मानवता
जहाँ तेलका ट्याङ्करहरू
अब कविता होइनन्
बारुदले भरिएका वाक्यहरू हुन्
समुद्रको छाती चिर्दै अघि बढ्ने
लोभका चलायमान क्षेप्यास्त्र।
तिनीहरू लहर होइनन्
इतिहासका धम्कीपूर्ण घोषणा हुन्
जहाँ प्रत्येक डुंगा
मानवताको विरुद्ध लेखिएको
एक ‘जीवित व्यंग्य’ हो।
समुद्र चिच्याउँछ
म बाटो हुँ
तर बन्दुकको ध्वनिले
उसलाई बन्द बनाएको छ।
सुपरमार्केटहरू
अब संग्रहालयझैँ छन्
मासुका टुक्राहरू
दर्शनीय वस्तु बनेका छन्
र मूल्यहरू
कलात्मक उडान भर्छन्
जसरी ड्रोनहरू
आकाशमा उडान भर्छन्।
महमुद अली
ट्रोल्ली धकेल्दै भन्छन्
सबै छ, तर केही छैन
मूल्यहरू
अचानक कवि भए
दुई लाइनमै
दोगुना अर्थ दिन थाले।
जहाजहरू
ओमानतिर मोडिँदा
मानव विवेक
कतैतिर मोडिन्छ
अबु धाबीका बन्दरगाहहरू
शहरका मौन मन्दिर जस्ता
जहाँ प्रार्थना हुन्छ
तर देवता
ढुवानी तालिकामा हराएका छन्।
साउदी अरब
मरुभूमिमा हरियो सपना रोप्दैछ
लाल सागरलाई
उद्धारकर्ता बनाउँदै
तर पानीले
राजनीति बुझ्दैन।
कतारका ट्रकहरू
मरुभूमिमा लामा कविताहरू लेख्छन्
प्रत्येक टायर
एक श्लोक
प्रत्येक धुलो
एक प्रश्नचिह्न।
माछाहरू
अब समुद्रमा होइन
अर्थशास्त्रको ग्राफमा तैरिन्छन्।
लुलुका जहाजहरू
उडिरहेका छन्—
जसरी धनीहरूको आशा,
तर गरिबको भोक
अझैँ पैदलै छ।
यो युद्ध
सीमा होइन,
थालको आकार घटाउने षड्यन्त्र हो—
जहाँ
गोलीहरू
रोटीभन्दा सस्ता छन्,
र शान्ति
सबैभन्दा महँगो वस्तु।
अन्ततः,
हर्मुज केवल जलडमरू होइन—
यो
मानव लोभको साँघुरो बाटो हो,
जहाँ
सभ्यता आफैं
आफ्नै भोकले
निल्न थालेको छ।
समकालीन साहित्य