बेलुकी घरमा आइपुगेपछि, उसकी श्रीमतीले उसलाई एक कप चिया टक्राउँछे। चिया पिइसकेपछि ऊ टेलिभिजन हेर्न थाल्छ। उसले खोलेको च्यानलमा पनि बाघ नै देखाउँदै रहेछ। बाघ देख्नासाथ अत्तालिएर टेलिभिजन बन्द गर्छ, र एकै सासमा भान्साघरमा पुग्छ। उसलाई भान्साघरमा अचानक देख्दा श्रीमती मुसुक्क मुस्कुराउँछे। तर ऊ भने रिसाउँदै आँखा फुकालेर ठुलो स्वरमा कराउँछ, “म आएको कति भइसक्यो खै अहिलेसम्म चियासमेत दिएकै छैनस् त!” श्रीमती डरले थरथर काम्दै फेरि अर्को एक कप चिया बनाएर उसको अगाडि राखिदिन्छे। उसले बाघले जस्तै घाँटी फुलाएर सुरुपसुरुप चिया पिउन थाल्छ तर श्रीमती भने डरले के गरुँगरुँ भइरहन्छे।
केही बेरपछि ऊ भान्साघरमा चाल मारेर आउँछ र श्रीमतीलाई बाघले जस्तै टुलटुल हेरिरहन्छ। श्रीमती चाहिँ मृगले जस्तै खिड्कीदेखि बाहिर पुलुक्कपुलुक्क हेरिरहन्छे।
दार्जीलिङ
समकालीन साहित्य