के भन्नू आफ्नो भन्न नपाएको मान्छेसँग ।
शब्दहरू ओठमै आएर रोकिन्छन्,
मनका भेलहरू
आफैंभित्रै डुबेर हराउँछन् ।
कति पटक सोचेको थिएँ—
यदि तिमीले सोध्यौ भने,
सबै भन्छु,
मनको कुना–कुनामा थन्किएका
ती अधुरा भावनाहरू खोल्छु ।
तर जब तिमी आयौ,
शब्दहरू किन यति पराइ भए ?
सायद समयले
हामीबीच दूरी मात्र होइन,
भावनाको भाषा नै फेरिदियो ।
जहाँ पहिले
नजरले कुरा बुझ्थ्यो,
आज त्यही नजर
अपरिचित झैँ टोलाउँछ ।
तिमीले सोध्यौ—
“कस्तो छौ?“
र म मुस्कुराएँ,
त्यो मुस्कानमा
कति आँसु लुकेको थियो,
तिमीले देखेनौ,
शायद देख्न चाहेनौ ।
के भन्थेँ र ?
ती रातहरूको कथा
जहाँ निद्रा आउँदैनथ्यो,
तिमी सम्झिँदा
समय रोकिन्थ्यो,
र मनले हजारौँ प्रश्न सोध्थ्यो—
“किन टाढा भयौ?“
तिमीलाई थाहा थिएन,
म भित्र कति पटक
तिमीलाई बोलाएको थिएँ,
तर आवाज
हावामा हराउँदै गयो,
र म आफैंभित्र
कैदी बन्दै गएँ ।
धेरैपछि आएको तिमी,
अब अपरिचितजस्तो लाग्छौ,
जससँग म
आफ्नो मन खोल्न सक्दिनँ ।
किनकि अब
त्यो सम्बन्धको परिभाषा
बदलिएको छ ।
पहिले तिमी मेरो थियौ,
आज तिमी केवल
एक सम्झना हौ,
सुन्दर तर टाढा,
नजिक आउन नसकिने ।
के भन्नू तिमीलाई?
त्यो प्रेमको कथा
जुन अधुरै रह्यो,
त्यो विश्वास
जुन समयले चोर्यो,
र त्यो आशा
जुन बिस्तारै मरेको थियो ।
तिमीले हालखबर सोध्यौ,
तर मसँग
हालखबरभन्दा बढी
घाउहरू छन्,
जसलाई शब्दमा उतार्न
अब मसँग शक्ति छैन ।
त्यसैले म चुप लागेँ,
मुस्कुराएँ फेरि,
र भित्रैबाट भनेँ—
“म ठिकै छु,“
तर त्यो “ठिकै“
मेरो सबैभन्दा ठूलो झुट थियो ।
धेरैपछि तिमीले सोध्यौ,
तर अब
भन्ने समय बितिसकेको छ,
भावनाहरू
पुराना किताबजस्तै बन्द छन्,
र म—
अब त्यो मान्छे होइन
जसले तिमीलाई
सबै कुरा भन्न सक्थ्यो ।
समकालीन साहित्य