सुनको महलमा आत्माको प्रतिबिम्ब हरायो।
ज्ञानको दीप जल्यो, तर छायाँमा संवेदना हरायो,
प्रगतिको तेजमा मानवले आफ्नो मुटुको आवाज सुन्न छोड्यो।
सिंहासनमा विराजे बुद्धि, तर करुणा गुमेको,
पदको पूजा, पदको देवता, आत्माको हत्या।
हृदयको ताप घट्दैछ, तापक्रम बढ्दैछ पृथ्वीमा,
मनुष्य हाँस्दैछ, तर आकाश रोइरहेको छ।
सुनको सिँढी चढ्दै गयो ऊ,
आत्ममुग्धता र वैभवको भ्रममा।
बजारको माया, उपभोगको मस्तक,
सफलता नापिन्छ सम्पत्ति र प्रतिष्ठामा।
समानताको गीत भुल्यो, सहकार्यको ताल हरायो,
प्रकृतिको कान कान्सिरिएको छ, तर मानव सुनिँदैन।
औद्योगिक क्रान्तिबाट डिजिटल युगसम्म,
मानवले विज्ञानको छायाँमा प्रभुत्व जमायो।
कृत्रिम बुद्धिमत्ता, अन्तरिक्षको यात्रा,
जैविक संरचनाको अध्ययन—सबै उपलब्धि।
तर हृदय खाली, आत्मा सुनसान,
प्रकृति र समाज दुबैबाट टाढा।
युद्धका डम्पहरू, जंगलका रोदन,
नदी, पहाड र बादलको करुणा अनसुनी।
आफ्नै उपलब्धिमा डुबेको मानव,
प्रकृतिको विनाश र सहकर्मीको पीडामा आनन्द खोज्छ।
प्रतिस्पर्धा, स्वार्थ, अहंकारको जालो,
सभ्यता भव्य, तर शून्यको गर्भमा।
साँझको सूर्य पनि व्यर्थ झल्किन्छ यहाँ,
प्रत्येक चम्किलो गगनतारामा आत्ममोह लुकेको छ।
सभ्यताको मुखौटा चम्किलो,
तर अन्तर्मनको अन्धकार गहिरो।
तर बाँच्ने आशा अझै बाँकी छ,
सत्य, करुणा र न्यायको प्रकाश,
धेरै रात र दिन पार गर्दै,
मनुष्यको यात्रा निरन्तर जारी छ।
अहंकार र आत्ममोहको अन्धकार पार गर्दै,
मानवले करुणा, सहकार्य र सत्यको दीप बलाउन सक्छ।
सभ्यताको वास्तविक महानता,
सिर्जनशीलता र विज्ञानमा होइन,
हृदयको गर्मी, आत्माको उज्यालो,
सहानुभूति र नैतिक चेतनामा निहित छ।
समकालीन साहित्य