जब कोही थिएन, तिमी थियौ—
न प्रश्न लिएर, न सर्त बोकेर,
केवल मौन साथ बनेर ।
जब भीडले मेरो नाम बिर्सियो,
जब आफ्नै छाँयाले पनि
मलाई चिनेन,
तिमीले मेरो अस्तित्व
विश्वासझैँ समात्यौ ।
म हारेर फर्किँदा,
मेरो आँखामा शब्दभन्दा बढी
थकान हुँदा,
तिमीले सोधेनौ— किन ?
तिमी बस्यौ,
त्यो नै पर्याप्त थियो ।
दुःखले छाती थिच्दा,
आँसु बोल्न नसक्दा,
तिमी मेरो मौनको
भाषा बुझ्ने मान्छे भयौ ।
सबैले सल्लाह दिए,
उपदेश बाँडे,
तर तिमीले
काख खोल्यौ—
जहाँ म कमजोर भएर पनि
सुरक्षित थिएँ ।
समय फेरियो,
मान्छे फेरिए,
अवसर र दूरीले
थुप्रै अनुहार बदल्यो,
तर तिमी—
उही रह्यौ ।
म सफल हुँदा
तिमीले हल्ला गरेनौ,
तर मेरो खुशी
आफ्नो आँखा भित्र
साँचेर राख्यौ ।
आज म यहाँ छु,
आफ्नो खुट्टामा उभिएको,
तर त्यो उभिनुमा
तिम्रो मौन साथको
इतिहास छ ।
प्रिय साथी,
सम्बन्धहरू शब्दले होइन,
संकटले चिनिन्छन,
र मेरो जीवनमा
त्यो परिभाषा
तिमी थियौ ।
यदि कहिल्यै
मौनले फेरि मलाई घेरे,
मलाई थाहा छ—
जब कोही हुँदैन,
तिमी फेरि पनि
त्यहीँ हुनेछौ ।
गैंडाकोट–२, नवलपरासी
समकालीन साहित्य