कहिले मुसलधारे वेदनाझैँ,
कहिले किसानको निधारमा
सुनौलो भविष्य कोर्छ,
कहिले बाढी बनेर
मानिसका सपनाहरू बगाइदिन्छ ।
जीवन पनि
एउटा झरी नै त हो—
कहिले हाँसोको फोहोरा,
कहिले आँसुको भेल,
कहिले प्रेमको सिञ्चाइ,
कहिले बिछोडको आँधी ।
सुखको घाम मात्र
जीवनको सत्य होइन,
दुःखको झरी पनि
अस्तित्वको एउटा ऋतु हो ।
घामले पसिना झार्छ,
झरीले मन धुन्छ ।
झरी परिरहँदा
चराले गुँड सम्झन्छ,
बालकले कागजको डुङ्गा,
किसानले हरियो सपना,
कविले आफ्नै मन,
र वृद्धले बितेका वर्षहरू ।
झरीले
माटोलाई सुवास दिन्छ,
नदीलाई गीत दिन्छ,
वनलाई हरियाली,
र मनलाई
नयाँ आशाको स्पर्श ।
जीवनमा
दुःखका झरी नपरेका भए
करुणा जन्मिने थिएन,
वियोग नआएका भए
मिलनको अर्थ खुल्ने थिएन,
अँध्यारो नभएको भए
उज्यालोको मूल्य बुझिने थिएन ।
त्यसैले,
झरीको हरेक थोपाभित्र
एउटा नयाँ बिहान लुकेको हुन्छ,
हरेक बादलभित्र
एउटा निर्मल आकाश,
र हरेक आँसुभित्र
एउटा मुस्कानको बीउ ।
झरी त
पानी मात्र होइन,
यो प्रकृतिले लेखेको
जीवनको गहिरो दर्शन हो—
जहाँ रित्याउनेहरू अमर हुन्छन्,
र सहनेहरू
अन्ततः फूलझैँ फक्रिन्छन् ।
गैंडाकोट–२, नवलपरासी
समकालीन साहित्य