कवित्व फुरेर, अदम्य शक्तिले, जहीँतहीँ यो उर्लिरहन्छ ।
तृष्णा र आकांक्षाको आगोमा, सताइबाट मुक्तिका लागि,
मन खुल्दा अनि थुनिँदा पनि, फगत कविता बन्छ !
योग्यता होइन, यो त केवल भावना र संवेगको खानी हो,
पसिनामा पोखिन्छ कवि, माटो र खोलासँग मितेरी लाउँछ ।
रोपाइँको हिलो होस् या महभिरे पाखा–पखेरीको उकालो,
युद्धको पीडादेखि विजयको हर्षसम्म, शब्दले उदिन्छ र पछार्छ ।
पुराना तर्क चिर्दै, चेतनाको उन्मुक्त उडान बनेर,
हृदयले हृदयलाई बोलाउने, यो सोझो सत्य र प्रेमको नाद हो ।
समाजको स्थायी प्रतिपक्षी, स्वतन्त्रताको यो रक्षाकवच हो,
अलिकति पागलपनसँगै, यो विद्रोहको ज्वालामुखी आगो हो ।
प्रेम र वियोगको गहिराइमा डुबेर, आँसुको नुनिलो स्वादमा,
अँध्यारो संसारमा नयाँ जीवन र उज्यालो छर्दै हिँड्छ ।
लोकतन्त्रमा जनता जगाउने दीप, सुदूर युटोपिया रच्ने तागत,
मानवताको बीउ रोप्दै, यो सडकमा क्रान्तिको आँधी बन्छ ।
शून्यताको काखमा बसेर पनि, आफैँभित्रको दियो बाल्दै,
ऋतु र समय नपर्खी, प्रकृति बनेर यो निरन्तर फक्रिरहन्छ ।
प्रमिथसले ल्याएको आगो र संवेदनाको आँसु बोकेर,
कवि गर्भैदेखिको सपना लिएर यो धर्तीमा बाँचिरहन्छ !
दमक, झापा
समकालीन साहित्य