मलाई सम्झिन्छे—
सायद आदतले,
सायद दोषबोधले,
वा स्मृतिको कुनै अड्किएको कुनाले ।
उसको हाँसो अर्कैको काँधमा टेकिएको छ,
तर मौनतामा
मेरो नाम अझै बाँचिरहेको छ ।
उसले बोल्दिन,
तर सम्झनाले
दिनदिनै मलाई बोलाइरहन्छे ।
म उसकै हिजो हुँ—
आज होइन, भोलि त झन हुदै होइन ।
तर हिजो कहिल्यै
मर्न जान्दैन रहेछ ।
उ प्रेममा होइन,
स्मृतिमा अड्किएकी छ ।
र म—
उसको वर्तमान होइन,
तर उसले कहिल्यै
छोड्न नसकेको
अधुरो अध्याय हुँ ।
उसले आफ्नो भाग्य रोजेकी छ,
तर आत्माले
अझै मलाई रोजिरहेछ ।
त्यसैले त
उ अरु कसैकी हुँदा पनि
मलाई सम्झिन्छे—
र म,
त्यो सम्झनामा
चुपचाप बाँचिरहेछु ।
गैंडाकोट–२, नवलपरासी
समकालीन साहित्य