पैटर्न बन्छ ।
नीलम ‘सिग्नल’ राणाको स्क्रिनमा अर्काे रात पनि उही ग्राफ देखा प¥यो । उही इभेन्ट । उही समूह । उही अनुहारहरू र फेरि— उही जित ।
यो संयोग थिएन तर यो प्रमाण पनि थिएन । प्रहरीका लागि यहीँबाट सबैभन्दा कठिन खेल सुरु भयो ।
कानुनले प्रश्न सोध्छ— “जित्नु अपराध हो?” उत्तर— होइन । “लगातार जित्नु ?” अझै पनि— होइन तर जब एउटै समूह हरेक पटक अन्य सबैलाई उछिनेर टेबलबाट उठ्छ , त्यहाँ शंका जन्मिन्छ ।
शंका— तर प्रमाणविहीन ।
एसपी नवराज ‘भेक्टर’ अधिकारीले थकित स्वरमा भने— “हामीसँग प्रशस्त मार्ग छन्, तर कुनै पनि अन्तिम ढोका होइन ।”
प्रहरीले देखिसकेको थियो— एउटै इभेन्टमा एउटै प्रोफाइल, एउटै ढाँचाको बाजी, एउटै समय–खण्डमा हुने जित । यो डाटा–सत्य थियो तर अदालत डाटाले होइन, प्रमाणले चल्छ ।
कार्ड जाँच गरियो— सामान्य । डिलर सोधपुछ गरियो— सबै निर्दोष । खेलाडीहरू— मुस्कुराइरहेका । किनकि जितेको मान्छे आफूलाई अपराधी ठान्दैन ।
नीलमले बुझिन्— यो गिरोह कानुनको रेखामा हिँडिरहेको छ । रेखा नाघेको छैन— तर नाघ्न तयार छ । यही नै सबैभन्दा खतरनाक अवस्था हो ।
उनले नोटबुकमा लेखिन्— “जहाँ शंका प्रशस्त हुन्छ तर प्रमाण शून्य— त्यहाँ अपराध कानुनभन्दा छिटो दौडिन्छ ।”
अब प्रहरीले दौडेर होइन, पर्खेर खेल्नु थियो । किनकि जित दोहोरिनु शंकाको बीउ थियो र त्यो बीउ अवश्य कुनै न कुनै दिन गल्तीको रूपमा उम्रन्छ ।
टेबलमा सबैभन्दा ठूलो जोखिम अब खेलाडीका लागि होइन— गिरोहकै लागि थियो । किनकि जति धेरै जित, त्यति नै धेरै आँखा र आँखा धेरै हुँदा कुनै न कुनै आँखा अवश्य खुल्छ ।
–––
मौन साक्षी : एआई–सेतु
शंका पर्याप्त थियो । मार्गहरू प्रशस्त थिए तर प्रमाण— त्यो अझै पनि अदृश्य थियो । नीलम ‘सिग्नल’ राणालाई थाहा थियो— मानिसको आँखाले अब यहाँसम्म मात्र देख्न सक्छ । त्यसपछि उनीहरूले एक नयाँ आँखालाई बोलाए ।
नाम थियो— S .E.T.U= -Sentient Evidence & Transactional Unit_
यो साधारण सफ्टवेयर थिएन । यो हालै अपडेट भएर आएको वैज्ञानिक एआई मोडेल थियो— जसले तथ्य खोज्दैनथ्यो, सम्भावना र मनोवृत्ति पढ्थ्यो । एसईटीयूले प्रश्न सोध्ने तरिका नै फरक थियो ।
“को जित्यो?” होइन, “किन यही समूह बारम्बार जित्यो ?” “कति पैसा गयो?” होइन, “कुन ढाँचामा गयो ?”
यो एआई क्यासिनोको हार–जित मात्र होइन, मानव व्यवहारको छायाँ विश्लेषण गथ्र्यो । २४ घण्टाभित्र एसईटीयूले दुई वर्षको डेटा पुनःजन्म गरायो ।
टेबल, डिलर, खेलाडी, समय, बाजी बढाउने क्षण, र शान्त रहने क्षण— सबै जोडिँदै गए । अचानक स्क्रिनमा एउटा चेतावनी चम्कियो— “PATTERN CONFIRMED : HUMAN–ASSISTED PREDICTIVE PLAY”
नीलम स्तब्ध भइन् । एसईटीयूले देखायो— जब लेन्स प्रयोग भएको सम्भावना उच्च थियो, त्यही समय बाजी असामान्य तरिकाले बढाइएको थियो । जब लेन्स थिएन, त्यही समूह शान्त बसेको थियो ।
यो अनुमान थिएन । यो व्यवहारिक फिंगरप्रिन्ट थियो ।
एसईटीयूले अर्को तह खोल्यो— होटेल, क्यासिनो, इभेन्ट, र सप्लाइ चेन— सबैबीच अदृश्य धागो । त्यो धागोको नाम थियो— “स्टक इन्टेलिजेन्स” ।
एसईटीयूले निष्कर्ष लेख्यो— “जहाँ उपकरण प्रयोग हुन्छ , त्यहाँ भण्डारण हुन्छ र जहाँ भण्डारण हुन्छ , त्यहाँ डर हुन्छ ।”
त्यही क्षण प्रहरीले बुझे— अब शंका र प्रमाणबीच एउटा सेतु बनेको छ । मानिसले देख्न नसकेको कुरा मेसिनले देखिसकेको थियो ।
एसईटीयू न्यायाधीश थिएन तर उसले न्यायाधीशसम्म पुग्ने बाटो खोलिदिएको थियो ।
नीलमले बिस्तारै भनिन्— “अब हामी पर्खिरहेका छैनौँ । अब हामी स्टक खोज्न जाँदैछौँ ।”
र कथा यहीँबाट अर्को तहमा प्रवेश ग¥यो— जहाँ अपराध मानिसले होइन, एल्गोरिदमले गल्ती ग¥यो ।
–––
टकमा राखिएको अपराध
अपराध सधैँ चलिरहेको बेला देखिँदैन । कहिलेकाहीँ त्यो स्टोर गरिएको हुन्छ— समय पर्खँदै । इन्स्पेक्टर नीलम ‘सिग्नल’ राणाको टेबलमा अब कागज होइन, नक्सा थियो । भारतबाट आएको आपूर्तिको नक्सा ।
ब्ल्याक ओरियन सर्कलले एकैचोटि प्रयोग गर्ने जोखिम लिएको थिएन । उनीहरूले अपराधलाई प्याकेट–प्याकेटमा बाँडेका थिए ।
कुल आपूर्ति— ५० प्याकेट म्याग्नेटिक कार्ड, ४ सेट उच्च–संवेदनशील आई–लेन्स तर क्यासिनोभित्र सबै एकैपटक छिराइएन । किनकि यहीँ स्थानीय समन्वयकर्ता— विक्रम ‘होस्ट’ आचार्य सक्रिय हुन्थ्यो ।
उसले अनेकौँ तिकडम अपनायो । कहिले— आधिकारिक इभेन्ट सामग्रीको नाममा, कहिले— क्यासिनोको आफ्नै कार्ड फेर्ने प्रक्रियामा, कहिले—“ड्यामेज्ड डेक रिप्लेसमेन्ट” भनेर ।
यसरी सेट म्याग्नेटिक कार्ड क्यासिनोभित्र वैधानिकरूपमा प्रवेश गरे । सिस्टमले कुनै प्रश्न गरेन । किनकि कागज सबै ठीक थियो तर बाँकी— सिल प्याकेट ती खेलमैदानमा थिएनन् ।
ती राखिएका थिए शहरका विलासी होटलहरूको शान्त कोठामा । मिनिबार, सेफ–लकर, रूम–सर्भिस—सबै सामान्य तर ती कोठाहरू अपराधका गोदाम थिए ।
आई–लेन्सको प्रयोगमा गिरोह अझै सतर्क थियो । चार सेट ल्याइएका लेन्समध्ये— २ सेट मात्र क्यासिनोभित्र प्रयोग गरियो । बाँकी ब्याकअपमा राखियो । किनकि लेन्स बिग्रन सक्छ । मानिस डराउन सक्छ तर खेल रोक्नु हुँदैन ।
एसपी नवराज ‘भेक्टर’ अधिकारीले स्क्रिनतर्फ हेर्दै भने— “यो ठगी होइन । यो सप्लाइ चेन हो ।”
प्रहरीको एआई मोडेलले स्पष्ट देखायो— जति कार्ड क्यासिनोभित्र प्रयोग हुन्थे, त्यति नै अनुपातमा होटेलमा स्टक घट्थ्यो ।
यो नै प्रमाण थियो— अपराध आकस्मिक थिएन, यो धन्दा थियो ।
त्यही रात नीलमले निर्णय गरिन्— “हामी क्यासिनोमा मात्र होइन, होटेलमा पनि खेल खेल्नेछौँ ।”
किनकि जहाँ स्टक हुन्छ , त्यहाँ डर पनि हुन्छ र डर सबैभन्दा ठूलो गल्ती गराउने एल्गोरिदम हो । होटेलका ढोकाहरू अब सुरक्षित थिएनन् । सिल प्याकेटहरू अब चुप थिएनन् ।
खेल अन्तिम चरणमा प्रवेश गरिसकेको थियो । अब बाँकी थियो— स्टक खोल्ने दिन र त्यो दिन ब्ल्याक ओरियन सर्कलका लागि सबैभन्दा लामो रात बन्ने वाला थियो ।
---------------
सबैभन्दा लामो रातको तयारी
क्यासिनोको हलमा बत्तीहरू चम्किरहेका थिए तर यसपटक खेलाडीको हल्लो आवाजभन्दा अन्तरिक्ष जस्तो शून्य चुपचाप थियो ।
नीलम ‘सिग्नल’ राणाले टेबल नजिक एआई–सिस्टमको मोनिटरमा आँखा टिकाइन् । डाटा क्रमशः विश्लेषण हुँदै थियो— करोडौँ रकम, कार्डको क्रम, र लेन्सले पठाएको संकेत ।
त्यही बेला क्यासिनो बाहिर, विक्रम ‘होस्ट’ आचार्यले फोनमा योजना दोहो¥याए— “१२ सेट कार्ड भित्र, २ सेट आई–लेन्स प्रयोगमा , बाकी ३८ प्याकेट स्टकमा सुरक्षित । आजको इभेन्ट सबैभन्दा लाभदायी हुनेछ ।”
त्यो “आज” थियो— ब्ल्याक ओरियन सर्कलले योजना गरेको सबैभन्दा ठूलो रात ।
नीलमले सोचिन्— “खेल अन्तिम चरणमा प्रवेश गरिसकेको छ । अब बाँकी थियो— स्टक खोल्ने दिन र त्यो दिन ब्ल्याक ओरियन सर्कलका लागि सबैभन्दा लामो रात बन्ने वाला थियो ।”
तर यो रात केवल रात होइन यो मानव लोभ, प्रविधि र जोखिमको संगम थियो । संसारले सोच्दैन— त्यो खेल टेबल, तास, कार्ड र लेन्सको मिलन कति घातक हुन सक्छ । एउटा गलत कदम— लेन्स बिग्रियो भने, गिरोहको विश्वासघात भयो भने, अथवा प्रहरीले केही पहिले देख्यो भने—
त्यो रात ब्ल्याक ओरियन सर्कलको लागि अन्तिम हुनेछ ।
नीलमले आफ्नो टोलीसँग साइन गरिन्— “अब खेल सुरु हुन्छ । हामीले पनि नियम तोड्नु पर्छ ।”
टेबलमा उज्यालो र अँध्यारो, डाटा र मानवीय त्रुटि, हरेक तत्त्वसँग एकैसाथ खेल्नुपर्ने समय आइसकेको थियो र यति बेला— कुनै पनि आवाज, कुनै पनि सास कहिल्यै सुस्ताउने थिएन ।
यो रातले ब्ल्याक ओरियन सर्कललाई चुनौती दिने थियो, र हाम्रो कथा, पहिलो पटक, हत्यारा प्रविधि र मानव बुद्धिको जालोमा प्रवेश गर्ने थियो ।
---------
लोभको प्रतिबिम्ब
क्यासिनो हलमा उज्यालो र अँध्यारो मिश्रित थिए तर टेबलमा भएको जित वा हार मात्र देखिने कुरा थिएन । नीलम ‘सिग्नल’ राणाको आँखा टेबलभन्दा बाहिर, मानसिक जालोमा अडिएको थियो ।
उसले याद गरिन्—“चिनी पनि बढी खाएमा तीतो हुन्छ ।”
ब्ल्याक ओरियन सर्कलका खेलाडीहरू, लेन्स र कार्डसँग, सधैँ थोरै चिनी पर्याप्त ठान्थे तर लोभ बढ्दै गयो । जित्ने इच्छा, बढी रकम, बढी नियन्त्रण— त्यो नै उनीहरूको पतनको बीउ थियो ।
नीलमले आफ्नै मनसँग कुरा गरिन् —“लोभले लाभ अनि लाभले विलाभ हुन्छ । जितको तातोमा मानिसले आफ्नो भविष्य नै बेच्छ र भविष्य बेच्दा, केवल पैसा होइन—मानवता पनि जोखिममा पर्छ ।”
टेबलको छायाँमा कुरियर, खेलाडी, र इभेन्ट आयोजक—सबै एकैसाथ चाल चलिरहेका थिए तर नजिकबाट हेर्दा, उनीहरूको आँखा केवल आत्म–विश्वास होइन, असुरक्षा पनि दर्शाइरहेको थियो ।
नीलमले स्क्रिनमा देखिन्थ्यो— माइक्रो–लेन्स र कार्डहरूको हरकत । साना–साना संकेत, जसले भविष्य पहिल्यै लेखेको थियो ।
तर मानिसले भुल्छ— “लाटोभन्दा धेरै बाठो भएमा भीरबाट खस्छ ।”
ब्ल्याक ओरियन सर्कलले अनिश्चिततालाई नियन्त्रण गर्ने प्रयास गरिरहेको थियो तर मानव मनको असुरक्षा र लोभको अतिवृद्धिले तिनीहरूलाई अप्रत्याशित खतरामा पु¥याउने थियो ।
नीलमले अन्तिम रूपमा मनमनै भने— “प्रविधि शक्तिशाली छ तर मानव मन अझै जटिल छ । त्यसैले, अपराध जहाँ सिधा देखिँदैन, त्यहाँ अन्ततः मनोवैज्ञानिक त्रास सबैभन्दा ठूलो बन्दुक हुन्छ ।”
त्यो रात केवल क्यासिनोको विजेता वा हार्ने रात मात्र थिएन । यो रात मानसिक खेल, आत्मविश्वास र लोभको परीक्षण थियो ।
जहाँ विजेताको आँखा पहिल्यै देखिन्छ , त्यहाँ नीलमको मनको आँखा अझ गहिरो देख्छ ।
-------------
जब भविष्य नाङ्गियो
सत्य सधैँ चिच्याएर बाहिर आउँदैन । कहिलेकाहीँ त्यो चुपचाप आँखाभित्रै बसेको हुन्छ ।
त्यो रात क्यासिनोको हल पहिलेजस्तै चम्किलो थियो— हाँसो, चिपको आवाज, रुललेटको घुमाइ तर यसपटक प्रहरी पनि खेलाडी बनेको थियो ।
इन्स्पेक्टर नीलम ‘सिग्नल’ राणा भीडको कुनामा उभिइन् । उनको ध्यान टेबलमा होइन— “आँखामा” थियो । त्यो खेलाडी अत्यधिक शान्त थियो । हार्दा पनि नआत्तिने, जित्दा पनि नउफ्रिने । उसको आँखामा सामान्य लेन्स थिएन , एआई–क्यामेराले फ्रेम–बाइ–फ्रेम विश्लेषण ग¥यो ।
रिपोर्ट आयो—OptiMark–& M ACTIVE
अब कुनै शंका रहेन ।
उक्त लेन्स लगाउने खेलाडी चुम्बकजडित तासलाई स्पष्टै देखिरहेको थियो । डिलरले कार्ड बाँड्यो । अन्य खेलाडी अन्दाजमा थिए , तर उसले— कुन हात बलियो छ , कुन हात कमजोर र कुन खेलाडी हार्नै लागेको छ सबै थाहा पाइसकेको थियो ।
यो अनुमान थिएन । यो “दृश्य पुष्टि” थियो ।
उसले बाजी बढायो । अरूले पछ्याए । र केही मिनेटमै— जित निश्चित भयो । त्यही क्षण नीलमले इयरपीसमा भनिन्— “अब ।”
डिलर रोकियो । टेबल लाइट बन्द भयो । हलमा शान्ति छायो । एसपी नवराज ‘भेक्टर’ अधिकारी अगाडि आए । “खेल सकियो,” उनले शान्त स्वरमा भने, “अब आँखा खोल्ने बेला हो ।”
लेन्स हटाइयो , म्याग्नेटिक कार्ड स्क्यान गरियो । सबै प्रमाण एकैचोटि बोल्न थाले । अब कुनै कथा बाँकी रहेन । कुनै बहाना पनि होइन ।
यो पुष्टि भयो— लेन्सले तास पढ्थ्यो, कार्डले सूचना पठाउँथ्यो, र खेल पहिल्यै तय हुन्थ्यो ।
ब्ल्याक ओरियन सर्कलको सबैभन्दा ठूलो भ्रम यहीँ टुट्यो— “भविष्य देख्ने आँखा कहिल्यै समातिँदैन ।”
तर उनीहरूले एउटा कुरा बिर्सिए— आँखा सधैँ बाहिरतिर मात्र हुँदैन । कहिलेकाहीँ सिस्टमले पनि हेर्छ ।
त्यो रात क्यासिनोमा ठगी मात्र होइन— अहंकार पक्राउ प¥यो ।
फ्यान्टम अझै छायाँमा हुन सक्छ तर उसको खेल सबैले देखिसके ।
नीलमले अन्तिम रिपोर्टमा लेखिन्— “जब खेल निश्चित हुन्छ , त्यो खेल रहँदैन । त्यो अपराध हुन्छ ।”
र अपराध जति चतुर भए पनि एक दिन नाङ्गिन्छ ।
क्यासिनो फेरि खुल्यो । बत्ती फेरि बल्यो तर अब हरेक खेलाडीको आँखामा एउटै प्रश्न थियो— के म आफैँ खेल खेलिरहेको छु , कि कसैले मेरो भविष्य पहिल्यै लेखिसकेको छ ?
–––
प्रविधिले मानिसलाई शक्तिशाली बनाउँछ तर लोभले त्यो शक्तिलाई अपराधमा बदल्छ र जहाँ भविष्य पहिल्यै देखिन थाल्छ , त्यहाँ न्याय ढिलो भए पनि अपरिहार्य भने अवश्यै हुन्छ ।
...खेल सकियो
कहिलेकाहीँ सत्य कुनै रहस्य हुँदैन । त्यो केवल ढिलो सार्वजनिक हुन्छ ।
जिल्ला प्रहरी परिसर, काठमाडौंको विशेष अपरेसन कक्षमा अब कुनै अड्कल बाँकी थिएन । सबै प्रमाण एकै दिशातर्फ इशारा गरिरहेका थिए ः— प्रविधि, मानव लोभ, र संगठित योजना—
तीनै मिलेर नेपाली क्यासिनोमा करोडौँको “निश्चित हार” रचिएको थियो ।
एसएसपी अर्जुन ‘आइरन’ सिंहले अन्तिम ब्रीफिङमा भने— “यो केवल ठगी होइन । यो योजनाबद्ध प्रविधि–अपराध हो र अब यो प्रमाणित भइसकेको छ ।”
“ब्ल्याक ओरियन सर्कल” अब कोड–नेम मात्र रहेन । मुख्य योजनाकार आर्यन ‘फ्यान्टम’ महाजन र उसका प्रत्यक्ष सहयोगीहरू— देव ‘कोर’ मल्होत्रा, करण ‘रुट’ रावत, प्रमोद ‘फ्लक्स’ मौर्य, चिजा ‘मार्क’ खड्का र भवानी ‘नोड’ पाण्डे सबै प्रहरीको नियन्त्रणमा थिए ।
उनीहरू खेलाडी थिएनन् । उनीहरू स्क्रिप्ट थिए तर हरेक स्क्रिप्टलाई स्टेज चाहिन्छ र यहीँबाट अर्को सत्य सामु आयो क्यासिनो सञ्चालक तहमा रहेका केही नामहरू— जो खेलमा प्रत्यक्ष देखिँदैनथे, तर परिणाममा सबैभन्दा नजिक थिए— विक्रम ‘होस्ट’ आचार्य, गौरव ‘प्राइम’ खत्री, मोनु ‘घोस्ट’ कुमार, हिराशेखर ‘शील्ड’ पुरी, कमल ‘लूप’ खरबन्दा, मुकेश ‘क्यास’ । उनीहरू अहिलेसम्म छायामै थिए ।
फरार । किनकि ठूला अपराधमा सधैँ दुई वर्ग हुन्छन्— समातिने हात, र उम्किने दिमाग ।
इन्स्पेक्टर नीलम ‘सिग्नल’ राणाले खाली क्यासिनो हलतिर हेर्दै बिस्तारै भनिन्— “उनीहरूले भविष्य देख्ने आँखा बनाए तर आफ्नै भविष्य देख्न सकेनन् ।”
आज क्यासिनो फेरि चलिरहेका छन् । तास फेरि बाँडिन्छ । चिप फेरि खनखनिन्छ तर अब हरेक कार्ड केवल कार्ड हो । हरेक खेल अनिश्चित छ र त्यही अनिश्चितता नै खेलको आत्मा हो ।
नीलमको अन्तिम रिपोर्टको अन्तिम लाइनमा लेखिएको थियो— “जहाँ परिणाम पहिले नै तय हुन्छ , त्यहाँ खेल मर्छ र जहाँ खेल मर्छ , त्यहाँ अपराध जन्मिन्छ ।”
ब्ल्याक ओरियन सर्कल भत्किएको छ तर यो कथा त्यसैले सकिँदैन , किनकि प्रविधि बढ्दै जान्छ , लोभ रूप बदल्दै जान्छ र समाजले हरेक पटक एउटै प्रश्न सोधिरहन्छ— हामी खेल खेलिरहेका छौँ, कि कसैले हाम्रो भविष्य पहिल्यै कोड गरिसकेको छ ?
मानिसले जब संयोगलाई नियन्त्रण गर्न खोज्छ , त्यहीँ न्याय सक्रिय हुन्छ , प्रविधि न त दोषी हो , न त निर्दोष— दोषी सधैँ नियत हुन्छ ।
समकालीन साहित्य