मेरै साथ बस्छौ
र मलाई नै डस्छौ ।
दुवै
चेप्य्राइँ पार्दै
मलाई नै
मुखले चिल्लो घस्छौ ।
म गाई हुँ
तिमीहरू
जुकाको रूपमा
युद्ध–पिपासाले जन्माएका
निषिद्ध जैविक हतियार हौ ।
पानी बिटुल्याउँछौ
हावा रोग्याउँछौ
मलाई चुस्छौ
ढाडिन्छौ
र खस्छौ ।
संसारै चुसाहाहरूको हो भन्ने भ्रम पार्दै
तिमीहरू
कहिले मेरो आँखा ढाकेर बस्छौ ।
कहिले आफ्नो इच्छा अनुसार मलाई डो¥याउन
तिमीहरू मेरो नाकमा नथ्थी कस्छौ ।
तर
“हामी तिम्रै मुक्तिकोलागि जन्मेका हौँ ।”
दुवैतिरकाले उस्तरी नै भन्छौ ।
एउटाले भन्छौ–
“शोषणबाट मुक्तिको लागि ।”
र अर्कोले भन्छौ –
“आतङ्कबाट मुक्तिको लागि ।”
तर
जब शोषणले नै
मलिलो भूमि प्रदान गर्छ आतङ्कलाई
र आतङ्ककै छायामा
झ्याङिन्छ शोषण ।
तब भन–
मेरा मित्र को हौ ?
शोषक कि आतङ्ककारी ?
वा दुवै नै
धुवाँ उल्टी गर्दो रोगी उद्योग
र खलनायक भई
समुद्रमा विचरण गर्दो प्लास्टिकको फोहरजस्तै
मेरालागि
समान छौ
शत्रुको रूपमा ??
समकालीन साहित्य