लौ न सानु ! कता जानुॽ त्यतै बोलाइदेऊ न
बर्खा लागे खहरे नि, बढेर उर्लिँदोरै’छ
घाम–पानी पायो भने, फूल पनि फक्रिँदोरै’छ
मनै दुख्यो, आँसु सुक्यो, त्यतै डोराइदेऊ न
लौ न सानु ! कता जानुॽ त्यतै बोलाइदेऊ न
आँगन त टेडो छैन, नाच्ने ढङ्ग पुगेन किॽ
जीवन छैन हरियाली, कतै रङ्ग पुगेन किॽ
मनले कुट्यो, शिरै झुक्यो, हेर्दै टोलाइदेऊ न
लौ न सानु ! कता जानुॽ त्यतै बोलाइदेऊ न
पोखरा, नेपाल
समकालीन साहित्य