टन्टलापुर घाममा
आँगनको नीमको रूख
नुहाएर आँग सेकाउँदैछ
रूखमा एउटा चरो
पखेँटा फिँजाएर
घाम सेकिरहेको छ।
झ्याल खोलेर बाटातर्फ
नजर दौड़ाउँदछु
कहालीलाग्दो सुनसान
तेर्सिएको छ बाटोभरी
आऊने-जानेहरूको
सामयिक विराम लागेको छ
म एकलै
सुनसान कोठामा
किताबका पन्नाहरू पल्टाउँदै
के के सोचिरहेको छु।
यसैबीच
जीवनले एउटा लामो फड़को
मारिसकेको छ
निर्जन फाँटहरू छिचोल्दै
जीवनको क्रम अघिबढ़ि नै रहेको छ
उदास-उदास फाँटहरूमा
केही तड़पीरहेझैं लाग्छ
कसले लेख्यो होला
यस्तो कथानक?
पाइलाहरू त
अघि बढ़ि नै रहेका छन्
तर
कहाँ पुगिने हो
अनि भोलि के हुने हो
कुनै निश्चयता नै छैन!
समकालीन साहित्य