कसलाई दिने त्यो कुर्सी, बसेर केही विचार गर ।
योग्य को छ, कर्मठ को छ, इमानदार को छ यहाँ ?
कि आफ्नै मान्छे खोजी-खोजी, फेरि निर्णय गर ।
पद त एउटा कुर्सी मात्रै, ठूलो कुरा कर्म हो,
मान्छेको असली परिचय उसले गर्ने धर्म हो ।
आज तिमीले जसलाई रोज्छौ, सोचेर रोज है साथी,
भोलि उसकै कर्मले लेख्ने तिम्रो निर्णयको मर्म हो ।
चाप्लुसीका मीठा बोली सुन्दैमा नफस है,
आफ्नो मान्छे भन्दै योग्यताको मूल्य नघटाऊ है ।
पद पाएपछि कसले कस्तो काम गर्छ, हेर्नु
कुर्सीले होइन, कर्मले मान्छेको उचाइ नाप्छ है ।
आज सल्लाह गर्ने तिमी, भोलि प्रश्न गर्ने पनि,
आज गरेको निर्णयको साक्षी बन्ने समय पनि ।
पद त आउँछ, जान्छ, फेरि अर्को दिन आउँछ,
तर कर्मले छोडेको छाप मेटिँदैन जिन्दगीभरि ।
त्यसैले साथी हो, निर्णय गर्दा मनलाई सोध,
कसलाई दिँदा संस्था उठ्छ, त्यसको उत्तर खोज ।
स्वार्थ, नाता, गुटभन्दा माथि उठेर हेर,
योग्य हातमा जिम्मेवारी दिने साहस रोज ।
आज एउटा पद रिक्त छ—साथी हो, सल्लाह गर,
कसलाई दिने भनेर सबै मिलेर विचार गर ।
तर याद राख—पद दिने तिमीहरूको हातमा होला,
पद पाएपछि असली कर्म गर्ने अधिकार उसकै हातमा हुनेछ ।
अन्ततः पद होइन, कर्म नै चिनारी बन्नेछ,
आजको निर्णय भोलि इतिहासमा लेखिनेछ ।
कुर्सीमा बस्ने मान्छे धेरै भेटिन्छन् संसारमा,
तर कुर्सीको गरिमा राख्ने मान्छे विरलै भेटिन्छ ।
साथी हो ! अब एउटा घोषणा गर्ने बेला आएको छ
कि तिमीहरूले रोजेकोले अरुलाई काम दिन्न ।
अरुले रोजेकोलाई तिमीहरूले साथ दिन्नौ
यस्तै यस्तैमा समय बिताऊ तर आज एउटा पद रिक्त छ ।
पोखरा नेपाल
समकालीन साहित्य