शवगृहमा शान्ति थिएन । त्यहाँ रुवाइ पनि थियो, तर त्यो रुवाइभन्दा ठूलो आवाज थियो—मौनता । एउटै कोठामा सयौँ शवहरू पङ्क्तिबद्ध थिए । कतिपयको अनुहार चिन्न सकिने अवस्थामा थिएन, कतिपयका हातमा अझै घडी बाँधिएको थियो, कतिपयको खल्तीमा आधा भिजेको नागरिकता थियो, र कतिपयसँग त कुनै नाम नै बाँकी थिएन । नामभन्दा पहिले नम्बर लेखिएको थियो ।
एउटी वृद्ध आमा एउटा कालो जुत्ता छातीमा च्यापेर बसिरहेकी थिइन् । त्यो जुत्ता उनका छोराको हो कि होइन भन्ने उनलाई निश्चित थिएन । तर आशा पनि कहिलेकाहीँ प्रमाणभन्दा ठूलो हुन्छ । शवगृहबाहिर लामो लाइन थियो । कोही डीएनए नमुना दिन आएका थिए । कोही मोबाइलको अन्तिम लोकेशन खोजिरहेका थिए । कोही एउटा फोटो समातेर सुरक्षा अधिकारीसँग एउटै प्रश्न दोहोराइरहेका थिए—
“एकपटक फेरि हेर्न पाइन्छ ?”
सरकारी बोर्डमा नयाँ संख्या टाँसिएको थियो ।
• हजारभन्दा बढी मृत ।
• हजारौँ अझै बेपत्ता ।
• खोज अझै जारी ।
संख्या बदलिइरहेको थियो, तर एउटा कुरा बदलिएको थिएन—देशको अनुहार । किनकि त्यो दिन नेपालले केवल मानिसहरू गुमाएको थिएन; उसले आफ्ना धेरै प्रश्नहरू पनि गुमाएको थियो ।
अदालत खुल्छ
शवगृहबाट केही टाढा एउटा पुरानो विद्यालय थियो । त्यहाँ अब कक्षा लाग्दैनथ्यो । आज त्यही विद्यालय अदालत बनेको थियो । न्यायाधीश कुनै मानिस थिएन । हिमाल न्यायाधीश थियो । नदी अभियोगकर्ता थिई । हावा साक्षी थियो । र सम्पूर्ण देश प्रतिवादी बनेर उपस्थित थियो । कुनै हथौडा बजेन । भोटेकोशीको गर्जन नै उद्घोष बन्यो ।
“आज अदालतमा मानिस होइन, मौनताको मुद्दा दर्ता हुनेछ ।”
त्यही क्षण एउटा बालक उठ्यो । उसले आफ्नो बुबाको फोटो टेबुलमा राख्यो ।
“मलाई दोषी चाहिएको होइन,” उसले भन्यो, “मलाई उत्तर चाहिएको हो ।”
त्यसपछि अदालतमा पहिलो प्रश्न लेखियो ।
“के जलवायु परिवर्तनलाई दोष दिएपछि हाम्रो जिम्मेवारी समाप्त हुन्छ ?”
कोही बोलेन । किनकि त्यो प्रश्न कसैलाई होइन, सबैलाई सोधिएको थियो ।
पहिलो प्रश्नसभा
अभियोगकर्ता नदीले आफ्नो पहिलो सूची पढ्न थाली ।
“मसँग आरोप छैन,” उसले भनिन्, “मसँग प्रश्नहरू छन् ।”
एकपछि अर्को प्रश्न अदालतको भित्तामा ठोक्किन थाले ।
हिमालतर्फ प्रश्न
• हिउँको ढिस्को कहिले खस्यो ?
• त्यो ढिस्कोले नदी साँच्चै थुन्यो ?
• पानी जम्मा भएर अस्थायी हिमताल बन्यो ?
• त्यो ताल कति ठूलो हुँदै गइरहेको थियो ?
विज्ञानतर्फ प्रश्न
• उपग्रहले त्यो परिवर्तन देखेको थियो ?
• कसैले तस्वीर तुलना गरेको थियो ?
• जोखिमको संकेत कतिपयले पहिले नै देखेका थिए ?
• यदि देखेका थिए भने त्यो सूचना कसको टेबुलमा पुग्यो ?
राज्यतर्फ प्रश्न
• खतरा थाहा पाएपछि पहिलो फोन कसले गर्नुपर्ने थियो ?
• चेतावनी प्रणाली कहाँ थियो ?
• साइरन किन बजेन ?
• किन कसैले “भाग !” भनेर समयमै गाउँसम्म खबर पुर्याएन ?
आयोजनातर्फ प्रश्न
• नदी किनारका आयोजना सुरक्षित थिए ?
• सुरुङभित्र काम गरिरहेका मजदुरलाई जोखिमबारे भनिएको थियो ?
• आकस्मिक निकासीको अभ्यास गरिएको थियो ?
स्थानीय समाजतर्फ प्रश्न
• पुराना पुस्ताले नदीको स्वभावबारे के भनेका थिए ?
• ती चेतावनीहरू किन हराए ?
• विकासको हतारमा स्मृतिहरू किन मेटिए ?
हरेक प्रश्नपछि अदालत झन् भारी हुँदै गयो । किनकि कुनै प्रश्न सानो थिएन ।
एउटा शिक्षकको बयान
त्यही अदालतमा एउटा अवकाशप्राप्त शिक्षक उभिए । उनले आफ्नो चश्मा खोले ।
“मैले तीस वर्षसम्म बच्चाहरूलाई एउटा कुरा पढाएँ,” उनले भने ।
“प्रश्न गर्नु ज्ञानको सुरुवात हो ।”
उनी केहीबेर रोकिए ।
“तर आज मैले देखेँ—देशले सबैभन्दा धेरै प्रश्न तब गर्छ, जब उत्तर दिने मानिसहरू पनि रोइरहेका हुन्छन् ।”
उनले बोर्डमा चकले एउटा वृत्त बनाए ।
त्यस वृत्तभित्र चार शब्द लेखे—
• प्रकृति
• विज्ञान
• राज्य
• समाज
“हामी यिनलाई अलग-अलग हेर्छौँ,” उनले भने ।
“तर विपत्ति यिनलाई छुट्टाछुट्टै आउँदैन ।”
नदीको पहिलो बयान
सबै चुप थिए । त्यसपछि नदी बोल्न थाली ।
“मलाई मानिसहरूले रिसाएको नदी भने । कसैले मलाई क्रोधित प्रकृति भने । कसैले जलवायु परिवर्तनको परिणाम भने । तर आज म पनि एउटा प्रश्न सोध्छु—यदि मेरो बाटो माथिबाट थुनिएको थियो भने, तल बसेका मानिसलाई कसले खबर गर्ने ?”
नदीको आवाजमा रोषभन्दा पीडा बढी थियो ।
“म बग्न चाहन्थेँ,” उनले भनिन् ।
“तर जब मलाई थुनियो, मैले आफैँलाई बचाउन बाटो खोजेँ । त्यसपछि मानिसहरूले भने—नदीले विनाश गरिन् ।”
उनी फेरि चुप भइन् ।
“के साँच्चै मैले एक्लैले गरें ?”
मौन साक्षीहरू
अदालतमा पाँचवटा वस्तु प्रमाणका रूपमा राखिए । एक टुटेको हेल्मेट । एउटा भिजेको मोबाइल । एउटा बच्चाको स्कूल ब्याग । एउटा पहेँलो सुरक्षा ज्याकेट । र एउटा ढुङ्गा ।
सबैभन्दा धेरै सबैको ध्यान त्यही ढुङ्गामा गयो ।
किनकि त्यही ढुङ्गा हिमालबाट छुटेको थियो । त्यही ढुङ्गाले नदी थुन्यो । त्यही ढुङ्गाले पानी थाम्यो । र अन्ततः त्यही ढुङ्गाले हजारौँ जीवनको कथा बदलिदियो । तर ढुङ्गाले पनि केही भनेन । मौनता कहिलेकाहीँ स्वीकारोक्ति होइन; अझ ठूलो प्रश्न हो ।
साँझ परिसकेको थियो । शवगृहको बत्ती अझै बलिरहेको थियो । विद्यालयको अदालत खाली हुन थालेको थियो । तर न्यायाधीश हिमाल अझै उभिएको थियो । जानेबेलामा त्यो सानो बालक फेरि फर्कियो । उसले बोर्डमा एउटा मात्र वाक्य लेख्यो ।
“आजदेखि हामी दोषी खोज्न होइन, उत्तर खोज्न मन्थन सुरु गर्छौँ ।”
त्यसै क्षण भोटेकोशीको गर्जन फेरि सुनियो । यो गर्जन अब बाढीको थिएन । यो पहिलो अभियोगको उद्घोष थियो ।
२: मौनताको सूची — दोस्रो प्रश्नसभा
रातभर शवगृहको बत्ती निभेन । तर बिहान हुँदा अर्को ठाउँमा अर्को बत्ती बल्यो । त्यो कुनै सरकारी कार्यालयको थिएन । त्यो गाउँको पुरानो विद्यालयमा बलिरहेको एउटा टिमटिमे लालटिन थियो । हिजो त्यही विद्यालय अदालत बनेको थियो । आज त्यहाँ दोस्रो प्रश्नसभा बस्दै थियो । बाहिर पहाड उस्तै थियो । नदीको गर्जन केही शान्त देखिन्थ्यो, तर त्यो शान्ति विश्वासको थिएन; मानौँ उसले पनि अदालतको अर्को सत्र सुरु हुने प्रतीक्षा गरिरहेकी हो ।
भित्तामा हिजो बालकले लेखेको वाक्य अझै मेटिएको थिएन—
“हामी दोषी खोज्न होइन, उत्तर खोज्न मन्थन सुरु गर्छौँ ।”
तर आज बोर्डको अर्को कुनामा एउटा नयाँ शीर्षक थपिएको थियो—
“मौनताको सूची”
त्यसको तल कुनै नाम लेखिएको थिएन । किनकि आज अभियुक्त मानिसहरूभन्दा पहिले मौनताहरू थिए ।
मौनताहरू पनि सूचीबद्ध हुन्छन्
विद्यालयका वृद्ध शिक्षकले एउटा खाली रजिस्टर खोले ।
“यसमा मृतकहरूको सूची होइन,” उनले भने, “उत्तर नदिइएका प्रश्नहरूको सूची लेखिनेछ ।”
त्यसपछि रजिस्टरको पहिलो पृष्ठमा उनले लेखे—
“कहिलेकाहीँ मृत्यु अचानक आउँदैन; ऊ पहिले मौनता बनेर आउँछ ।” सबैको टाउको झुक्यो । र नदीले फेरि आफ्नो पहिलो साक्षी बोलाइ ।
पहिलो साक्षी : हिमाल
हिमाल अदालतमा आएन । उ उभिएकै ठाउँबाट बोल्यो । उसको आवाज ढुङ्गा झर्ने प्रतिध्वनिजस्तो थियो ।
“तिमीहरूले मलाई स्थिर ठानेका थियौ,” उसले भन्यो ।
“तर म हजारौँ वर्षदेखि बदलिँदै आएको छु ।”
त्यसपछि पहिलो प्रश्न उठ्यो—
हिउँको ढिस्को कहिले खस्यो ?
अर्को प्रश्न—
के त्यो एकै क्षणमा खस्यो, कि पहिले चिरा परेको थियो ?
फेरि—
के त्यसले नदीको बाटो साँच्चै थुन्यो ?
यदि थुन्यो भने त्यो कति समयसम्म थुनिएको रह्यो ?
कसैले उत्तर दिएन ।
तर सबैले स्वीकारे—
यी प्रश्नहरू सोध्न ढिलो भइसकेको थियो ।
दोस्रो साक्षी : उपग्रह
अचानक कोठाको भित्तामा एउटा ठूलो नक्सा देखाइयो ।
उपग्रहको तस्वीर ।
पहिलेको ।
पछिको ।
फरक देखिन्थ्यो ।
तर शिक्षकले तुरुन्तै चेतावनी दिए—
“तस्वीर देखिनु र निर्णय हुनुले एउटै अर्थ दिँदैन ।”
त्यसपछि प्रश्नहरू फेरि झरे ।
• त्यो परिवर्तन कसले पहिलो पटक देख्यो ?
• त्यो रिपोर्ट कहाँ गयो ?
• कति घण्टामा पढियो ?
• कति मिनेटमा निर्णय हुनुपर्ने थियो ?
एउटा युवक उठ्यो । ऊ आयोजना कम्पनीमा सर्वेक्षक थियो ।
उसले बिस्तारै भन्यो—
“हामीसँग नक्सा थियो ।”
कोठा मौन भयो ।
शिक्षकले अर्को प्रश्न सोधे—
“नक्साले मानिस बचायो ?”
युवकसँग उत्तर थिएन ।
तेस्रो साक्षी : राज्य
यसपटक एउटा खाली कुर्सी अदालतको बीचमा राखियो । त्यो कुर्सी राज्यको प्रतीक थियो । कुर्सी खाली थियो । तर प्रश्नहरू त्यहीतर्फ फर्किए ।
प्रश्नहरूको दोस्रो सूची
• जोखिम नक्सा कहाँ थियो ?
• हिमतालहरूको नियमित अनुगमन कसले गरिरहेको थियो ?
• खतरा बढ्दा कसले सूचना जारी गर्नुपर्ने थियो ?
• स्थानीय सरकारलाई खबर पुगेको थियो ?
• प्रहरी, सेना, प्रशासन—समन्वयको पहिलो सूत्र कहाँ थियो ?
• साइरन किन थिएन ?
• मोबाइल चेतावनी प्रणाली किन सक्रिय भएन ?
• निकासी अभ्यास किन कहिल्यै गाउँसम्म पुगेन ?
कुर्सी अझै मौन थियो ।
त्यसैले नदीले टिप्पणी गरिन्—
“खाली कुर्सी पनि कहिलेकाहीँ बयान दिन्छ ।”
चौथो साक्षी : आयोजना
यसपटक एउटा पहेँलो हेल्मेट टेबुलमा राखियो । हेल्मेट बोल्न थाल्यो ।
“म सुरुङभित्र थिएँ ।”
उसको आवाज मजदुरहरूको थियो ।
“हामीले काम रोक्ने आदेश पायौँ ?”
“हामीलाई बाहिर निस्कन कति समय थियो ?”
“हामीसँग वैकल्पिक निकास थियो ?”
त्यो प्रश्न सुनेर पछाडिको पङ्क्तिमा बसेकी एउटी महिलाले आँसु पुछिन् । उनको श्रीमान् सुरुङबाट फर्किएनन् ।
उनी उठेर केवल एउटा कुरा भनिन्—
“उहाँलाई नदीले होइन, समयले हरायो कि ?”
कोठा फेरि मौन भयो ।
पाँचौँ साक्षी : गाउँ
अब गाउँ आफैँ बोल्यो ।
सबैभन्दा वृद्ध गाउँलेले लठ्ठी टेकेर भने—
“हाम्रो बुबाले एउटा कुरा भन्नुहुन्थ्यो ।”
सबैले ध्यान दिए ।
“नदी अचानक गुम्सियो भने पहाडको कुरा सुन्नू ।”
उनी केहीबेर चुप लागे ।
“तर हामीले त्यो कथा आफ्ना नातिनातिनालाई सुनाउन छोड्यौँ ।”
त्यसपछि अर्को प्रश्न जन्मियो ।
• पुराना संकेत किन हराए ?
• स्थानीय ज्ञान किन कमजोर भयो ?
• विकासको हतारमा स्मृति किन बिर्सियौँ ?
गाउँलेले अन्तिम वाक्य भने—
“हामीले नदीको भाषा बिर्सियौँ ।”
मौनताको वास्तविक सूची
शिक्षकले बोर्डमा चकले सातवटा रेखा कोरे । हरेक रेखामा एउटा शब्द लेखियो ।
|
मौनता
|
अर्थ
|
| --- | --- |
|
ढिस्को
|
संकेत
|
|
नदी
|
चेतावनी
|
|
उपग्रह
|
प्रमाण
|
|
नक्सा
|
जानकारी
|
|
कार्यालय
|
निर्णय
|
|
गाउँ
|
स्मृति
|
|
साइरन
|
बच्न सकिने समय
|
त्यसपछि उनले बोर्डतिर फर्केर भने—
“यीमध्ये सबैभन्दा ठूलो मौनता कुन हो ?”
बालकले हात उठायो ।
“साइरन ?”
शिक्षक मुस्कुराए ।
“होइन ।”
बालक अचम्म मान्यो ।
“सबैभन्दा ठूलो मौनता,” शिक्षकले भने, “त्यो क्षण हो, जब जानकारी निर्णयमा बदलिँदैन ।”
दोस्रो प्रश्नसभाको चरम क्षण
त्यही बेला अदालतको झ्यालबाट भोटेकोशीतर्फ सबैको दृष्टि गयो । नदी अहिले सामान्यजस्तै बगिरहेकी थिइन् । मानौँ केही भएको थिएन । तर त्यसैबेला वृद्ध आमाले, जसले हिजो जुत्ता समातेर रोएकी थिइन्, पहिलो पटक बोलिन् ।
“मलाई एउटा कुरा मात्र भन्नुस् ।”
सबैले उनीतिर हेरे ।
“यदि माथि पानी थुनिएको थियो भने...”
उनको आवाज काँप्यो ।
“तल बसेका मानिसलाई खबर गर्ने पहिलो जिम्मेवारी कसको थियो ?”
कसैले तुरुन्तै उत्तर दिएन । किनकि त्यो प्रश्न कुनै एउटा मन्त्रालय, कुनै एउटा वैज्ञानिक, कुनै एउटा कम्पनी वा कुनै एउटा गाउँलाई मात्र सोधिएको थिएन । त्यो प्रश्न पूरै राष्ट्रलाई सोधिएको थियो । बाहिर हावा एक्कासि चलेर विद्यालयको ढोका आफैँ खुल्यो । भोटेकोशीको गर्जन फेरि सुनियो ।
यसपटक त्यो गर्जनमा एउटा नयाँ वाक्य मिसिएको जस्तो लाग्यो—
“जसले प्रश्न सुन्दैन, उसले इतिहास दोहोरिएको मात्र देख्छ ।”
र शिक्षकले रजिस्टर बन्द गर्दै घोषणा गरे—
“आज प्रश्नहरूको सूची पूरा भयो । अब अर्को सत्रमा बहस सुरु हुनेछ । आजसम्म हामीले उत्तर खोज्यौँ; भोलिदेखि हामी तर्कहरूको मन्थन गर्नेछौँ ।”
लालटिन हल्लियो । बोर्डमा “मौनताको सूची” लेखिएको शब्द अझै टल्किरहेको थियो । किनकि अब अदालतमा प्रश्न सकिएका थिएनन्—अब पक्षहरू बोल्ने पालो आएको थियो ।
यस भागमा अदालतको पहिलो पक्ष—“जलवायु परिवर्तन अभियोगकर्ता”—आफ्नो तर्क राख्छ । यहाँ प्रस्तुत वैज्ञानिक पात्रहरूले जलवायु परिवर्तनलाई वास्तविक र महत्त्वपूर्ण जोखिमकारकका रूपमा प्रस्तुत गर्छन्, तर उनीहरूले अझै अन्तिम फैसला सुनाउँदैनन्;
३: पक्षको बहस — जलवायु परिवर्तन अभियोगकर्ता
अदालतको तेस्रो दिन ।
आज विद्यालयको भुइँमा कुर्सीहरू दुई पङ्क्तिमा राखिएका थिए । हिजोसम्म सबैले प्रश्न सोधेका थिए; आज पहिलो पटक पक्षहरू बोल्ने थिए । भित्ताको बोर्डमा चकले नयाँ शीर्षक लेखिएको थियो—
“अभियोग : जलवायु परिवर्तन ।”
हावा अलि चिसो थियो । बाहिर हिमालको टुप्पामा बिहानको घाम परिरहेको थियो, तर भोटेकोशीको गर्जनले सबैलाई सम्झाइरहेको थियो—आजको बहस किताबको होइन, जीवनको हो ।
शिक्षक उठे ।
“अदालत सम्झन्छ,” उनले भने, “यहाँ तर्क जित्न आएका छैनौँ । सत्यका टुक्राहरू जोड्न आएका छौँ ।”
त्यसपछि उनले पहिलो पक्षलाई बोलाए ।
“जलवायु परिवर्तन अभियोगकर्ता ।”
कोठाको पछाडिबाट तीन जना अघि बढे—एक जना हिमनदी वैज्ञानिक, एक जना मौसमविद् र एक जना भूगर्भविद् । उनीहरूको हातमा नारा थिएन; नक्सा, उपग्रहका तस्वीर र तथ्यका फाइल थिए ।
पहिलो तर्क : “हिमालय पहिलेको हिमालय रहेन”
हिमनदी वैज्ञानिकले भित्तामा दुईवटा तस्वीर टाँसे ।
एउटा पुरानो ।
एउटा नयाँ ।
तस्वीर एउटै हिमनदीको थियो । पहिलो तस्वीरमा बरफको जिब्रो तलसम्म झरेको थियो । दोस्रोमा त्यो धेरै पछाडि हटिसकेको थियो ।
7
उनले शान्त स्वरमा भने—
“पहाड स्थिर देखिन्छ । तर हिमालय बिस्तारै बदलिँदै आएको छ ।”
उनले अर्को नक्सा देखाए ।
त्यहाँ हिमतालहरूको संख्या र आकार बढेको संकेत देखिन्थ्यो ।
“जब तापक्रम बढ्छ,” उनले भने, “बरफ पग्लिन्छ । जब बरफ पग्लिन्छ, पानी जम्मा हुन्छ । जब पानी जम्मा हुन्छ, जोखिम पनि बढ्छ ।”
त्यसपछि उनले पहिलो वाक्य अदालतमा दर्ता गराए—
“जलवायु परिवर्तनले हिमालयका जोखिमहरूलाई तीव्र बनाइरहेको छ ।”
दोस्रो तर्क : “ढुङ्गा केवल ढुङ्गा थिएन”
भूगर्भविद् अघि आए । उनले एउटा ढुङ्गा हातमा लिए ।
“यो ढुङ्गा दोषी होइन,” उनले भने ।
“तर यसको यात्रा बुझ्नुपर्छ ।”
उनले भुइँमा चकले एउटा चित्र बनाए ।
• माथि हिउँ ।
• हिउँमुनि चट्टान ।
• चट्टान समातेको बरफ ।
• बरफ कमजोर भयो ।
• चट्टान छुट्यो ।
• ढिस्को खस्यो ।
• नदी थुनियो ।
• पानी जम्मा भयो ।
त्यसपछि उनले एउटा शब्द उच्चारण गरे—
“पर्माफ्रोस्ट ।”
बालकले हात उठायो ।
“त्यो के हो ?”
भूगर्भविद् मुस्कुराए ।
“पहाडको चिसो गम् ।”
सबैले अचम्म माने ।
“जसरी गम् दुई काठ जोड्छ,” उनले भने, “त्यसरी लामो समयदेखि जमेको चिसोले चट्टानलाई समातिराख्छ । त्यो कमजोर हुँदै जाँदा चट्टान छुट्न सजिलो हुन सक्छ ।”
त्यसपछि उनले सावधानीपूर्वक थपे—
“हरेक ढिस्कोको एउटै कारण हुँदैन । तर बढ्दो तापक्रमले यस्ता अस्थिरता बढ्न सक्ने सम्भावना वैज्ञानिकहरूले देखाएका छन् ।”
तेस्रो तर्क : “हिमतालहरू किन डर लाग्ने भए?”
मौसमविद् अघि आए । उनले एउटा गिलास पानी उठाए । त्यसमा अर्को थोपा थपे ।
“केही भएन ।”
फेरि थपे ।
फेरि ।
फेरि ।
अन्तिम थोपा झरेपछि पानी बाहिर पोखियो ।
“हिमतालहरू पनि कहिलेकाहीँ यस्तै हुन्छन्,” उनले भने ।
“प्रश्न एउटा थोपाको होइन । सीमा नाघ्ने क्षणको हो ।”
त्यसपछि उनले अदालतलाई सम्झाए—
“हिमालयका धेरै हिमतालहरू अहिले नियमित निगरानीको विषय बनेका छन् । किनकि सबै ताल फुट्दैनन्, तर फुट्ने सम्भावना भएका तालहरू समयमै चिन्नु आवश्यक हुन्छ ।”
चौथो तर्क : “यो केवल नेपालको कथा होइन”
भित्तामा अर्को नक्सा टाँसियो ।
त्यसमा हिमालयको लामो शृंखला देखिन्थ्यो ।
• नेपाल
• तिब्बत
• भारत
• भुटान
वैज्ञानिकले भने—
“हिमालयको बरफ सीमारेखा हेरेर पग्लिँदैन ।”
उनले सम्झाए—
“एक ठाउँको परिवर्तन अर्को ठाउँको नदीमा असर गर्न सक्छ । त्यसैले हिमालयको जोखिम धेरै ठाउँमा साझा विषय बनेको छ ।”
अदालतमा पहिलो प्रतिध्वनि
वैज्ञानिकहरूको कुरा सकिएपछि केहीबेर कोठा मौन भयो । त्यसपछि एउटी युवती उठिन् । उनका बाबा नदी किनारको पसलमा हराएका थिए ।
“यदि जलवायु परिवर्तनले जोखिम बढाइरहेको थियो,” उनले सोधिन्, “हामीलाई कसैले किन भनेन ?”
वैज्ञानिक केही क्षण चुप रहे ।
त्यसपछि उनले उत्तर दिए—
“हामीले जोखिमको भाषा सिक्यौँ ।” उनको आवाज भारी भयो ।
“तर सायद त्यो भाषा सबैको भाषा बन्न सकेन ।”
कोठामा फेरि मौनता छायो ।
नदीको प्रश्न
अचानक भोटेकोशीको गर्जन फेरि सुनियो । नदी फेरि बोलिन् ।
“ममाथि अभियोग लगाउनेहरू धेरै छन् ।”
उनी रोकिइन् ।
“तर आज मलाई एउटा कुरा स्वीकार्न देऊ ।”
सबैले ध्यान दिए ।
“हो ।”
“पहाड तातेको छ ।”
“बरफ बदलिएको छ ।”
“जोखिम बढेको छ ।”
त्यसपछि नदीले अदालतभरि गुञ्जिने अर्को प्रश्न सोधिन्—
“तर यदि खतरा बढेको थियो भने, खतरा बुझ्नेहरूले खबर पनि बढाउनुपर्ने थिएन ?”
त्यो प्रश्न सुन्नासाथ वैज्ञानिकहरूले पनि टाउको झुकाए । किनकि उनीहरूको बहस एउटा ठाउँमा आएर रोकिएको थियो । उनीहरूले जोखिमको पक्ष राखेका थिए । तर जिम्मेवारीको बहस अझै बाँकी थियो ।
पक्षको अन्तिम निवेदन
हिमनदी वैज्ञानिक अन्तिम पटक उठे । उनले कुनै निष्कर्ष सुनाएनन् ।
केवल एउटा वाक्य भने—
“जलवायु परिवर्तनलाई नकार्नु भनेको पहाडको परिवर्तनलाई नदेख्नु हो ।”
त्यसपछि उनले अर्को वाक्य थपे—
“तर हामी अदालतलाई आग्रह गर्दैनौँ कि यही अन्तिम सत्य हो ।”
शिक्षकले हथौडाको ठाउँमा चक टेबुलमा राखे ।
“पक्षको बहस समाप्त ।”
उनी केही क्षण रोकिए ।
“अब अदालत अर्को पक्ष सुन्न तयार छ ।”
बाहिर हावा फेरि चल्यो । हिमाल उस्तै उभिएको थियो ।
तर अदालतलाई अब थाहा थियो—
प्राकृतिक कारणको तर्क बलियो छ । तर मानवीय जिम्मेवारीको प्रश्न अझै जिउँदै छ ।
र बोर्डमा नयाँ शीर्षक लेखियो—
“अर्को सत्र : के केवल जलवायु दोषी ?”
यस भागमा अदालतको विपक्ष बोल्छ । यहाँ जलवायु परिवर्तनलाई अस्वीकार गरिँदैन; बरु एउटा गहिरो प्रश्न उठाइन्छ—“प्राकृतिक कारणले जोखिम बढाएको भए पनि, मानवीय तयारीले क्षति घटाउन सक्थ्यो कि ?” यही बहस अब सुरु हुँदैछ ।
४: विपक्षको बहस — के केवल जलवायु दोषी ?
चौथो दिन अदालतको दृश्य फेरिएको थियो ।
हिजोसम्म भित्तामा उपग्रहका तस्वीर टाँसिएका थिए । आज त्यही भित्तामा एउटा ठूलो ऐना झुण्ड्याइएको थियो ।
शिक्षकले त्यो ऐनातर्फ औँला देखाउँदै भने—
“हिजो हामीले हिमाललाई हेर्यौँ । आज आफैँलाई हेर्ने पालो हो ।”
अदालतको वातावरण भारी थियो । बाहिर भोटेकोशी सामान्य जस्तै बगिरहेकी थिइन्, तर उनको गर्जनमा एउटा अनौठो धैर्य थियो—मानौँ उनी पनि यो बहसको अन्तिम शब्द सुन्न चाहन्थिन् ।
बोर्डमा नयाँ शीर्षक लेखिएको थियो—
“विपक्ष : जलवायु परिवर्तन एक्लो अभियुक्त होइन ।”
यसपटक तीन जना अघि बढे । एक जना सेवानिवृत्त जलस्रोत इन्जिनियर । एक जना पहाडी गाउँका वृद्ध । र एक जना सुरुङमा काम गरेर जीवित फर्किएका मजदुर ।
उनीहरूको हातमा कुनै वैज्ञानिक ग्राफ थिएन । उनीहरूसँग समयका प्रश्नहरू थिए ।
पहिलो तर्क : “ढिस्को खसेको थियो भने...”
जलस्रोत इन्जिनियरले चक समाते । उनले बोर्डमा समयको एउटा सरल रेखा कोरे ।
ढिस्को ।
नदी थुनियो ।
ताल बन्यो ।
महाबाढी आयो ।
त्यसपछि उनले अदालततर्फ फर्केर भने—
“हामी एउटा कुरा स्पष्ट गरौँ ।”
“यदि सबै कुरा एउटै सेकेन्डमा भएको हो भने, धेरै कुरा गर्न सम्भव नहुन सक्छ ।”
उनी रोकिए ।
“तर यदि यी घटनाबीच समय थियो भने...”
कोठा मौन भयो ।
उनले वाक्य पूरा गरे—
“त्यो समय कसको जिम्मामा थियो ?”
यो प्रश्न आरोप थिएन ।
यो समयको हिसाब मागिएको थियो ।
दोस्रो तर्क : “चेतावनी भनेको भविष्यवाणी होइन”
जीवित फर्किएका मजदुर अघि आए । उनको पहेँलो हेल्मेट अझै कच्याककुचुक्क थियो ।
“हामीलाई सबै कुरा सय प्रतिशत निश्चित हुनुपर्छ भन्ने सिकाइयो,” उनले भने ।
“तर बाढी सय प्रतिशत निश्चित भएपछि त ढिलो भइसकेको हुन्छ ।”
त्यसपछि उनले एउटा प्रसंग सुनाए ।
“हामी सुरुङभित्र काम गरिरहेका थियौँ ।”
“बाहिर के भइरहेको थियो भन्ने हामीलाई थाहा थिएन ।”
उनले अदालतभरि हेरे ।
“यदि कसैले माथि असामान्य घटना देखेको थियो भने...”
उनको आवाज रोकियो ।
“हामीलाई खबर पुग्नुपर्ने थिएन ?”
उनले अर्को वाक्य थपे—
“चेतावनी भनेको भविष्यवाणी होइन; सम्भावित जोखिममा समयमै सावधानी अपनाउने व्यवस्था हो ।”
तेस्रो तर्क : “साइरन किन मौन थियो?”
यसपटक गाउँका वृद्ध अघि आए । उनले लठ्ठीले भुइँमा तीन पटक ठकठक गरे ।
“पहिले गाउँमा एउटा नियम थियो ।”
सबैले ध्यान दिए ।
“नदीको स्वर बदलियो भने सबैले एकअर्कालाई खबर गर्थ्यौँ ।”
उनी मुस्कुराए ।
“त्यो साइरन थिएन ।”
“तर त्यो चेतावनी थियो ।”
त्यसपछि उनले अदालतमा प्रश्नहरूको अर्को सूची पढे।
• साइरन कहाँ थियो ?
• मोबाइलमा चेतावनी किन आएन ?
• रेडियो किन मौन रह्यो ?
• पुलमा प्रहरी किन थिएन ?
• किन कसैले तलका बस्तीलाई तुरुन्त खाली गराउन सकेन ?
भित्तामा झुण्डिएको ऐनाले सबैलाई हेरेजस्तो लाग्यो ।
चौथो तर्क : “जोखिम नक्सा कागजमै किन बस्यो ?”
जलस्रोत इन्जिनियरले एउटा पुरानो फाइल खोले । त्यसमा जोखिम क्षेत्र देखाउने रङ्गीन नक्सा थियो । उनले त्यो नक्सा माथि उठाए ।
“नक्सा हुनु राम्रो कुरा हो ।”
उनी रोकिए ।
“तर नक्सा कागजमै रह्यो भने ?”
बालकले तुरुन्त उत्तर दियो—
“त्यसले बाटो देखाउँदैन ।”
इन्जिनियर मुस्कुराए ।
“ठीक त्यही ।”
त्यसपछि उनले एउटा कठोर प्रश्न राखे—
“जोखिम मूल्याङ्कन एकपटक गरेर दशकौँसम्म नछुने हो भने, त्यो कागज सुरक्षित हुन्छ कि मानिस ?”
पाँचौँ तर्क : “विकासको अर्थ के हो ?”
अदालतमा एउटा नयाँ पात्र उठ्यो । उनी अर्थशास्त्री थिए ।
उनले प्रश्न सोधे—
“हामीले नदी किनारमा आयोजना बनायौँ ।”
“हामीले सडक बनायौँ ।”
“हामीले सुरुङ खन्यौँ ।”
“तर के हामीले जोखिमसँगै विकास गर्यौँ ?”
उनले अर्को वाक्य थपे—
“यदि विकासले जोखिम बढेको ठाउँमा सुरक्षालाई दोस्रो प्राथमिकता बनायो भने, त्यो विकास अधुरो हुन्छ ।”
वैज्ञानिकसँग प्रतिप्रश्न
अब अदालतले दुर्लभ दृश्य देख्यो । हिजोका वैज्ञानिकहरू फेरि उठे ।
विपक्षले उनीहरूलाई सोध्यो—
“हामी जलवायु परिवर्तन अस्वीकार गर्दैनौँ ।”
“तर एउटा उत्तर दिनुहोस् ।”
“यदि जोखिम बढिरहेको थियो भने...”
“जोखिम सञ्चार पनि त्यत्तिकै बढ्नुपर्ने थिएन ?”
हिमनदी वैज्ञानिकले लामो सास फेरे ।
“हो ।”
उनी पहिलो पटक छोटो उत्तरमा बोले ।
“जोखिमको ज्ञान प्रयोगमा रूपान्तरण हुनु आवश्यक हुन्छ ।”
त्यो स्वीकारोक्ति अदालतको वातावरण बदल्ने क्षण बन्यो ।
नदीको प्रतिवाद
भोटेकोशी फेरि बोलिन् ।
“मलाई क्रोधित नदी भन्यौ ।”
“मलाई जलवायु परिवर्तनको परिणाम भन्यौ ।”
“मलाई प्राकृतिक प्रकोप भन्यौ ।”
उनी केही क्षण मौन भइन् ।
“तर एउटा कुरा भन ।”
“यदि माथिबाट धुवाँ उठेको देख्यौ भने तलका मानिसलाई खबर गर्छौ ।”
“यदि पहाड चिरिएको देख्यौ भने गाउँलाई जगाउँछौ ।”
“यदि नदी थुनिएको शङ्का भयो भने...”
उनको आवाज अझ गहिरियो ।
“मलाई दोष दिनुअघि तिमीहरू आफैँ कति छिटो दौडियौ ?”
त्यो प्रश्नले अदालतको हावा नै भारी बनायो ।
ऐनाको फैसला
शिक्षक ऐनाअघि उभिए ।
“आजको बहसमा जलवायु परिवर्तन पराजित भएन ।”
“मानव पनि विजेता भएन ।”
उनी ऐनातर्फ फर्किए ।
“आज विपक्षले केवल एउटा कुरा प्रमाणित गर्यो ।”
“प्राकृतिक कारणले जोखिम जन्माउन सक्छ ।”
“तर व्यवस्थागत कमजोरीले त्यसलाई महाविपत्तिमा बदल्न सक्छ ।”
त्यसपछि उनले बोर्डमा दुईवटा वाक्य लेखे ।
“प्रकृतिले परीक्षा लिन्छ ।”
“तयारीले परिणाम बदल्न सक्छ ।”
लालटिन फेरि हल्लियो । बाहिर हिमाल उस्तै उभिएको थियो ।
तर अदालतलाई अब महसुस भयो—
बहस अब दुई पक्षबीचको रहेन । अब सत्यका दुई टुक्रा एउटै पात्रमा घोलिने समय आएको थियो । किनकि अर्को सत्रमा न पक्ष बोल्ने थियो, न विपक्ष ।
अब सुरु हुने थियो—
“मन्थन ।”
५: पहिलो मन्थन — कारण र जिम्मेवारी
पाँचौँ दिन अदालतको स्वरूप फेरि बदलिएको थियो । आज न पक्षका टेबुल थिए, न विपक्षका । बीचमा एउटा ठूलो गोलो वृत्त कोरिएको थियो । त्यस वृत्तको बीचमा एउटा ढुङ्गा राखिएको थियो—त्यही ढुङ्गाको प्रतीक, जसले पहाडबाट छुटेर नदी थुन्यो र अन्ततः हजारौँ जीवनको कथा बदलिदियो ।
शिक्षकले चक उठाए, तर बोर्डमा केही लेखेनन् ।
“आजदेखि,” उनले भने, “हामी बहस गर्ने छैनौँ ।”
“आज हामी मन्थन गर्नेछौँ ।”
बालकले सोध्यो—
“मन्थन भनेको ?”
शिक्षक मुस्कुराए ।
“समुद्र मन्थनमा देवता र असुर दुवैले एउटै डोरी समातेका थिए । सत्य पनि त्यसरी नै निस्कन्छ—जब विपरीत पक्षहरूले तानातान गर्दैनन्, एउटै केन्द्र घुमाउँछन् ।”
कोठाभित्र गहिरो शान्ति छायो । बाहिर भोटेकोशी बगिरहेकी थिइन् । आज उनको गर्जन पनि बहसको होइन, सुनुवाइको जस्तो लाग्थ्यो ।
पहिलो प्रश्न : “कारण” र “जिम्मेवारी” एउटै हुन् ?
शिक्षकले भुइँमा दुईवटा शब्द लेखे ।
कारण ।
जिम्मेवारी ।
सबैले ती शब्द हेरे ।
“यी एउटै हुन् ?” उनले सोधे ।
कसैले उत्तर दिएन । त्यसपछि उनले एउटा कथा सुनाए ।
“यदि बिजुली परेर वनमा आगो लाग्यो भने बिजुली कारण हो ।”
“तर यदि दमकलको बाटो बन्द थियो भने ?”
बालकले तुरुन्त भन्यो—
“त्यो जिम्मेवारीको कुरा भयो ।”
शिक्षकले टाउको हल्लाए ।
“ठीक त्यही ।”
“आजको मन्थन यहींबाट सुरु हुन्छ ।”
नदीले पहिलो रेखाचित्र बनाइन्
अचानक नदी बोलिन् ।
यसपटक उनले शब्द होइन, चित्र कोरिन् ।
“यो दोषको चित्र होइन,” उनले भनिन् ।
“यो घटनाको यात्रा हो ।”
वैज्ञानिकहरूले टाउको हल्लाए ।
किनकि वास्तविक विपत्तिहरू पनि प्रायः एउटै कारणबाट जन्मँदैनन्; धेरै तहका कारणहरू जोडिँदा ठूलो क्षति हुन सक्छ ।
कारणको तह
हिमनदी वैज्ञानिक उठे ।
“पहिलो तह,” उनले भने, “प्राकृतिक प्रक्रिया ।”
• हिमालय तातिरहेको छ ।
• बरफको अवस्था बदलिरहेको छ ।
• केही ठाउँमा हिमतालहरूको जोखिम बढिरहेको छ ।
“तर,” उनले जोड दिए, “यी तथ्यहरूले एउटा कुरा मात्र भन्छन्—जोखिम बढ्न सक्छ ।”
“यिनले यो भन्दैनन् कि त्यसपछि तयारी आवश्यक छैन ।”
दोस्रो तह : निर्णयको समय
जलस्रोत इन्जिनियर अघि आए ।
उनले बोर्डमा एउटा शब्द लेखे—
“बीचको समय ।”
“ढिस्को ।”
“ताल ।”
“बाढी ।”
यी घटनाबीच यदि कुनै अन्तराल थियो भने—
“त्यो अन्तराल सबैभन्दा मूल्यवान सम्पत्ति थियो ।”
त्यसपछि उनले अदालतलाई सोधे—
“त्यो समय कसले उपयोग गर्नुपर्ने थियो ?”
कोही बोलेन । किनकि उत्तर एउटै व्यक्तिमा सीमित थिएन ।
तेस्रो तह : व्यवस्थाको शृंखला
अब शिक्षकले भुइँमा डोरी राखे ।
डोरीका विभिन्न गाँठाहरू देखाउँदै उनले भने—
“यो एउटा शृंखला हो ।”
• उपग्रह ।
• विश्लेषण ।
• निर्णय ।
• चेतावनी ।
• उद्धार ।
“यदि एउटा गाँठो कमजोर भयो भने ?”
बालकले डोरी उठाएर ताने ।
डोरी खुल्यो ।
शिक्षकले भने—
“विपत्ति धेरै पटक एउटा ठूलो गल्तीले होइन, धेरै साना कमजोरीहरू जोडिँदा घातक बन्छ ।”
वृद्ध आमाको प्रश्न
शवगृहकी त्यही वृद्ध आमा आज पहिलो पटक अदालतको बीचमा आइन् । उनले जुत्ता अझै समातिरहेकी थिइन् ।
“मलाई एउटा कुरा बुझाइदिनुस् ।”
सबैले ध्यान दिए ।
“यदि प्रकृतिले परीक्षा लियो भने...”
उनको आवाज काँप्यो ।
“के हामीले परीक्षा दिन तयार हुनुपर्ने थिएन ?”
उनको प्रश्नमा दोषभन्दा बढी पीडा थियो । कोठामा धेरै मानिसले आँखा पुछे ।
बालकको रेखा
त्यही बेला बालक बोर्डमा गयो । उसले दुईवटा वृत्त बनाए ।
पहिलोमा लेख्यो—
“प्रकृति ।”
दोस्रोमा—
“मानव ।”
त्यसपछि ती दुई वृत्त जोडेर बीचमा एउटा सानो ठाउँ छोड्यो ।
“यो बीचको ठाउँ के हो ?” शिक्षकले सोधे ।
बालक केही सोच्यो ।
“जहाँ हामी बचाउन सक्थ्यौँ ।”
त्यो उत्तर सुनेर अदालतभरि मौनता फैलियो ।
पहिलो मन्थनको निष्कर्ष
शिक्षक उठे ।
उनले आज पहिलो पटक कुनै निष्कर्ष लेखे ।
बोर्डमा चार पङ्क्ति देखापर्यो—
• प्राकृतिक कारणलाई अस्वीकार गर्नु सत्यबाट भाग्नु हो ।
• मानवीय जिम्मेवारीलाई बिर्सनु न्यायबाट भाग्नु हो ।
• जोखिम साझा हुन सक्छ ।
• तर तयारी सधैँ मानवीय निर्णय हो ।
त्यसपछि उनले चक राखे । बाहिर भोटेकोशीको आवाज फेरि गुञ्जियो । आज त्यो आवाजमा एउटा अनौठो थकान थियो ।
मानौँ नदीले पनि स्वीकार गरिरहेकी हो—
“मलाई दोष दिएर मात्र अर्को गाउँ बच्दैन ।”
अदालतको पाँचौँ सत्र समाप्त भयो ।
तर सबैलाई थाहा थियो—
आज केवल पहिलो मन्थन भएको थियो । अझ एउटा कठिन प्रश्न बाँकी थियो । यदि विज्ञान आफैँले ‘अनिश्चितता’ भन्छ भने, अनिश्चित जोखिममा निर्णय कसरी लिने ?
बोर्डमा अर्को शीर्षक लेखियो—
“दोस्रो मन्थन : अनिश्चितता बनाम लापरबाही ।”
६: दोस्रो मन्थन — अनिश्चितता तथा लापरबाही
छैटौँ दिन अदालतमा एउटा नयाँ वस्तु ल्याइयो ।
न त्यो उपग्रहको तस्वीर थियो ।
न कुनै नक्सा ।
न कुनै ढुङ्गा ।
बीचमा एउटा बालुवाघडी राखिएको थियो । त्यसको माथिल्लो भागबाट बालुवा बिस्तारै तल झरिरहेको थियो । शिक्षकले त्यसलाई पल्टाए ।
“आज,” उनले भने, “हामी समयलाई साक्षी बनाउँछौँ ।”
सबैले बालुवाघडीतर्फ हेरे ।
बालकले सोध्यो—
“आज कसको मुद्दा हो ?”
शिक्षकले उत्तर दिए—
“आज मुद्दा ‘अनिश्चितता’को हो ।”
कोठामा हल्का खलबली मच्चियो ।
“अनिश्चितता पनि अदालतमा आउँछ ?”
शिक्षक मुस्कुराए ।
“जब हजारौँ जीवनको कुरा हुन्छ, तब अनिश्चितता पनि बयान दिन आउँछ ।”
अनिश्चितताको प्रवेश
अनिश्चितता एउटा पात्र बनेर अदालतमा प्रवेश गरिन् । उनको अनुहार आधा कुहिरोले ढाकेको थियो । उनी न डराएकी थिइन्, न गर्व गरेकी ।
उनले पहिलो वाक्य भनिन्—
“म झूट होइन ।”
“तर म पूर्ण सत्य पनि होइन ।”
वैज्ञानिकहरूले टाउको हल्लाए । किनकि विज्ञानले प्रायः यही भन्छ—
“जोखिम छ ।”
“सम्भावना छ ।”
“निश्चितता छैन ।”
तर अदालतको अर्को प्रश्न तुरुन्त आयो—
“त्यसपछि निर्णय कसरी गर्ने ?”
पहिलो मन्थन : १०० प्रतिशतको प्रतीक्षा
शिक्षकले बोर्डमा ठूलो अक्षरमा लेखे—
“१००% निश्चित भएपछि निर्णय गर्ने हो भने, निर्णय ढिलो हुन्छ कि समयमै ?”
जीवित फर्किएका मजदुर उठे ।
“यदि सुरुङभित्र धुवाँ देखियो भने,” उनले भने, “के हामी प्रयोगशालाको प्रतिवेदन कुर्छौँ ?”
बालक हाँस्यो ।
“हामी त भाग्छौँ ।”
मजदुरले गम्भीर हुँदै भने—
“किन ?”
“किनकि सम्भावित खतरा पर्याप्त हुन्छ ।”
त्यसपछि उनले अर्को उदाहरण दिए ।
“घरमा ग्यासको गन्ध आयो भने ?”
“पहिले रासायनिक परीक्षण गर्छौँ ?”
“कि सिलिन्डर बन्द गर्छौँ ?”
सबैले एउटै उत्तर दिए—
“बन्द गर्छौँ ।”
मजदुरले अदालततर्फ फर्केर भने—
“त्यसो भए सम्भावित हिमतालको जोखिममा सावधानी किन दोस्रो विकल्प बन्यो ?”
कोठामा फेरि मौनता फैलियो ।
वैज्ञानिकको आत्मस्वीकार
हिमनदी वैज्ञानिक उठे । आज उनको आवाज हिजोभन्दा फरक थियो ।
“हामी एउटा सीमामा बाँच्छौँ,” उनले भने ।
“हामी प्रमाणबिना निश्चित घोषणा गर्न सक्दैनौँ ।”
उनी केही क्षण रोकिए ।
“तर जोखिम देखिँदा सावधानीको सिफारिस गर्न सक्छौँ ।”
बालकले सोध्यो—
“त्यसो भए समस्या कहाँ आयो ?”
वैज्ञानिकले गहिरो सास फेरे ।
“विज्ञानको भाषा र निर्णयको भाषाबीच ।”
निर्णयको भाषा
यसपटक अदालतमा एउटा प्रशासकको प्रतीकात्मक पात्र उठ्यो ।
उनले स्वीकारे—
“हामी प्रायः एउटा डरमा बाँच्छौँ ।”
“यदि खतरा आएन भने ?”
शिक्षकले तुरुन्त प्रश्न सोधे—
“र यदि आयो भने ?”
प्रशासक मौन भए । त्यसपछि शिक्षकले बोर्डमा दुईवटा वाक्य लेखे ।
|
सोच
|
परिणाम
|
| --- | --- |
|
“केही नहोला ।”
|
जोखिम बढ्न सक्छ ।
|
|
“केही हुन सक्छ ।”
|
सावधानी बढ्न सक्छ ।
|
“आजको मन्थन,” उनले भने, “यही दुई वाक्यबीचको दूरी हो ।”
लापरबाहीको प्रवेश
अचानक अर्को पात्र अदालतमा आयो ।
उसको नाम थियो—
लापरबाही ।
तर ऊ कुनै राक्षसजस्तो देखिँदैनथ्यो । ऊ त सामान्य मानिसजस्तै देखिन्थ्यो ।
उसले पहिलो वाक्य भन्यो—
“म कहिल्यै ठूलो आवाजमा आउँदिन ।”
सबैले ध्यान दिए ।
“म ‘भोलि गरौँला’ भनेर आउँछु ।”
“म ‘अहिलेसम्म केही भएको छैन’ भनेर आउँछु ।”
“म ‘अझ पुष्टि छैन’ भनेर आउँछु ।”
त्यसपछि बालकले सोध्यो—
“तिमी हत्या गर्छौ ?”
लापरबाहीको अनुहार गम्भीर भयो ।
“म आफैँले होइन ।”
“म समय गुमाउँछु ।”
“समय गुमेपछि मृत्यु आफैँ आउँछ ।”
कोठामा कसैले सास फेरेको आवाजसम्म सुनिन्थ्यो ।
वृद्ध गाउँलेको कथा
गाउँका वृद्ध फेरि उठे ।
“हामी पहाडमा एउटा कुरा सिक्थ्यौँ ।”
“पहिरो आउँछ कि आउँदैन, त्यो भगवान् जानून् ।”
“तर चिरा परेको घरमा रात बिताउँदैनौँ ।”
बालकले तुरुन्त बुझ्यो ।
“किनकि जोखिम छ ।”
वृद्धले टाउको हल्लाए ।
“ठीक त्यही ।”
“सावधानी अन्धविश्वास होइन ।”
“सावधानी भनेको जीवनप्रतिको सम्मान हो ।”
नदीको सबैभन्दा गहिरो प्रश्न
भोटेकोशी फेरि बोलिन् । आज उनको स्वर शान्त थियो ।
“मलाई कसैले सोध्यो—तिमी कहिले बग्छ्यौ ?”
“मसँग उत्तर थिएन ।”
“मलाई कसैले सोध्यो—तिमी कहिले फुट्छ्यौ ?”
“मसँग त्यो पनि उत्तर थिएन ।”
त्यसपछि उनले अदालतलाई सोधिन्—
“तर तिमीहरूले मलाई एउटा कुरा किन सोधेनौ—यदि तिमी बग्यौ भने हामी कसरी बच्ने ?”
यो प्रश्नले अदालतलाई झस्कायो । किनकि पहिलो पटक बहस भविष्यतर्फ फर्किएको थियो ।
बालुवाघडीको अन्तिम कण
त्यसै बेला बालुवाघडीको अन्तिम कण पनि तल झर्यो । शिक्षकले त्यसलाई हातमा उठाए ।
“हेर ।”
“समय कहिल्यै दोषी हुँदैन ।”
“समय केवल बित्छ ।”
“निर्णय ढिलो भयो कि समयमै भयो—त्यो मानिसले तय गर्छ ।”
उनले बोर्डमा अन्तिम निष्कर्ष लेखे ।
दोस्रो मन्थनका चार सिद्धान्त
• वैज्ञानिक अनिश्चितता निर्णय रोक्ने कारण होइन; सावधानी बढाउने संकेत हो ।
• जोखिमको सम्भावना देखिँदा तयारी सुरु हुनुपर्छ ।
• ‘केही नहोला’ भन्ने सोच धेरै विपत्तिको मौन सहयात्री हो ।
• लापरबाही प्रायः गल्ती गरेर होइन, समय गुमाएर जन्मिन्छ ।
अदालतबाट बाहिर निस्कँदा बालकले आकाशतर्फ हेर्यो । हिमाल उस्तै थियो । नदी उस्तै बगिरहेकी थिइन् ।
तर आज उसलाई पहिलो पटक लाग्यो—
हिमालसँग लड्न सकिँदैन । नदीलाई सधैँ रोक्न सकिँदैन । तर निर्णय ढिलो गर्ने बानीसँग भने लड्न सकिन्छ ।
शिक्षकले विद्यालयको ढोका बन्द गर्दै घोषणा गरे—
“आज हामीले अनिश्चिततालाई दोषी ठहराएनौँ । लापरबाहीलाई पनि अन्तिम फैसला सुनाएनौँ । किनकि अर्को सत्रमा अदालतले अझ कठिन काम गर्नेछ—अब हामी भावना होइन, तहगत जिम्मेवारीको नापजोख गर्नेछौँ ।”
लालटिन निभ्यो । तर बोर्डमा चकले लेखिएको अन्तिम वाक्य अन्धकारमा पनि चम्किरहेको जस्तो लाग्थ्यो—
“जहाँ अनिश्चितता हुन्छ, त्यहाँ सावधानी नै सभ्यताको पहिलो धर्म हो ।”
७: जिम्मेवारीको अदालत — को कहाँ कति जिम्मेवार ?
सातौँ दिन अदालतमा प्रवेश गर्दा सबैले एउटा अनौठो परिवर्तन देखे । हिजोसम्म बीचमा बालुवाघडी थियो । आज त्यहाँ एउटा तराजु राखिएको थियो । त्यो सुनको थिएन । ढुङ्गाको थियो । एउटा पल्लामा नदीबाट ल्याइएको गोलो ढुङ्गा राखिएको थियो । अर्को पल्ला खाली थियो ।
बालकले सोध्यो—
“आज फैसला हुन्छ ?”
शिक्षकले टाउको हल्लाए ।
“अहिले होइन ।”
“आज तौल हुन्छ ।”
“दोषको होइन ।”
“जिम्मेवारीको ।”
भोटेकोशीको गर्जन बाहिरबाट भित्रसम्म आइरहेको थियो । तर आज त्यो गर्जन पनि अदालतको नियम मानिरहेको थियो—पहिले सबै बोलून्, अनि मात्र नदी बोलोस् ।
पहिलो सिद्धान्त : दोष र जिम्मेवारी एउटै हुँदैन
शिक्षकले तराजुको एउटा पल्लामा ढुङ्गा राखे ।
“यदि पहाडबाट ढुङ्गा खस्यो,” उनले भने, “त्यो प्रकृतिको घटना हो ।”
अर्को पल्लामा खाली हात देखाउँदै थपे—
“तर त्यो ढुङ्गापछि मानिसहरूले के गरे, के गरेनन्—त्यो जिम्मेवारीको प्रश्न हो ।”
त्यसपछि उनले बोर्डमा चार शब्द लेखे ।
• घटना
• जोखिम
• निर्णय
• परिणाम
“यी चारै कुरा एउटै होइनन्,” उनले भने ।
“तर परिणाममा सबैको छायाँ पर्न सक्छ ।”
पहिलो पल्ला : प्रकृति
अदालतले सबैभन्दा पहिले हिमाललाई बोलायो । हिमाल उभिएकै ठाउँबाट बोल्यो ।
“म बदलिन्छु ।”
“ममा हिउँ पग्लिन्छ ।”
“चट्टान छुट्छ ।”
“नदी थुनिन सक्छ ।”
त्यसपछि शिक्षकले भने—
“प्रकृतिको जिम्मेवारी नै परिवर्तन हुनु हो ।”
“तर नैतिक जिम्मेवारी ?”
सबैले एकैचोटि उत्तर दिए—
“हुँदैन ।”
हिमाललाई दोषी होइन, घटनाको स्रोत भनेर दर्ता गरियो ।
दोस्रो पल्ला : जलवायु परिवर्तन
अब अदालतमा एउटा ठूलो नक्सा खोलियो ।
हिमनदीहरूको पछाडि हटेको चित्र ।
हिमतालहरूको विस्तार ।
तापक्रमको प्रवृत्ति ।
वैज्ञानिकले भने—
“जोखिम बढ्ने वातावरण निर्माण हुनु एउटा वास्तविक विषय हो ।”
तर शिक्षकले तुरुन्तै अर्को प्रश्न सोधे—
“के यसले बाँकी सबै जिम्मेवारी मेटाउँछ ?”
वैज्ञानिकले स्पष्ट उत्तर दिए ।
“हुँदैन ।”
त्यसपछि बोर्डमा लेखियो—
“जलवायु परिवर्तन जोखिम बढाउने कारक हो; तयारीको विकल्प होइन ।”
तेस्रो पल्ला : विज्ञान
अब हिमनदी वैज्ञानिक स्वयं तराजुअघि आए । उनी केही क्षण मौन रहे ।
“हामीले अध्ययन गर्यौँ ।”
“हामीले नक्सा बनायौँ ।”
“हामीले जोखिमका संकेत खोज्यौँ ।”
त्यसपछि उनी आफैँसँग प्रश्न गरे—
“तर त्यो ज्ञान गाउँसम्म पुग्यो ?”
कोठा मौन भयो ।
शिक्षकले निष्कर्ष लेखे—
“विज्ञानको पहिलो जिम्मेवारी सत्य खोज्नु हो ।”
“तर दोस्रो जिम्मेवारी—त्यो सत्य बुझिने भाषामा समाजसम्म पुर्याउनु पनि हो ।”
वैज्ञानिकले टाउको झुकाए ।
चौथो पल्ला : राज्य
अब बीचको खाली कुर्सी फेरि ल्याइयो । यसपटक त्यो खाली बसेन ।
त्यहाँ एउटा प्रतीकात्मक पात्र बस्यो—राज्य ।
उसको अनुहारमा थकान थियो ।
उसले पहिलो वाक्य भन्यो—
“हामीसँग योजना थिए ।”
शिक्षकले सोधे—
“अभ्यास ?”
उसले उत्तर दिएन ।
“हामीसँग नक्सा थियो ।”
“साइरन ?”
ऊ फेरि मौन भयो ।
त्यसपछि अदालतले एकपछि अर्को प्रश्न राख्यो।
• जोखिम देखिँदा समन्वय कसले गर्ने ?
• स्थानीय सरकारलाई सूचना कसले दिने ?
• निकासी आदेश कसले जारी गर्ने ?
• खोज र उद्धारको तयारी पहिले किन नहुने ?
राज्यले अन्ततः एउटा वाक्य स्वीकार्यो ।
“कागजमा भएको तयारी र मैदानमा भएको तयारी एउटै कुरा होइन ।”
शिक्षकले तराजुको अर्को पल्लामा एउटा सानो ढुङ्गा थपे ।
“यो सजाय होइन ।”
“यो कर्तव्यको भार हो ।”
पाँचौँ पल्ला : आयोजना र संस्था
पहेँलो हेल्मेट फेरि टेबुलमा आयो । यसपटक हेल्मेटभन्दा पहिले सुरुङभित्रबाट जीवित फर्किएका मजदुर उठे ।
“हामी काम गर्न आएका थियौँ ।”
“जोखिमको निर्णय गर्ने हामी थिएनौँ ।”
उनले गहिरो सास फेरे ।
“तर सुरक्षा व्यवस्था कसको जिम्मामा थियो ?”
अदालतले नोट गर्यो—
• आकस्मिक निकास ।
• अभ्यास ।
• सञ्चार ।
• जोखिम मूल्याङ्कनको नियमित अद्यावधिक ।
शिक्षकले भने—
“जहाँ मानिस काम गर्छ, त्यहाँ सुरक्षा खर्च होइन; पहिलो कर्तव्य हो ।”
छैटौँ पल्ला : स्थानीय समाज
गाउँका वृद्ध फेरि उठे ।
“हामी पनि पूर्ण निर्दोष छैनौँ ।”
सबै अचम्म परे ।
“किन ?”
वृद्धले उत्तर दिए—
“हामीले नदीको भाषा नयाँ पुस्तालाई सिकाउन छोड्यौँ ।”
उनी मुस्कुराए ।
“पहिले चिरा देख्दा गाउँ आफैँ जाग्थ्यो ।”
“आज मोबाइल बज्छ ।”
“तर छिमेकीको ढोका कम बज्छ ।”
त्यसपछि अदालतले एउटा महत्त्वपूर्ण वाक्य दर्ता गर्यो—
“स्थानीय ज्ञान विज्ञानको प्रतिस्पर्धी होइन; उसको पहिलो साथी हो ।”
सातौँ पल्ला : नागरिक
बालक उठ्यो ।
“हामीमा पनि जिम्मेवारी हुन्छ ?”
शिक्षकले टाउको हल्लाए ।
“हो ।”
“तर दोषको होइन ।”
“सचेतताको ।”
त्यसपछि बोर्डमा लेखियो—
• चेतावनीलाई हल्का नलिनु ।
• अभ्यासमा सहभागी हुनु ।
• अफवाहभन्दा आधिकारिक सूचना खोज्नु ।
• छिमेकीलाई खबर गर्नु ।
बालकले एउटा नयाँ वाक्य थप्यो—
“ज्यान बचाउने काम कहिलेकाहीँ एउटा फोनबाट सुरु हुन्छ ।”
नदीको फैसला
सबै बोलिसकेपछि भोटेकोशी अन्तिम पटक उठिन् । आज उनको आवाजमा न रोष थियो, न विलाप । केवल गहिरो थकान थियो ।
“मैले एउटा कुरा बुझेँ ।”
“तिमीहरू मलाई रोक्न खोज्दै थियौ ।”
“तर तिमीहरूले जोखिमलाई जोड्ने डोरीहरू समयमै कस्न सकेनौ ।”
उनी केही क्षण मौन भइन् ।
“म कसैको शत्रु होइन ।”
“तर म एउटा नियम मान्छु ।”
“जहाँ कमजोरी जोडिन्छ, त्यहाँ मेरो वेग पनि बढ्छ ।”
तराजुको पहिलो फैसला
शिक्षकले ढुङ्गाको तराजु सबैलाई देखाए । दुवै पल्लामा ढुङ्गाहरू थिए । तर कुनै पल्ला पूर्ण तल झरेको थिएन ।
उनी बोले—
“आज अदालतले कसैलाई एक्लो दोषी ठहर गर्दैन ।”
“किनकि सत्यले देखाएको छ—विपत्ति एउटा मात्र कारणले जन्मिएको कथा होइन ।”
त्यसपछि उनले बोर्डमा अदालतको पहिलो आधिकारिक निष्कर्ष लेखे ।
जिम्मेवारीको सात सूत्र
प्रकृति घटना ल्याउँछ ।
१ जलवायु परिवर्तनले जोखिम बढाउन सक्छ ।
२ विज्ञानले संकेत दिनुपर्छ ।
३ राज्यले निर्णय गर्नुपर्छ ।
४ संस्थाले सुरक्षा सुनिश्चित गर्नुपर्छ ।
५ समाजले चेतावनी जोगाइराख्नुपर्छ ।
६ नागरिकले एकअर्कालाई बचाउने संस्कार जोगाउनुपर्छ ।
अदालत सकिनै लाग्दा बालक तराजुअघि आयो । उसले आफ्नै खल्तीबाट एउटा सानो कञ्चा निकाल्यो । त्यो कञ्चा उसले खाली पल्लामा राख्यो ।
शिक्षकले सोधे—
“यो किन राख्यौ ?”
बालकले उत्तर दियो—
“यो भविष्यको जिम्मेवारी हो ।”
“किनकि आज बाँचेकाहरूले पनि एउटा भार बोकेका छन् ।”
त्यो उत्तर सुनेपछि अदालतमा पहिलो पटक कसैले ताली बजाएन । सबैले केवल टाउको झुकाए ।
किनकि अब उनीहरूलाई थाहा थियो—
आज जिम्मेवारीको तौल सकिएको छैन । अझ एउटा गहिरो साक्षी बाँकी छ ।
मौन साक्षीहरू ।
किनकि अर्को सत्रमा बोल्नेछन्—
पुल ।
साइरन ।
रेडियो ।
उपग्रह ।
र एउटा भिजेको मोबाइल ।
८: मौन साक्षीहरू — जब निर्जीव वस्तुहरूले बयान दिए
आठौँ दिन अदालत खुल्दा सबै अचम्ममा परे । आज न त कुनै नयाँ नक्सा थियो, न कुनै नयाँ रिपोर्ट । बीचमा एउटा लामो टेबुल थियो । त्यस टेबुलमा पाँचवटा वस्तु राखिएका थिए ।
• एउटा टुटेको पुलको फलाम ।
• एउटा साइरन ।
• एउटा पुरानो रेडियो ।
• एउटा भिजेको मोबाइल ।
• एउटा उपग्रहको तस्वीर ।
शिक्षकले घोषणा गरे—
“आज मानिसहरू होइन, वस्तुहरूले बयान दिनेछन् ।”
बालक हाँस्यो ।
“वस्तुहरू बोल्छन् ?”
शिक्षकले शान्त स्वरमा भने—
“इतिहासमा धेरै पटक मानिसहरू मौन हुँदा वस्तुहरूले सत्य जोगाएका छन् ।”
बाहिर भोटेकोशी बगिरहेकी थिइन् । आज उनको गर्जन पनि मानौँ साक्षीहरूको शपथ जस्तो लाग्थ्यो ।
पहिलो साक्षी : पुल
टेबुलको पहिलो छेउमा राखिएको फलामको टुक्रा चम्किरहेको थियो । त्यो कुनै साधारण फलाम थिएन । त्यो कहिल्यै दुई किनारा जोड्ने पुलको अंश थियो । अचानक कथामा त्यो फलाम बोल्न थाल्यो ।
“म वर्षौँसम्म मानिसहरूलाई पार गराउँदै आएँ ।”
“स्कूल जाने बालक ।”
“अस्पताल जाने बिरामी ।”
“बजार जाने किसान ।”
“सबैलाई बोकेँ ।”
उसको आवाज भारी हुँदै गयो ।
“तर त्यो दिन...”
“मैले नदीको स्वर बदलिएको महसुस गरेँ ।”
उसले केही क्षण मौनता अपनायो ।
“मेरो खम्बा काँप्न थाल्यो ।”
“पानीको रङ बदलियो ।”
“वेग असामान्य भयो ।”
त्यसपछि उसले अदालततर्फ हेरेर सोध्यो—
“म त फलाम थिएँ ।”
“तर मैले कम्पन महसुस गरेँ ।”
“तिमीहरूले किन महसुस गर्न सकेनौ ?”
कोठाभरि शान्ति फैलियो ।
पुलले अन्तिम वाक्य भन्यो—
“पुलको काम जोड्नु हो ।”
“तर चेतावनीले पनि मानिसहरूलाई समयसँग जोड्नुपर्छ ।”
दोस्रो साक्षी : साइरन
अर्को वस्तु धुलोले ढाकिएको साइरन थियो । उसको शरीरमा जङ्गल लागेको थियो । ऊ बिस्तारै बोल्यो ।
“म आवाज बन्न जन्मिएको थिएँ ।”
“तर त्यो दिन...”
“म मौन रहेँ ।”
बालकले सोध्यो—
“किन ?”
साइरन केही क्षण चुप लाग्यो ।
“मलाई दोष दिन सजिलो छ ।”
“तर मलाई बजाउने हात कहाँ थियो ?”
कोठाभित्र सबैले एउटै कुरा महसुस गरे । मौन पनि कहिलेकाहीँ आफैँ जन्मिँदैन । उसलाई कसैले छोडिदिन्छ ।
साइरनले फेरि भन्यो—
“मेरो मौनता मेरो इच्छा थिएन ।”
“मेरो मौनता व्यवस्थाको परीक्षा थियो ।”
तेस्रो साक्षी : रेडियो
पुरानो रेडियोको एन्टेना टेढो थियो । उसले पहिलो शब्द बोल्दा सबैलाई पुराना दिन सम्झना आयो ।
“म पहिले गाउँको बिहान हुन्थेँ ।”
“बाढीको खबर ।”
“वर्षाको खबर ।”
“पहिरोको खबर ।”
“सबै मबाटै जान्थ्यो ।”
ऊ केही क्षण रोकियो ।
“तर मानिसहरूले मलाई बिर्सन थाले ।”
बालकले मुस्कुराउँदै मोबाइल देखायो ।
“हामीसँग यो छ ।”
रेडियोले मुस्कुराएर उत्तर दियो ।
“हो ।”
“तर संकटमा एउटा कुरा सम्झ ।”
“सञ्चारको माध्यम होइन ।”
“सन्देश समयमै पुग्नु ठूलो कुरा हो ।”
त्यसपछि रेडियोले अदालतलाई सोध्यो—
“यदि एउटा गाउँमा इन्टरनेट गयो भने ?”
“यदि बिजुली गयो भने ?”
“त्यसपछि कसले बोल्ने ?”
कोठामा बसेका धेरै मानिसले पहिलो पटक सञ्चारलाई प्रविधि होइन, जीवनको पुलका रूपमा देखे ।
चौथो साक्षी : भिजेको मोबाइल
भिजेको मोबाइल टेबुलमा राखिएको थियो । उसको स्क्रिन चर्किएको थियो । उसले बिस्तारै उज्यालो बाल्यो ।
स्क्रिनमा एउटा अधुरो सन्देश देखियो ।
“आमा, म बेलुका...”
त्यसपछि अक्षरहरू हराए । कोठाभित्र कसैले आँसु रोक्न सकेन । मोबाइलले आफ्नो कथा सुनायो ।
“म अन्तिम पटक नेटवर्क खोजिरहेको थिएँ ।”
“कसैले फोन गरिरहेको थियो ।”
“कसैले लोकेशन पठाउन खोजिरहेको थियो ।”
“कसैले ‘भाग’ भन्न खोजिरहेको थियो ।”
उसको आवाज काँप्यो ।
“तर समयले मेरो ब्याट्रीभन्दा छिटो दौडियो ।”
त्यसपछि उसले सबैभन्दा गहिरो वाक्य भन्यो—
“प्रविधिले जीवन बचाउन सक्छ ।”
“तर समयमै चेतावनी नपुगेमा प्रविधि अन्तिम सम्झना पनि बन्न सक्छ ।”
पाँचौँ साक्षी : उपग्रहको तस्वीर
अन्तिम साक्षी सबैभन्दा अनौठो थियो । उपग्रहको एउटा ठूलो तस्वीर भित्तामा झुण्ड्याइएको थियो । त्यो नबोल्ने जस्तो लाग्थ्यो । तर अचानक त्यसले आवाज निकाल्यो ।
“म माथिबाट हेर्छु ।”
“म भावना देख्दिन ।”
“म परिवर्तन देख्छु ।”
उसले अर्को तस्वीर देखायो ।
पहिले ।
पछि ।
फरक ।
“म प्रमाण दिन सक्छु ।”
“तर निर्णय गर्न सक्दिन ।”
त्यसपछि उपग्रहले एउटा वाक्य उच्चारण गर्यो—
“तस्वीर चेतावनी हुन सक्छ ।”
“तर त्यो चेतावनी गाउँको ढोकासम्म पुग्नु अर्को यात्रा हो ।”
वैज्ञानिकले टाउको झुकाए ।
किनकि यो वाक्य उनीहरूकै मनमा धेरै दिनदेखि घुमिरहेको थियो ।
छायाँको साक्षी
अचानक अदालतको भुइँमा परेका छायाँहरू हल्लिन थाले ।
शिक्षकले सोधे—
“अब को बोल्छ ?”
कसैले देखेन ।
तर आवाज आयो ।
“म छायाँ हुँ ।”
“म कुनै वस्तु होइन ।”
“म ती सबैको बीचमा छुटेको समय हुँ ।”
सबैले बालुवाघडी सम्झिए ।
छायाँले भन्यो—
“पुलले कम्पन महसुस गर्यो ।”
“साइरन मौन रह्यो ।”
“रेडियो बिर्सियो ।”
“मोबाइलले अन्तिम सन्देश पठाउन खोज्यो ।”
“उपग्रहले परिवर्तन देख्यो ।”
“तर यी सबैको बीचमा एउटा अदृश्य ठाउँ थियो ।”
“निर्णय ।”
त्यो शब्द अदालतभरि गुञ्जियो ।
नदीको स्वीकारोक्ति
भोटेकोशी फेरि उठिन् । आज उनको स्वर पहिलेभन्दा नरम थियो ।
“मलाई लाग्थ्यो ।”
“मात्र मानिसहरू रोएका छन् ।”
“आज थाहा भयो ।”
“पुल पनि रोयो ।”
“साइरन पनि रोयो ।”
“रेडियो पनि रोयो ।”
“मोबाइल पनि रोयो ।”
उनी केही क्षण चुप भइन् ।
“र उपग्रह...”
“ऊ रोएन ।”
“तर उसले मौनतामा सबै कुरा देखिरह्यो ।”
अदालतको आठौँ निर्णय
शिक्षकले पाँचवटै वस्तुलाई एउटै रेखामा राखे ।
उनले बोर्डमा लेखे—
मौन साक्षीहरूको पाँच शिक्षा
• पुलले सिकायो—जोड्ने संरचनाले चेतावनी पनि जोड्नुपर्छ ।
• साइरनले सिकायो—उपकरणभन्दा ठूलो कुरा त्यसलाई समयमै चलाउने प्रणाली हो ।
• रेडियोले सिकायो—सञ्चारको अन्तिम विकल्प कहिल्यै हराउन दिनु हुँदैन ।
• मोबाइलले सिकायो—अन्तिम सन्देशभन्दा पहिले पहिलो चेतावनी पुग्नुपर्छ ।
• उपग्रहले सिकायो—प्रमाण आकाशमा जन्मिन सक्छ, तर निर्णय जमिनमा जन्मिनुपर्छ ।
अदालत सकिनै लाग्दा बालक टुटेको पुलको फलामनजिक गयो । उसले त्यो फलाम छोयो ।
“तिमी फेरि पुल बन्छौ ?”
फलामले उत्तर दियो—
“म फेरि पुल बन्न सक्छु ।”
“तर यसपटक फलामको मात्र होइन ।”
“विश्वासको ।”
त्यो उत्तर सुनेर शिक्षकले विद्यालयको झ्याल खोले । बाहिर नदी बगिरहेकी थिइन् । पहाड उस्तै थियो ।
तर अदालतलाई अब महसुस भयो— निर्जीव वस्तुहरूले आज एउटा यस्तो सत्य बोले, जुन मानिसहरूले बोल्न सकेका थिएनन् । अब मन्थन गाउँबाट देशको सीमाभन्दा बाहिर पुग्ने थियो । किनकि अर्को सत्रमा उठ्ने प्रश्न केवल नेपालको रहने थिएन ।
त्यो हुनेछ—
“सीमा पारको प्रश्न—यदि नदी सीमाहीन छ भने चेतावनी किन सीमित रह्यो ?”
९: सीमा पारको प्रश्न — जब नदीले नक्सा च्यातिदिई
नवौँ दिन ।
विद्यालयको अदालतमा आज एउटा ठूलो नक्सा झुन्ड्याइएको थियो । नक्सामा पहाडहरू थिए । नदीहरू थिए । गाउँहरू थिए । सडकहरू थिए । देशका सीमारेखाहरू थिए ।
तर सबैभन्दा बाक्लो रेखा थियो—सीमा ।
शिक्षकले नक्सातिर हेरे ।
“आजसम्म हामीले एउटा गाउँ, एउटा आयोजना, एउटा नदी र एउटा राज्यको जिम्मेवारीबारे मन्थन गर्यौँ ।”
उनी केही क्षण रोकिए ।
“तर आज एउटा प्रश्नले हाम्रो सम्पूर्ण नक्सालाई चुनौती दिएको छ ।”
बालकले सोध्यो—
“कुन प्रश्न ?”
शिक्षकले नदीतर्फ औँला देखाए ।
“नदीलाई सीमा थाहा हुन्छ ?”
कसैले उत्तर दिएन ।
नदीले नक्सा हेरी
भोटेकोशीको आवाज बाहिरबाट आएको सुनिइरहेको थियो । त्यही आवाज अदालतभित्र पसेर नक्साको रेखामाथि बग्यो ।
नदी हाँसी ।
“तिमीहरूले मलाई नक्सामा एउटा नीलो रेखा बनाएर दुई देशमा बाँड्यौ ।”
“तर पानीले कहिल्यै पासपोर्ट बोकेको देख्यौ ?”
सबै चुप ।
“हिमालको एउटा भाग यहाँ ।”
“नदी त्यहाँ ।”
“ताल माथि ।”
“बस्ती तल ।”
“जोखिम एक ठाउँमा जन्मिन्छ ।”
“तर असर अर्को ठाउँमा पुग्न सक्छ ।”
त्यसपछि उनले एउटा कठोर प्रश्न राखिन्—
“यदि खतरा सीमापार जान सक्छ भने सूचना किन सीमापार जान नसक्ने ?”
पहिलो मन्थन : विपत्ति राष्ट्रिय कि साझा ?
जलस्रोत इन्जिनियरले नक्सामा नदीको धार देखाए ।
“हामी प्रायः विपत्तिलाई प्रशासनिक सीमाभित्र हेर्छौँ ।”
उनले जिल्लाको सीमा देखाए ।
“यो जिल्ला ।”
फेरि अर्को रेखा ।
“यो प्रदेश ।”
फेरि अर्को ।
“यो देश ।”
त्यसपछि उनले नदीमा औँला राखे ।
“तर नदी ?”
उनले औँला माथिबाट तलतिर सारे ।
“उनी यी सबै रेखा पार गर्छिन् ।”
शिक्षकले प्रश्न गरे—
“त्यसो भए नदीजन्य विपत्ति कसको ?”
इन्जिनियरले उत्तर दिए—
“जहाँ जोखिम जन्मिन्छ, त्यहाँको पनि ।”
“जहाँ असर पुग्छ, त्यहाँको पनि ।”
“र जहाँ सूचना रोकिन्छ, त्यो व्यवस्थाको पनि ।”
दोस्रो मन्थन : माथिको सूचना, तलको जीवन
हिमनदी वैज्ञानिकले अर्को नक्सा खोले ।
“मानौँ,” उनले भने, “माथिल्लो क्षेत्रमा असामान्य घटना देखियो ।”
“त्यहाँ वैज्ञानिकले देखे ।”
“त्यहाँ प्रशासनले थाहा पायो ।”
“तर तलको गाउँलाई खबर पुगेन ।”
बालकले सोध्यो—
“त्यसो भए सूचना कहाँ हरायो ?”
वैज्ञानिकले नक्सामा एउटा बिन्दुबाट अर्को बिन्दुसम्म रेखा कोरे ।
“यही बीचमा ।”
शिक्षकले सोधे—
“कसको जिम्मेवारी ?”
वैज्ञानिकले उत्तर दिए—
“एउटाको होइन ।”
• वैज्ञानिक निकायको ।
• प्रशासनको ।
• स्थानीय सरकारको ।
• आयोजना सञ्चालकको ।
• सञ्चार प्रणालीको ।
• आवश्यक परे सीमापार समन्वय गर्ने निकायको ।
त्यसपछि उनले जोड दिए—
“सूचना हुनु र सूचना पुग्नुबीचको दूरी कहिलेकाहीँ जीवन र मृत्युको दूरी हुन्छ ।”
तेस्रो मन्थन : सूचना बाँड्दा सार्वभौमिकता घट्छ ?
अदालतमा एउटा नयाँ प्रश्न उठ्यो ।
एक सरकारी अधिकारीले भने—
“सीमापार सूचना आदानप्रदान सजिलो छैन ।”
सबै उनीतर्फ फर्किए ।
“किन ?”
“प्रशासनिक प्रक्रिया ।”
“सुरक्षा ?”
“अधिकारक्षेत्र ।”
“कूटनीति ?”
उनले टाउको हल्लाए । तुरुन्तै गाउँका वृद्ध उठे । उनले आफ्नो लठ्ठीले नक्साको सीमारेखा छोए ।
“सीमा तिम्रो कागजमा छ ।”
त्यसपछि नदीतर्फ औँला देखाए ।
“बाढीको बाटोमा छैन ।”
अदालतमा सन्नाटा छायो ।
वृद्धले फेरि भने—
“यदि छिमेकीको घरमा आगो लागेको छ भने उसले कुन नागरिकता बोकेको छ भनेर सोधेर पानी हाल्ने हो ?”
चौथो मन्थन : अन्तर्राष्ट्रिय सहयोग कि स्थानीय सहकार्य ?
शिक्षकले बहसलाई अर्को तहमा लगे ।
“हामी प्रायः ‘अन्तर्राष्ट्रिय सहयोग’ भन्छौँ ।”
“तर त्यसको अर्थ के ?”
वैज्ञानिकले भने—
“उपग्रहको तथ्यांक ।”
इन्जिनियरले भने—
“जलप्रवाहको सूचना ।”
प्रशासकले भने—
“आपतकालीन सम्पर्क ।”
गाउँलेले भने—
“एकअर्कालाई फोन ।”
बालकले अन्तिममा भन्यो—
“अर्थात् ठूलो कुरा सुरु हुनुअघि सानो खबर ।”
शिक्षक मुस्कुराए ।
“ठीक ।”
पाँचौँ मन्थन : साझा नदी, साझा जिम्मेवारी
अब एउटा ठूलो प्रश्न बोर्डमा लेखियो—
“यदि नदी साझा हो भने जोखिम व्यवस्थापन पनि साझा हुनुपर्छ ?”
यसपटक कसैले तुरुन्त उत्तर दिएन । किनकि साझा जिम्मेवारी भन्नु सजिलो थियो ।
तर व्यवहारमा—
• तथ्यांक कसले दिने ?
• खर्च कसले गर्ने ?
• उपकरण कसले जडान गर्ने ?
• चेतावनी कसले जारी गर्ने ?
• कुन निकायले अन्तिम आदेश दिने ?
• कसले उद्धार गर्ने ?
यी प्रश्नहरू अझै बाँकी थिए ।
इन्जिनियरले भने—
“साझा जोखिमको सबैभन्दा ठूलो कमजोरी यही हो—सबै जिम्मेवार हुँदा कहिलेकाहीँ कोही पनि पहिलो जिम्मेवार हुँदैन ।”
त्यो वाक्य अदालतको भित्तामा लेखियो ।
नदीले आफ्नो नक्सा च्यातिन्
त्यही बेला एउटा अनौठो घटना भयो । नक्सा झ्यालबाट आएको हावाले फर्फरायो । र नदीले आफ्नो धारको प्रतीक बनेको नीलो रेखामाथि एउटा कालो दाग छोडिन् । रेखा बिग्रियो । सीमा अस्पष्ट भयो ।
बालकले अचम्म मान्दै भन्यो—
“नक्सा च्यातियो !”
शिक्षकले उत्तर दिए—
“होइन ।”
“आज नक्साले आफूलाई सच्यायो ।”
“किनकि प्रकृतिको नक्सामा मानिसले बनाएको सीमा सधैँ हुँदैन ।”
तराजु फेरि निकालियो
पहिलेको बहसमा प्रयोग गरिएको ढुङ्गाको तराजु फेरि बीचमा राखियो ।
यसपटक एउटा पल्लामा लेखियो—
“जोखिम ।”
अर्कोमा—
“समन्वय ।”
शिक्षकले भने—
“जोखिम ठूलो हुँदै जाँदा समन्वय पनि ठूलो हुनुपर्छ ।”
तराजुमा एउटा सानो ढुङ्गा थपियो ।
“यो विज्ञानको ।”
अर्को ।
“यो प्रशासनको ।”
अर्को ।
“यो स्थानीय समाजको ।”
अर्को ।
“यो सीमापार सहकार्यको ।”
तराजु अझै सन्तुलित भएन ।
बालकले सोध्यो—
“अझ के चाहिन्छ ?”
शिक्षकले खाली हात देखाए ।
“विश्वास ।”
सबैभन्दा गहिरो प्रश्न
अदालत सकिन लाग्दा एक वैज्ञानिकले अचानक एउटा प्रश्न राखे—
“यदि हामीलाई माथि खतरा देखियो, तर हामी पूर्ण निश्चित थिएनौँ भने ?”
“के हामीले तलका हजारौँ मानिसलाई डराउन सूचना दिने ?”
“वा चुप बस्ने ?”
फेरि उही पुरानो द्वन्द्व फर्कियो—
अनिश्चितता तथा सावधानी ।
तर आज त्यसमा नयाँ तह थपिएको थियो—
सीमापार जिम्मेवारी ।
वृद्धले उत्तर दिए—
“डराउनु र चेतावनी दिनु एउटै होइन ।”
“मानिसलाई भाग्न भनिन्छ भने बाटो पनि दिनुपर्छ ।”
“सम्भावित खतरा भनिन्छ भने त्यसबाट बच्ने उपाय पनि दिनुपर्छ ।”
त्यसपछि उनले सबैलाई हेरेर भने—
“सूचना नदिएर बचाउने होइन; सही सूचना दिएर तयार पार्ने हो ।”
नवौँ दिनको निष्कर्ष
शिक्षकले बोर्डमा आजका पाँच सूत्र लेखे—
सीमा पारको मन्थन
१. नदी सीमाहीन हुन्छ ।
त्यसैले नदीजन्य जोखिमलाई केवल प्रशासनिक सीमाभित्र हेर्न सकिँदैन ।
२. सूचना पनि जोखिमसँगै बग्नुपर्छ ।
माथि खतरा देखिएर तल सूचना नपुग्नु व्यवस्थाको कमजोरी हो ।
३. साझा जोखिममा साझा संयन्त्र आवश्यक हुन्छ ।
वैज्ञानिक, प्रशासनिक र स्थानीय निकायबीच नियमित सम्पर्क हुनुपर्छ ।
४. अनिश्चितता सूचना रोक्ने कारण होइन ।
बरु सावधानीको स्तर निर्धारण गर्ने आधार हुनुपर्छ ।
५. अन्तिम लक्ष्य दोषी खोज्नु होइन—समय किन्नु हो ।
सबै जना विद्यालयबाट बाहिर निस्किए । आकाशमा साँझको रातो रङ फैलिएको थियो । दूर हिमाल चुपचाप उभिएको थियो । भोटेकोशी भने सीमारेखा नहेरी बगिरहेकी थिइन् । बालकले नदीलाई हेर्यो ।
“तिमीलाई साँच्चै देश थाहा छैन ?”
नदीले हाँसेर भनिन्—
“मलाई देश थाहा छ ।”
बालक अचम्मित भयो ।
“कसरी ?”
नदीले भनिन्—
“मलाई तिम्रा मानिसहरूको पीडा थाहा छ ।”
“मलाई तिम्रा गाउँ थाहा छन् ।”
“मलाई तिम्रा पुल थाहा छन् ।”
“मलाई तिम्रा सीमारेखा पनि थाहा छन् ।”
त्यसपछि नदीको आवाज गहिरो भयो—
“तर जब म विपत्ति बन्छु, म कसको हुँ भनेर सोध्दिनँ ।”
बालकले नक्सातर्फ हेर्यो । आज त्यो नक्सामा देशका सीमारेखाहरू थिए । तर नदीको रेखा ती सबैभन्दा लामो थियो ।
र अदालतको भित्तामा अन्तिम वाक्य लेखियो—
“विपत्तिको भूगोल सीमाहीन हुन्छ; त्यसैले जिम्मेवारीको भूगोल पनि सीमाभन्दा ठूलो हुनुपर्छ ।”
तर मन्थन अझै अधुरो थियो ।
अब अदालतले एउटा अझ कठोर प्रश्न सोध्नुपर्ने थियो—
“विज्ञानले खतरा देख्यो भने त्यसलाई जनताको जीवनसँग जोड्ने पुल कसले बनाउने ?”
अर्को दिन बोल्ने थियो—विज्ञान स्वयं ।
१०: विज्ञानको आत्मालोचना — जब तथ्यले वैज्ञानिकलाई नै कठघरामा उभ्यायो
दसौँ दिन ।
विद्यालयको अदालतमा आज सबैभन्दा धेरै मानिस थिए । किनकि आज बोल्न लागेको पक्ष कुनै राजनीतिक दल थिएन । कुनै सरकारी अधिकारी थिएन । कुनै आयोजना सञ्चालक थिएन ।
आज विज्ञान आफैँ कठघरामा उभिन लागेको थियो ।
भित्तामा एउटा ठूलो शब्द लेखिएको थियो—
“विज्ञान”
त्यसको मुनि अर्को शब्द—
“आत्मालोचना”
बीचमा एउटा कुर्सी राखिएको थियो । तर आज त्यो कुर्सीमा कुनै एक वैज्ञानिक बस्ने थिएन ।
त्यो कुर्सीमा बस्ने थियो—
वैज्ञानिक समुदायको सामूहिक विवेक ।
अदालतको सुरुवात
शिक्षकले सबैलाई हेरे ।
“हिजो हामीले सीमा पारको प्रश्न गर्यौँ ।”
“आज सीमा अझ भित्र छ ।”
“आज हामी विज्ञानलाई दोष दिन होइन, विज्ञानले आफ्नै कामलाई प्रश्न गर्न सक्छ कि सक्दैन भनेर हेर्न आएका छौँ ।”
हिमनदी वैज्ञानिक उठे । उनले आफ्नो फाइल बन्द गरे ।
“आज म प्रमाण पेश गर्न आएको होइन ।”
“आज म प्रश्न सुन्न आएको हुँ ।”
त्यो सुनेर अदालतमा असामान्य शान्ति छायो ।
पहिलो प्रश्न : “हामीले खतरा देखेका थियौँ ?”
अदालतमा एउटा ठूलो उपग्रह चित्र राखियो ।
हिमनदी वैज्ञानिकले भने—
“हामीसँग हिमनदी परिवर्तन हेर्ने प्रविधि छ ।”
“हिमतालहरूको आकार मापन गर्ने विधि छ ।”
“उपग्रह छ ।”
“ड्रोन छ ।”
“मैदानी सर्वेक्षण छ ।”
“मोडेलहरू छन् ।”
त्यसपछि शिक्षकले सोधे—
“तर ती सबै मिलेर एउटा गाउँलाई समयमै जगाउन सके ?”
वैज्ञानिक केही क्षण चुप रहे ।
“त्यही हाम्रो आत्मालोचनाको पहिलो प्रश्न हो ।”
दोस्रो प्रश्न : “जोखिम देख्नु र खतरा घोषणा गर्नु”
भूगर्भविद् अघि आए ।
उनले बोर्डमा तीन शब्द लेखे—
Hazard
Risk
Warning
त्यसपछि नेपालीमा लेखे—
खतरा ।
जोखिम ।
चेतावनी ।
“यी तीनवटा एउटै होइनन्,” उनले भने ।
“कुनै ठाउँमा हिमताल हुनु खतरा हुन सक्छ ।”
“त्यसको बाँध कमजोर हुनु जोखिम बढाउन सक्छ ।”
“तर ‘अब यहाँबाट मानिस हटाऊ’ भन्नु चेतावनी हो ।”
उनले अदालततर्फ हेरे ।
“विज्ञानले पहिलो दुई कुरा राम्रोसँग गर्न सक्छ ।”
“तर तेस्रो कुरा नीति, प्रशासन र सञ्चारसँग जोडिन्छ ।”
शिक्षकले तुरुन्तै प्रश्न गरे—
“तर विज्ञानले त्यो तेस्रो कदमका लागि पर्याप्त स्पष्टता दिनुपर्दैन ?”
वैज्ञानिकले उत्तर दिए—
“दिनुपर्छ ।”
तेस्रो प्रश्न : “वैज्ञानिक भाषा जनताले बुझ्छन् ?”
गाउँकी एउटी महिला उठिन् । उनको श्रीमान् बेपत्ता थिए ।
उनले वैज्ञानिकलाई सोधिन्—
“तपाईंहरूले भन्नुभयो भने—‘High probability of cascading cryospheric hazard’...”
वैज्ञानिक मुस्कुराएनन् ।
महिलाले फेरि भनिन्—
“मलाई त्यसको अर्थ के ?”
वैज्ञानिकले केही क्षण सोचेर भने—
“सम्भावित हिमाली जोखिम बढेको ।”
महिलाले टाउको हल्लाइन् ।
“त्यो पनि मलाई गाह्रो छ ।”
त्यसपछि उनले सरल शब्दमा सोधिन्—
“म भाग्नुपर्ने हो कि होइन ?”
वैज्ञानिकको आँखामा पहिलो पटक ग्लानि देखियो । किनकि प्रश्न अत्यन्त सरल थियो ।
जीवनको प्रश्नलाई जीवनले बुझ्ने भाषामा उत्तर चाहिएको थियो ।
चौथो प्रश्न : “गलत चेतावनीको डर”
एक अधिकारी उठे ।
“तर वैज्ञानिकहरूले हरेक सम्भावित घटनामा चेतावनी दिए भने ?”
“मानिसहरू बारम्बार भाग्नुपर्ने भयो भने ?”
“एक दिन मानिसहरूले चेतावनी पत्याउन छोडे भने ?”
अदालतमा अर्को कठिन प्रश्न जन्मियो ।
False alarm ।
गलत चेतावनी ।
वैज्ञानिकले स्वीकारे—
“यो वास्तविक समस्या हो ।”
“गलत चेतावनीले विश्वास घटाउन सक्छ ।”
त्यसपछि वृद्ध गाउँले उठे ।
“तर एउटा कुरा पनि हुन्छ ।”
सबै उनकोतर्फ फर्किए ।
“एकपटक गलत चेतावनीले खेतको काम रोकिन सक्छ ।”
“तर एकपटक चेतावनी नदिँदा ?”
उनले वाक्य पूरा गरेनन् ।
पूरा वाक्य सबैले आफैँ बुझिसकेका थिए ।
पाँचौँ प्रश्न : “विज्ञानले कति बोल्नुपर्छ ?”
अदालतमा एउटा गहिरो मतभेद भयो ।
एक वैज्ञानिकले भने—
“हामी प्रमाणबिना आतंक फैलाउन सक्दैनौँ ।”
अर्का वैज्ञानिकले भने—
“तर प्रमाण पूर्ण नभएसम्म मौन बस्न पनि सकिँदैन ।”
तेस्रोले भने—
“हामीले सम्भाव्यता बताउनुपर्छ ।”
चौथोले भने—
“तर प्रशासनले निर्णय गर्न स्पष्ट सीमा चाहन्छ ।”
शिक्षकले हात उठाए । सबै चुप भए ।
उनले भने—
“त्यसो भए समस्या विज्ञानमा मात्र छैन ।”
“समस्या विज्ञान र निर्णयबीचको पुलमा छ ।”
छैटौँ प्रश्न : “मोडेल असफल भयो भने ?”
भूगर्भविद्ले एउटा मोडेल प्रस्तुत गरे ।
“प्रकृति जटिल छ ।”
“हामीले बनाएका मोडेलहरू अनुमान हुन् ।”
“उनीहरू पूर्ण भविष्यवाणी होइनन् ।”
बालकले सोध्यो—
“त्यसो भए मोडेल गलत भयो भने ?”
वैज्ञानिकले भने—
“हामी सुधार गर्छौँ ।”
बालकले फेरि सोध्यो—
“तर त्यसबीच मानिस मरिसके भने ?”
अदालत स्तब्ध भयो । वैज्ञानिकले बालकतर्फ हेरे ।
“त्यसैले मोडेलसँगै सावधानीको सिद्धान्त चाहिन्छ ।”
सातौँ प्रश्न : “ज्ञान कसको ?”
शिक्षकले बोर्डमा एउटा प्रश्न लेखे—
“वैज्ञानिक ज्ञान कसको सम्पत्ति हो ?”
एक अधिकारीले भने—
“राज्यको ।”
वैज्ञानिकले भने—
“मानवताको ।”
गाउँलेले भने—
“जो मर्न सक्छ, उसको ।”
त्यो उत्तरले अदालतलाई मौन बनायो ।
वृद्धले विस्तार गरे—
“यदि कुनै पहाडको जोखिमबारे ज्ञान छ भने, त्यो फाइलमा थन्क्याउने वस्तु होइन ।”
“त्यो त त्यही पहाडको तल बस्ने मानिसको जीवनसँग जोडिएको कुरा हो ।”
विज्ञानको आत्मस्वीकार
हिमनदी वैज्ञानिक बिस्तारै कठघराको बीचमा आए । आज उनी अभियोगकर्ता थिएनन् । उनी स्वयं प्रतिवादीजस्तो उभिएका थिए ।
उनले भने—
“हामीले धेरै कुरा सिक्यौँ ।”
“तर अझै सिक्न बाँकी छ ।”
“हामीले उपग्रहबाट पहाड देख्यौँ ।”
“तर कहिलेकाहीँ पहाडमुनि बस्ने मानिसको डर देखेनौँ ।”
“हामीले जोखिमको प्रतिशत निकाल्यौँ ।”
“तर त्यो प्रतिशतको अर्थ आमाको आँसुमा कति हुन्छ भनेर सधैँ बुझेनौँ ।”
“हामीले रिपोर्ट लेख्यौँ ।”
“तर रिपोर्टबाट साइरनसम्म पुग्ने यात्रा अधुरो रह्यो ।”
कोठामा कसैले आवाज निकालेन ।
वैज्ञानिकले अन्तिम वाक्य भने—
“विज्ञान असफल हुनु भनेको तथ्य गलत हुनु मात्र होइन; तथ्य जीवन बचाउने निर्णयसम्म नपुग्नु पनि हो ।”
नदीको प्रश्न
भोटेकोशी आज निकै शान्त थिइन् । उनले वैज्ञानिकलाई दोष दिइनन् ।
बरु सोधिन्—
“तिमीहरूले मलाई पढ्यौ ?”
वैज्ञानिकले भने—
“हो ।”
“मेरो वेग ?”
“मापन गर्यौँ ।”
“मेरो पानी ?”
“अध्ययन गर्यौँ ।”
“मेरो इतिहास ?”
“लेख्यौँ ।”
नदीले फेरि सोधिन्—
“तर जब म खतरनाक बन्न सक्छु भनेर थाहा पायौ, मेरो किनारमा बस्ने मानिसले त्यो कुरा बुझ्यो ?”
वैज्ञानिक मौन भए ।
नदीले भनिन्—
“त्यहीँ विज्ञानको अर्को पाठ सुरु हुन्छ ।”
विज्ञानको नयाँ प्रतिज्ञा
हिमनदी वैज्ञानिकले अदालतसामु पाँचवटा प्रतिज्ञा राखे ।
१. तथ्य जनतासम्म पुग्नेछ ।
केवल प्राविधिक रिपोर्टमा सीमित रहने छैन ।
२. जोखिमको भाषा सरल बनाइनेछ ।
“कति सम्भावना ?” मात्र होइन—
“अब के गर्ने ?”
पनि भनिनेछ ।
३. अनिश्चितता लुकाइने छैन ।
तर अनिश्चितताको नाममा सावधानी पनि रोकिँदैन ।
४. वैज्ञानिक चेतावनी र प्रशासनिक निर्णयबीच स्पष्ट संयन्त्र बनाइनेछ ।
कसले सूचना दिने ?
कसले प्रमाणित गर्ने ?
कसले चेतावनी जारी गर्ने ?
कसले गाउँ खाली गराउने ?
यी प्रश्नको उत्तर पहिले नै तय हुनुपर्नेछ ।
५. विज्ञान एकपटकको अध्ययन होइन ।
जोखिम बदलिन्छ ।
त्यसैले जोखिमको मूल्याङ्कन पनि बदलिनुपर्छ ।
दसौँ दिनको मन्थन
शिक्षकले आजको निष्कर्ष लेखे ।
“विज्ञानको जिम्मेवारी सत्य पत्ता लगाउनु मात्र होइन; सत्यलाई समयमै जीवनरक्षक निर्णयमा रूपान्तरण हुने गरी प्रस्तुत गर्नु पनि हो ।”
त्यसको तल अर्को वाक्य थपियो—
“तर वैज्ञानिकले चेतावनी दिएपछि जिम्मेवारी समाप्त हुँदैन; त्यही क्षणबाट राज्यको जिम्मेवारी सुरु हुन्छ ।”
बालकले त्यो वाक्य ध्यानपूर्वक पढ्यो ।
उसले सोध्यो—
“अब राज्य बोल्छ ?”
शिक्षकले टाउको हल्लाए ।
“अब राज्यलाई कठघरामा होइन...”
उनी रोकिए ।
“आफ्नै ऐनाअघि उभ्याउने समय आएको छ ।”
सबै मानिस अदालतबाट बाहिर निस्किए । हिमनदी वैज्ञानिक भने केही समय त्यहीँ बसे । उनले उपग्रहको तस्वीर फेरि हेरे ।
त्यो तस्वीरमा एउटा विशाल पहाड थियो ।
त्यसको तल सानो नदी ।
नदीको किनारमा साना बस्ती ।
वैज्ञानिकले आफ्नो कलमले तस्वीरको पहाडमा होइन—
बस्तीमा घेरा लगाए ।
उनी बिस्तारै बोले—
“अबदेखि मेरो नक्सामा मानिस पनि देखिनुपर्छ ।”
बाहिर भोटेकोशी बगिरहेकी थिइन् । आज नदीले कुनै प्रश्न गरिनन् ।
सायद उनलाई थाहा थियो—
अर्को दिन उत्तर दिनुपर्ने पालो अरू कसैको हो ।
विद्यालयको बोर्डमा अन्तिम वाक्य देखा पर्यो—
“विज्ञानले खतरा देखायो; अब हेर्न बाँकी छ—राज्यले त्यसलाई जिम्मेवारीमा बदल्छ कि फेरि फाइलमा ?”
र अर्को बिहानका लागि एउटा नयाँ कुर्सी तयार गरियो।
त्यसमा लेखिएको थियो—
“राज्यको आत्मपरीक्षण”
११: राज्यको आत्मपरीक्षण — जब शासन आफ्नै ऐनाअघि उभियो
एघारौँ दिन
बिहान विद्यालयको आँगनमा असामान्य भीड थियो । आज कुनै वैज्ञानिकको प्रस्तुति थिएन । कुनै पीडितको बयान पनि थिएन । आज विद्यालयको बीचमा एउटा विशाल ऐना राखिएको थियो ।
ऐनाको माथि लेखिएको थियो—
“राज्य”
र तल एउटा प्रश्न—
“तिमीले जनतालाई बचाउन बनाएका संरचनाहरू विपत्तिको क्षणमा कहाँ थिए ?”
शिक्षकले आज अदालतको सुरुवात नै फरक ढङ्गले गरे ।
“आज हामी राज्यलाई दोषी बनाउन होइन,” उनले भने,
“राज्यले आफैँलाई प्रश्न गर्न सक्छ कि सक्दैन भनेर हेर्न आएका छौँ ।”
सरकारको प्रतिनिधि अगाडि आए । उनले आफ्नो परिचय दिएनन् । किनकि आज उनी कुनै मन्त्रालयका प्रतिनिधि थिएनन् ।
उनी थिए—
राज्यको विवेक ।
पहिलो प्रश्न : राज्य कहाँबाट सुरु हुन्छ ?
बालकले हात उठायो ।
“राज्य भनेको प्रधानमन्त्री हो ?”
“मन्त्रीहरू ?”
“सरकारी कर्मचारी ?”
शिक्षकले टाउको हल्लाए ।
“ती राज्यका अंग हुन् ।”
“तर राज्य ?”
उनले ऐनातर्फ देखाए ।
“जब कुनै नागरिक संकटमा पर्दा उसलाई ‘म एक्लो छैन’ भन्ने विश्वास हुन्छ—त्यही विश्वासको संरचना राज्य हो ।”
वृद्ध गाउँलेले थपे—
“राज्य भनेको राजधानीमा रहेको भवन होइन ।”
“राज्य भनेको विपत्तिको रात गाउँको ढोकामा आइपुग्ने व्यवस्था हो ।”
पहिलो आत्मालोचना : जोखिमको नक्सा कहाँ थियो ?
भित्तामा फेरि हिमालको नक्सा झुन्ड्याइयो । वैज्ञानिकले सम्भावित जोखिम क्षेत्र देखाए । गाउँहरू देखिए । नदीहरू देखिए । सडकहरू देखिए ।
शिक्षकले राज्यका प्रतिनिधिलाई सोधे—
“जोखिमको नक्सा बन्यो ।”
“त्यसपछि ?”
प्रतिनिधिले उत्तर दिए—
“योजना बनाइयो ।”
“त्यसपछि ?”
“सम्बन्धित निकायलाई जानकारी दिइयो ।”
“त्यसपछि ?”
यसपटक मौनता ।
बालकले सोध्यो—
“त्यसपछि मानिसलाई थाहा भयो ?”
प्रतिनिधिले टाउको झुकाए ।
“सधैँ होइन ।”
त्यो “सधैँ होइन” अदालतमा निकै ठूलो वाक्य बन्यो ।
दोस्रो आत्मालोचना : चेतावनी कसले दिने ?
शिक्षकले बोर्डमा पाँचवटा बाकस बनाए ।
वैज्ञानिक → राष्ट्रिय निकाय → स्थानीय प्रशासन → गाउँ → नागरिक
“यीमध्ये कुनै एउटा कडी कमजोर भयो भने ?”
इन्जिनियरले भने—
“सम्पूर्ण प्रणाली प्रभावित हुन्छ ।”
शिक्षकले प्रश्न गरे—
“त्यसो भए चेतावनी जारी गर्ने जिम्मेवारी कसको ?”
सरकारी प्रतिनिधिले भने—
“प्रणालीको ।”
“प्रणाली कसको ?”
“राज्यको ।”
“राज्यभित्र कसको ?”
अब प्रश्न कठिन भयो ।
एक अधिकारीले भने—
“त्यसका लागि स्पष्ट कार्यविधि चाहिन्छ ।”
शिक्षकले तुरुन्तै भने—
“विपत्ति सुरु भएपछि कार्यविधि खोज्ने व्यवस्था कार्यविधि होइन ।”
तेस्रो आत्मालोचना : कागजको योजना
अदालतमा फाइलहरूको थुप्रो ल्याइयो ।
मोटो फाइल ।
रातो फाइल ।
निलो फाइल ।
हरियो फाइल ।
सबैमा लेखिएको थियो—
“आपतकालीन योजना ।”
बालकले एउटा फाइल खोले । भित्र सुन्दर तालिका थियो ।
• उद्धार टोली ।
• एम्बुलेन्स ।
• सुरक्षित स्थान ।
• सम्पर्क नम्बर ।
• सञ्चार प्रणाली ।
बालकले सोध्यो—
“यो सबै राम्रो रहेछ ।”
शिक्षकले भने—
“अब अर्को प्रश्न ।”
“अभ्यास कहिले भयो ?”
फाइल मौन भयो ।
गाउँले हाँसेनन् ।
किनकि उनीहरूलाई थाहा थियो—
कागजमा बाँच्ने मानिस हुँदैन ।
चौथो आत्मालोचना : अभ्यास
एउटी स्थानीय शिक्षिका उठिन् ।
उनले भनिन्—
“विद्यालयमा हामी भूकम्पको अभ्यास गर्छौँ ।”
“घण्टी बज्छ ।”
“बालबालिका बाहिर निस्कन्छन् ।”
“कुनै-कुनै ठाउँमा प्राथमिक उपचार पनि अभ्यास हुन्छ ।”
उनले राज्यका प्रतिनिधिलाई हेरेर सोधिन्—
“त्यसरी नै बाढी र हिमताल फुट्ने जोखिमको अभ्यास किन नियमित नहुने ?”
प्रतिनिधिले उत्तर दिए—
“हुनुपर्छ ।”
शिक्षिकाले फेरि सोधिन्—
“कहिलेदेखि ?”
प्रतिनिधिले केही भन्न सकेनन् ।
शिक्षिकाले आफैँ भनिन्—
“अर्को विपत्तिपछि होइन ।”
अदालतमा कसैले ताली बजाएन । तर धेरै आँखाहरूमा एउटै संकल्प देखियो ।
पाँचौँ आत्मालोचना : अन्तिम माइल
शिक्षकले आजको सबैभन्दा महत्त्वपूर्ण शब्द बोर्डमा लेखे—
“अन्तिम माइल”
“वैज्ञानिक संस्थाबाट सूचना निस्कियो ।”
“त्यो मन्त्रालयमा पुग्यो ।”
“मन्त्रालयबाट प्रशासनमा ।”
“प्रशासनबाट स्थानीय तहमा ।”
“स्थानीय तहबाट वडामा ।”
“वडाबाट गाउँमा ।”
“गाउँबाट परिवारमा ।”
उनले प्रश्न गरे—
“यस यात्रामा सबैभन्दा कमजोर कडी कुन ?”
वृद्धले भने—
“जहाँ अन्तिम मानिससम्म खबर पुग्न बाँकी छ ।”
शिक्षकले टाउको हल्लाए ।
“ठीक ।”
“विपद् व्यवस्थापनको सफलता रिपोर्टमा होइन ।”
“अन्तिम घरसम्म पुगेको चेतावनीमा मापन हुन्छ ।”
छैटौँ आत्मालोचना : साइरन किन मौन ?
हिजो बोलिसकेको साइरन आज फेरि ल्याइयो । सरकारी प्रतिनिधिले त्यसलाई हेरे ।
“हामीसँग साइरनको व्यवस्था छ ।”
साइरनले तुरुन्त भन्यो—
“तर म कहाँ-कहाँ छु ?”
“कति वटा ?”
“कसले परीक्षण गर्छ ?”
“बिजुली गएपछि ?”
“नेटवर्क बन्द भएपछि ?”
“कसले बजाउँछ ?”
प्रतिनिधिले फाइल पल्टाए ।
उत्तरहरू थिए ।
तर उत्तरहरूमा अभ्यासको मिति थिएन ।
शिक्षकले भने—
“उपकरण खरिद गर्नु र चेतावनी प्रणाली बनाउनु एउटै कुरा होइन ।”
सातौँ आत्मालोचना : उद्धारको घडी
अदालतमा एउटा ठूलो घडी राखियो ।
उसमा तीन समय लेखियो—
पहिलो घण्टा ।
पहिलो दिन ।
पहिलो तीन दिन ।
उद्धारकर्मी उठे ।
उनले भने—
“विपत्तिको समयमा समय आफैँ एउटा घाइते शरीर हो ।”
“पहिलो घण्टा अत्यन्त मूल्यवान हुन सक्छ ।”
“तर हामीसँग पहुँचमार्ग छ ?”
“सञ्चार छ ?”
“इन्धन छ ?”
“हेलिकप्टर वा अन्य साधनको समन्वय छ ?”
“स्थानीय टोली तयार छ ?”
यी प्रश्नहरू क्रमशः अदालतमा गुञ्जिए ।
शिक्षकले भने—
“उद्धार विपत्ति भएपछि सुरु हुने काम होइन; विपत्ति आउनुअघि तयार हुने क्षमता हो ।”
आठौँ आत्मालोचना : विकास र सुरक्षा
अब बहस अझ गहिरो भयो ।
एक आयोजना प्रतिनिधिले भने—
“देशलाई विकास चाहिन्छ ।”
इन्जिनियरले भने—
“सडक चाहिन्छ ।”
व्यापारीले भने—
“विद्युत् चाहिन्छ ।”
गाउँलेले भने—
“रोजगारी चाहिन्छ ।”
शिक्षकले सोधे—
“तर एउटा प्रश्न ।”
सबै चुप ।
“विकासले जोखिमलाई बेवास्ता गरेर गति पायो भने त्यो विकास हो कि भविष्यको ऋण ?”
अदालतमा कसैले तत्काल उत्तर दिएन । राज्यका प्रतिनिधिले ऐनामा हेरे । ऐनाले कुनै उत्तर दिएन । तर प्रश्न आफैँ उत्तरजस्तो थियो ।
नवौँ आत्मालोचना : स्थानीय सरकार
एक स्थानीय जनप्रतिनिधि उठे ।
उनले भने—
“हाम्रो पनि जिम्मेवारी छ ।”
“तर स्रोत ?”
“प्रशिक्षण ?”
“प्राविधिक जनशक्ति ?”
“उपकरण ?”
“अधिकार ?”
उनको आवाजमा गुनासो थिएन ।
यथार्थ थियो ।
शिक्षकले भने—
“जिम्मेवारी तल पठाएर स्रोत माथि राख्ने व्यवस्था पनि अधुरो विकेन्द्रीकरण हो ।”
स्थानीय प्रतिनिधिले टाउको हल्लाए ।
“हामीलाई आदेश मात्र होइन,” उनले भने,
“निर्णय गर्ने क्षमता पनि चाहिन्छ ।”
ऐनाले राज्यलाई प्रश्न गर्यो
अन्ततः विशाल ऐनाको अगाडि राज्यको प्रतिनिधि उभिए । उनले आफ्नो अनुहार हेरे । त्यहाँ मन्त्री थिएन । अधिकारी थिएन । दल थिएन ।
त्यहाँ केवल—
नागरिकको अनुहार थियो ।
उनले बिस्तारै भने—
“हामीले विपत्ति व्यवस्थापनलाई कहिलेकाहीँ राहत वितरणको रूपमा बुझ्यौँ ।”
“तर विपत्ति व्यवस्थापन राहतभन्दा धेरै अघि सुरु हुन्छ ।”
“जोखिम पहिचानमा ।”
“चेतावनीमा ।”
“अभ्यासमा ।”
“पूर्वतयारीमा ।”
“र जिम्मेवारी स्पष्ट पार्नमा ।”
राज्यको पाँच प्रतिज्ञा
आज अदालतले राज्यबाट पाँच प्रतिज्ञा माग्यो ।
१. जोखिमको निरन्तर मूल्याङ्कन
हिमताल, हिमनदी, पहिरो र नदीको जोखिमलाई स्थिर तथ्य होइन, परिवर्तनशील जोखिमका रूपमा हेर्ने ।
२. स्पष्ट चेतावनी शृंखला
कुन अवस्थामा कसले सूचना दिने र कसले अन्तिम चेतावनी जारी गर्ने भन्ने स्पष्ट व्यवस्था ।
३. नियमित अभ्यास
कागजी योजना होइन—स्थानीय तहसम्म वास्तविक अभ्यास ।
४. बहु-सञ्चार प्रणाली
मोबाइल मात्र होइन—
• साइरन,
• रेडियो,
• सार्वजनिक उद्घोषणा,
• स्थानीय स्वयंसेवक,
• अन्य वैकल्पिक सञ्चार माध्यम ।
५. विकासमा जोखिमको मूल्याङ्कन
सडक, पुल, सुरुङ, जलविद्युत् वा बस्ती—हरेक विकास निर्णयमा विपद् जोखिमलाई मूल निर्णयभित्रै समावेश गर्ने ।
एघारौँ दिनको ठूलो मन्थन
शिक्षकले अन्तिम प्रश्न गरे—
“अब भन्नुस्—यदि फेरि कुनै हिमताल खतरनाक बन्दै गयो भने हामी के गर्छौँ ?”
वैज्ञानिकले भने—
“हेर्छौँ"
स्थानीय प्रतिनिधिले भने—
“सूचना दिन्छौँ ।”
प्रशासनले भने—
“निर्णय गर्छौँ ।”
उद्धारकर्मीले भने—
“तयार हुन्छौँ ।”
गाउँलेले भने—
“अभ्यास गर्छौँ ।”
बालकले भने—
“भाग्ने बाटो पहिले नै जान्दछौँ ।”
शिक्षक मुस्कुराए ।
“यही हो राज्य ।”
साँझ पर्दै थियो । सबै जना बाहिर निस्किए । तर आज विशाल ऐना त्यहीँ छोडियो । बालक फर्केर फेरि ऐनातिर गयो । उसले आफ्नो अनुहार हेर्यो । त्यसको छेउमा राज्यको प्रतिनिधिको अनुहार थियो। दुवैको प्रतिबिम्ब एउटै ऐनामा थियो ।
बालकले भन्यो—
“राज्य हामीबाट अलग रहेनछ ।”
शिक्षकले भने—
“हो ।”
“राज्यको कमजोरी अन्ततः नागरिककै कमजोरी बन्छ ।”
“र राज्यको तयारी पनि अन्ततः नागरिककै सुरक्षा बन्छ ।”
त्यही बेला नदीको आवाज आयो ।
“अब तिमीहरूले मलाई दोष दिनुभन्दा अघि एउटा काम सिकेका छौ ।”
सबै नदीतर्फ फर्किए ।
“खतरा आउँछ कि आउँदैन भनेर मात्र होइन—आयो भने के गर्ने भनेर सोध्ने ।”
भोटेकोशी बगिरहिन् । हिमाल मौन रह्यो । तर आज मौनता पहिलेको जस्तो थिएन । अब त्यो मौनताभित्र योजना जन्मिँदै थियो ।
अर्को दिनको बोर्डमा नयाँ शीर्षक लेखियो—
१२: विकासको कठघरामा — सुविधा, समृद्धि र जोखिमबीचको मन्थन
किनकि अब प्रश्न राज्यभन्दा पनि गहिरो थियो—
“हामीले बनाएका सडक, पुल, सुरुङ र आयोजनाहरूले प्रकृतिलाई चुनौती दिँदा के हामीले प्रकृतिको प्रतिउत्तरको मूल्य पनि हिसाब गरेका थियौँ ?”
१२: विकासको कठघरामा — सुविधा, समृद्धि र जोखिमबीचको मन्थन
बाह्रौँ दिन ।
आज विद्यालयको अदालतमा एउटा नयाँ दृश्य थियो ।
बीचमा न तराजु थियो, न ऐना ।
आज त्यहाँ एउटा सडकको नक्सा, एउटा पुलको नमुना, एउटा सुरुङको चित्र, र एउटा जलविद्युत् आयोजनाको मोडेल राखिएको थियो ।
तिनको अगाडि एउटा प्रश्न लेखिएको थियो—
“विकास—जीवनलाई सजिलो बनाउन बनाइएको संरचना हो कि जोखिमलाई नयाँ आकार दिने शक्ति पनि ?”
अदालतमा बसेका मानिसहरूले एकअर्काको अनुहार हेरे । शिक्षकले आजको मन्थन सुरु गरे ।
“हामीले राज्यलाई प्रश्न गर्यौँ ।”
“विज्ञानलाई प्रश्न गर्यौँ ।”
“आज हामी आफैँलाई प्रश्न गर्छौँ ।”
“किनकि विकासको माग गर्ने पनि हामी नै हौँ ।”
पहिलो प्रश्न : विकास चाहिँदैन ?
सबैभन्दा पहिले उद्योगी उठे ।
उनले स्पष्ट भने—
“विकास रोक्न मिल्दैन ।”
“सडक चाहिन्छ ।”
“विद्युत् चाहिन्छ ।”
“पुल चाहिन्छ ।”
“रोजगारी चाहिन्छ ।”
“दुर्गम गाउँलाई बजारसँग जोड्नुपर्छ ।”
गाउँकी आमाले समर्थन गरिन् ।
“हाम्रो गाउँमा अस्पताल पुग्न सडक चाहिन्छ ।”
“छोराछोरी पढ्न जान पुल चाहिन्छ ।”
“बिजुली चाहिन्छ ।”
“हामीलाई विकास चाहिन्छ ।”
शिक्षकले टाउको हल्लाए ।
“त्यसो भए आजको बहस विकासविरोधी होइन ।”
उनले बोर्डमा लेखे—
“प्रश्न विकासको होइन—कस्तो विकासको ?”
दोस्रो प्रश्न : जोखिमलाई मूल्यमा राखिएको थियो ?
इन्जिनियरले आयोजना नक्सा खोले ।
“कुनै आयोजना बनाउनुअघि लागत निकालिन्छ ।”
• निर्माण लागत ।
• श्रम लागत ।
• सामग्री लागत ।
• समय ।
• ऋण ।
• आम्दानी ।
शिक्षकले सोधे—
“जोखिमको लागत ?”
इन्जिनियर रोकिए ।
“त्यो पनि मूल्याङ्कन हुन्छ ।”
“तर पर्याप्त ?”
उनी केही क्षण मौन रहे ।
त्यसपछि भने—
“हरेक ठाउँमा समान स्तरमा हुँदैन ।”
शिक्षकले बोर्डमा अर्को वाक्य लेखे—
“जुन जोखिमको मूल्य विकासको हिसाबमा छैन, त्यो जोखिम अन्ततः समाजले तिर्न सक्छ ।”
तेस्रो प्रश्न : नदीलाई खाली ठाउँ ठान्ने भूल
जलस्रोत इन्जिनियरले नदीको पुरानो मार्ग देखाए ।
“नदीको एउटा स्वभाव हुन्छ ।”
“उसले ठाउँ बदल्न सक्छ ।”
“बाढी आउँदा उसको क्षेत्र फैलिन्छ ।”
“तर मानिसले कहिलेकाहीँ नदीको पुरानो मार्गलाई खाली जमिन ठान्छ ।”
गाउँका वृद्धले तुरुन्त भने—
“नदीले छोडेको जमिन सधैँ मानिसको भएको हुँदैन ।”
सबैले उनीतर्फ हेरे ।
“हामी पुराना मानिसहरू बाढीको दाग हेरेर नदीको बाटो चिन्थ्यौँ ।”
“आज नक्सामा रेखा छ ।”
“तर प्रकृतिको स्मृति मेटिएको छैन ।”
शिक्षकले त्यसलाई आजको महत्त्वपूर्ण शिक्षा बनाए—
“नक्साले जमिन देखाउँछ; इतिहासले जोखिम देखाउँछ ।”
चौथो प्रश्न : पुल कसका लागि ?
टुटेको पुलको फलाम फेरि ल्याइयो ।
पुलले भन्यो—
“मलाई मानिसले बनायो ।”
“तर मलाई नदीमाथि राखियो ।”
“त्यसैले मेरो डिजाइनमा मानिस मात्र होइन, नदी पनि हुनुपर्थ्यो ।”
इन्जिनियरले सहमति जनाए ।
“पुलको उचाइ ।”
“प्रवाह क्षमता ।”
“बाढीको सम्भावना ।”
“माटोको अवस्था ।”
“पहिरोको जोखिम ।”
“सबै कुरा डिजाइनको हिस्सा हुनुपर्छ ।”
बालकले सोध्यो—
“पुरानो तथ्यांक पर्याप्त हुन्छ ?”
इन्जिनियरले टाउको हल्लाए ।
“प्रकृति बदलिँदै छ भने पुरानो जोखिमको हिसाब पनि पुनः जाँचिनुपर्छ ।”
पाँचौँ प्रश्न : जलविद्युत्—आवश्यकता कि खतरा ?
अदालतमा आज सबैभन्दा कठिन बहस यही विषयमा आयो ।
आयोजना प्रतिनिधिले भने—
“देशलाई ऊर्जा चाहिन्छ ।”
“उद्योग चलाउन ।”
“घर उज्यालो बनाउन ।”
“विद्युतीय यातायात बढाउन ।”
“आर्थिक विकास गर्न ।”
एक गाउँलेले सोधे—
“तर यदि आयोजना जोखिम क्षेत्रमा छ भने ?”
प्रतिनिधिले भने—
“जोखिम व्यवस्थापन गर्नुपर्छ ।”
इन्जिनियरले थपे—
“जोखिम शून्य बनाउने होइन ।”
“जोखिम स्वीकार्य स्तरमा ल्याउने ।”
शिक्षकले तुरुन्त प्रश्न गरे—
“स्वीकार्य स्तर कसले निर्धारण गर्छ ?”
यसपटक कोठा फेरि मौन भयो ।
किनकि यही प्रश्न विकासको नैतिक केन्द्रमा थियो ।
छैटौँ प्रश्न : “सस्तो” विकास महँगो नहोस्
एक अर्थशास्त्री उठे । उनले एउटा हिसाब देखाए ।
“यदि सुरक्षित डिजाइनमा १०० खर्च हुन्छ ।”
“तर कमजोर डिजाइनमा ८० ।”
“त्यो बेला हामीले २० बचायौँ ।”
त्यसपछि उनले अर्को पाना देखाए ।
“तर विपत्तिमा पुनर्निर्माणमा ३०० खर्च भयो भने ?”
“र जीवनको मूल्य ?”
कसैले उत्तर दिएन ।
उनले निष्कर्ष निकाले—
“जोखिम घटाउन आज खर्च गरिएको एक रुपैयाँ र विपत्तिपछि खर्च गर्नुपर्ने रकम एउटै हुँदैन ।”
शिक्षकले भने—
“त्यसैले पूर्वतयारीलाई खर्च होइन, लगानी भन्नुपर्छ ।”
सातौँ प्रश्न : विकासको गति तथा सुरक्षा
अर्को बहस सुरु भयो ।
आयोजना ढिलो भयो भने—
“लागत बढ्छ ।”
“निर्माण रोकिन्छ ।”
“रोजगारी प्रभावित हुन्छ ।”
“विद्युत् उत्पादन ढिलो हुन्छ ।”
तर सुरक्षा जाँच बढाउँदा—
“समय लाग्छ ।”
शिक्षकले सबैलाई सोधे—
“समय बचाउन सुरक्षा घटाउने कि समयमै सुरक्षित बनाउन योजना बदल्ने ?”
एक वृद्धले भने—
“छिटो पुग्नु राम्रो हो ।”
“तर जिउँदै पुग्नु अझ राम्रो ।”
त्यो वाक्य आजको बहसको केन्द्र बन्यो ।
आठौँ प्रश्न : बस्ती कहाँ बसाउने ?
अब मन्थन विकासबाट बस्तीमा पुग्यो । स्थानीय प्रतिनिधिले नक्सा देखाए ।
नदीकिनार ।
पहिरो क्षेत्र ।
हिमतालबाट सम्भावित बाढी पुग्ने क्षेत्र ।
मानिसहरू त्यहाँ बसिरहेका थिए ।
एक योजनाकारले भने—
“सबैलाई तुरुन्त हटाउन सकिँदैन ।”
गाउँलेले भने—
“हामीलाई हटाउने हो भने कहाँ ?”
शिक्षकले टेबलमा हात राखे ।
“जोखिम क्षेत्रबाट मानिस हटाउनु मात्र समाधान होइन ।”
“सुरक्षित आवास ।”
“जग्गा ।”
“रोजगारी ।”
“विद्यालय ।”
“स्वास्थ्य ।”
“यातायात ।”
“जीवनको नयाँ आधार ।”
“यी सबैको योजना पनि चाहिन्छ ।”
अदालतमा पहिलो पटक पुनर्स्थापना शब्द गम्भीर रूपमा आयो ।
नवौँ प्रश्न : स्थानीय ज्ञानलाई विकासले सुन्छ ?
एक वृद्ध महिला उठिन् ।
“हामीलाई पहाडको भाषा थाहा छ ।”
“कुन ठाउँमा चिरा पुरानो हो ।”
“कुन ढुंगा नयाँ खसेको हो ।”
“कुन नदीको आवाज असामान्य छ ।”
“कुन बाटो वर्षामा बन्द हुन्छ ।”
उनले इन्जिनियरतर्फ हेरेर भनिन्—
“तपाईंहरूको नक्सामा हाम्रो ज्ञान कहाँ छ ?”
इन्जिनियर केही क्षण मौन रहे ।
त्यसपछि भने—
“हुनुपर्छ ।”
शिक्षकले भने—
“विकास तब पूर्ण हुन्छ, जब प्रयोगशालाको ज्ञान र समुदायको अनुभव एउटै नक्सामा भेटिन्छ ।”
दशौँ प्रश्न : वातावरणीय अध्ययन—कागज कि चेतावनी ?
अब एउटा मोटो प्रतिवेदन अदालतमा आयो । त्यसमा वातावरणीय प्रभाव मूल्याङ्कनका पानाहरू थिए ।
शिक्षकले सोधे—
“यी अध्ययनको उद्देश्य के ?”
अधिकारीले भने—
“प्रभाव पहिचान ।”
“जोखिम ?”
“त्यो पनि ।”
“तर अध्ययनपछि सिफारिस गरिएका सुरक्षा उपाय लागू भए कि भएनन् ?”
अधिकारी मौन ।
शिक्षकले भने—
“अध्ययनको सबैभन्दा ठूलो मूल्य उसको प्रतिवेदनमा होइन; त्यसबाट बदलेको निर्णयमा हुन्छ ।”
एघारौँ प्रश्न : विकासको वास्तविक मापन
अर्थशास्त्रीले बोर्डमा चारवटा शब्द लेखे—
GDP
आम्दानी
विद्युत्
सडक
त्यसपछि उनी रोकिए ।
“यी सबै आवश्यक छन् ।”
फेरि अर्को चार शब्द लेखे—
जीवन
सुरक्षा
प्रकृति
भविष्य
उनले भने—
“यदि पहिलो चार बढे तर दोस्रो चार घटे भने हामीले विकास नाप्यौँ कि केवल उत्पादन ?”
कसैले उत्तर दिएन ।
शिक्षकले भने—
“विकासको अन्तिम मापन मानिस कति अगाडि पुग्यो मात्र होइन; विपत्तिको बेला कति सुरक्षित रह्यो भन्ने पनि हो ।”
बाह्रौँ प्रश्न : प्रकृतिलाई जित्ने कि बुझ्ने ?
बालकले आजको सबैभन्दा सरल प्रश्न सोध्यो ।
“हामीले पहाडलाई जित्न सक्छौँ ?”
इन्जिनियर मुस्कुराए ।
“सडक बनाउन सक्छौँ ।”
“सुरुङ बनाउन सक्छौँ ।”
“पुल बनाउन सक्छौँ ।”
बालकले फेरि सोध्यो—
“तर पहाडलाई जित्न ?”
वैज्ञानिकले उत्तर दिए—
“होइन ।”
“हामी प्रकृतिसँग प्रतिस्पर्धा गर्दैनौँ ।”
“हामी प्रकृतिका नियम बुझेर त्यसअनुसार निर्माण गर्छौँ ।”
नदीले पनि सहमति जनाइन् ।
“मलाई जित्न खोज्ने संरचना कमजोर हुन्छ ।”
“मसँग सहकार्य गर्ने संरचना टिकाउ हुन्छ ।”
बाह्रौँ दिनको महान् मन्थन
शिक्षकले सबैलाई गोलो घेरामा बसाए । आज कसैको अगाडि माइक थिएन । कसैको पछाडि पद थिएन । सबै बराबर थिए ।
उनले सोधे—
“अब भन्नुस्—विकास रोक्ने कि विकास बदल्ने ?”
गाउँले—
“बदल्ने ।”
इन्जिनियर—
“सुरक्षित बनाउने ।”
वैज्ञानिक—
“जोखिममा आधारित बनाउने ।”
स्थानीय सरकार—
“स्थानीय ज्ञान जोड्ने ।”
राज्य—
“पूर्वतयारीलाई अनिवार्य बनाउने ।”
आयोजना प्रतिनिधि—
“सुरक्षाको मूल्यलाई लागतको हिस्सा मान्ने ।”
बालक—
“र नदीलाई पनि योजनामा राख्ने ।”
सबै हाँसे । तर नदी हाँसिनन् ।
उनले गम्भीर भएर भनिन्—
“मलाई योजनामा राख्यौ भने म विनाश होइन, स्रोत बन्छु ।”
विकासको नयाँ सूत्र
शिक्षकले बोर्डमा एउटा सूत्र लेखे—
विकास = समृद्धि + सुरक्षा + प्रकृतिसँग सहअस्तित्व + भविष्यको जिम्मेवारी
त्यसको तल अर्को वाक्य—
“जुन विकासले जोखिम लुकाउँछ, त्यो अधुरो विकास हो ।”
साँझ पर्यो । आयोजनाको मोडेल अझै टेबुलमा थियो ।
पुलको नमुना पनि ।
सुरुङ पनि ।
सडक पनि ।
बालकले ती सबैलाई हेर्यो । उसले एउटा सानो कागज लिएर मोडेलको अगाडि टाँस्यो ।
त्यसमा लेखिएको थियो—
“यहाँबाट मानिस मात्र होइन, भविष्य पनि पार हुनेछ ।”
शिक्षकले त्यो पढे । उनको आँखामा हल्का मुस्कान आयो । तर मन्थनको अर्को ढोका खुलिसकेको थियो ।
किनकि अब एउटा प्रश्न उठ्नैपर्ने थियो—
यदि हामीले सबै योजना बनायौँ, चेतावनी दियौँ, संरचना सुरक्षित बनायौँ—तर जनता आफैँ तयार भएनन् भने ?
त्यसैले अर्को दिनको अदालतमा कठघरामा न राज्य हुनेछ, न विज्ञान ।
कठघरामा हुनेछ—समाज स्वयं ।
भित्तामा नयाँ शीर्षक लेखियो—
१३: जनताको कठघरामा — चेतना, स्मृति र सामूहिक जिम्मेवारी
तेह्रौँ दिन ।
आज अदालतको ढोका खुल्दा सबैभन्दा अगाडि कुनै मन्त्री आएनन् । कुनै वैज्ञानिक आएनन् । कुनै इन्जिनियर आएनन् । कुनै आयोजना सञ्चालक आएनन् ।
आज कठघरामा एउटा मात्र शब्द लेखिएको थियो—
“जनता”
त्यसको तल अर्को वाक्य थियो—
“राज्यले मात्र बचाउँछ कि समाज पनि आफूलाई बचाउन सिक्छ ?”
अदालतमा बसेका सबै मानिस एकअर्काको अनुहार हेर्न थाले । शिक्षकले आज कुनै भाषण गरेनन् । उनले एउटा घण्टी बजाए । घण्टीको आवाज टाढासम्म पुग्यो ।
त्यसपछि उनले भने—
“आज हामीले अरूलाई प्रश्न गर्ने होइन ।”
“आज हामी आफैँलाई प्रश्न गर्नेछौँ ।”
पहिलो प्रश्न : चेतावनी पाएपछि हामीले के गर्छौँ ?
बालकले हात उठायो ।
“यदि साइरन बज्यो भने ?”
शिक्षकले भने—
“तिमी के गर्छौ ?”
“घर जान्छु ।”
“त्यसपछि ?”
“आमालाई लिएर सुरक्षित ठाउँ जान्छु ।”
“छिमेकी ?”
बालक केही क्षण सोच्यो ।
“उहाँहरूलाई पनि भन्छु ।”
शिक्षकले टाउको हल्लाए ।
“यही हो चेतावनीको अन्तिम उद्देश्य ।”
“साइरन बज्नु होइन ।”
“मानिस सुरक्षित ठाउँमा पुग्नु ।”
दोस्रो प्रश्न : चेतावनीलाई अफवाहबाट कसरी छुट्याउने ?
एक युवक उठे ।
“आज सामाजिक सञ्जाल छ ।”
"नेपालको बिपत्ति भनेर लाओसको तहसनहसको फोटो अनि भिडियो राखेको पनि पाइयो ।"
“एक जनाले लेख्छ—बाढी आउँदैछ ।”
“अर्काले लेख्छ—सबै बाँध फुटिसके ।”
“तेस्रोले भिडियो हाल्छ ।”
“मानिसहरू डराउँछन् ।”
शिक्षकले सोधे—
“त्यसपछि ?”
एक महिलाले भनिन्—
“आधिकारिक सूचना हेर्नुपर्छ ।”
अर्काले भनिन्—
“स्थानीय प्रशासनको सूचना ।”
तेस्रोले—
“विश्वसनीय सञ्चार माध्यम ।”
शिक्षकले बोर्डमा लेखे—
“विपत्तिको समयमा गलत सूचना पनि एउटा जोखिम हो ।”
तेस्रो प्रश्न : तर आधिकारिक सूचना ढिलो आयो भने ?
अदालतमा फेरि गम्भीरता छायो ।
एक युवकले सोध्यो—
“यदि आधिकारिक सूचना आउनुअघि नै नदी असामान्य देखियो भने ?”
वृद्ध गाउँले उठे ।
उनले भने—
“हामी प्रकृतिको संकेतलाई पनि बेवास्ता गर्दैनौँ ।”
“तर अफवाह फैलाउँदैनौँ ।”
“हामी स्थानीय रूपमा एकअर्कालाई सचेत गराउँछौँ ।”
शिक्षकले थपे—
“सावधानी अपनाउन र अपुष्ट खबर फैलाउनबीच फरक हुन्छ ।”
“जनताको चेतना भनेको हरेक हल्लामा विश्वास गर्नु होइन ।”
“सही संकेतलाई सही ढङ्गले गम्भीरतापूर्वक लिनु हो ।”
चौथो प्रश्न : विपत्तिको अभ्यास किन ?
आज विद्यालयमा एउटा अभ्यास गरियो । अचानक घण्टी बज्यो । सबै विद्यार्थी बाहिर निस्किए । कसैले झोला छोड्यो । कसैले साथीलाई समात्यो । कसैले शिक्षक खोज्यो । कसैले मोबाइल निकाल्यो । शिक्षकले अभ्यास रोकिदिए ।
“फेरि ।”
यसपटक नियम बनाए—
• धक्का नदिने ।
• निर्धारित बाटो प्रयोग गर्ने ।
• कमजोर र वृद्धलाई सहयोग गर्ने ।
• बालबालिकालाई एक्लै नछोड्ने ।
• सुरक्षित स्थानमा पुगेपछि उपस्थिति जाँच गर्ने ।
दोस्रो अभ्यास पहिलोभन्दा धेरै व्यवस्थित भयो ।
बालकले भन्यो—
“पहिले हामीलाई के गर्ने थाहा थिएन ।”
शिक्षकले भने—
“त्यसैले अभ्यास गरिन्छ ।”
पाँचौँ प्रश्न : स्मृति किन आवश्यक ?
वृद्ध महिलाले एउटा पुरानो कपडा ल्याइन् । त्यो कपडामा एउटा मिति लेखिएको थियो ।
“यो बाढीको वर्षको हो ।”
बालकले सोध्यो—
“तपाईंले किन राख्नुभएको ?”
उनले उत्तर दिइन्—
“बिर्सियो भने फेरि उही गल्ती दोहोरिन्छ ।”
शिक्षकले बोर्डमा लेखे—
“विपत्ति स्मारक मात्र होइन, पाठशाला हो ।”
त्यसपछि उनले प्रश्न गरे—
“हामीले अघिल्लो विपत्तिबाट के सिक्यौँ ?”
कसैले उत्तर दिन सकेन ।
वृद्धले भनिन्—
“यदि सिकेका कुरा अर्को पुस्तासम्म पुगेनन् भने ?”
उनले कपडा आफ्नो छातीमा राखिन् ।
“त्यो मृत्युको दोस्रो हार हो ।”
छैटौँ प्रश्न : स्थानीय ज्ञानको पुस्तान्तरण
गाउँका वृद्धहरूले पुराना संकेतहरू बताउन थाले ।
• कुन खोला अचानक धमिलो हुन्छ ।
• कुन ठाउँमा पहिरोको चिरा पहिले देखिन्छ ।
• कुन आवाज सामान्य होइन ।
• कुन बाटो वर्षामा सुरक्षित हुँदैन ।
• कुन घरबाट पहिले मानिस निकाल्नुपर्छ ।
वैज्ञानिकले ध्यानपूर्वक सुने ।
उनले भने—
“यी सबैलाई वैज्ञानिक अध्ययनसँग जोड्न सकिन्छ ।”
वृद्ध मुस्कुराए ।
“हामीलाई विज्ञानसँग झगडा छैन ।”
“हामी चाहन्छौँ—हाम्रो अनुभव पनि नहराओस् न ।”
वैज्ञानिकले आफ्नो नोटबुक खोले ।
“आजदेखि यी कुरा पनि नक्सामा राख्छौँ ।”
सातौँ प्रश्न : सबैभन्दा पहिले कसलाई बचाउने ?
यो प्रश्न सुन्नासाथ अदालतमा गहिरो मौनता छायो । एक महिला उठिन् ।
“बालबालिका।”
अर्काले भनिन्—
“वृद्ध ।”
उद्धारकर्मीले थपे—
“अपाङ्गता भएका मानिस ।”
“बिरामी ।”
“एक्लै बस्ने ।”
शिक्षकले भने—
“विपत्तिको योजना सबैभन्दा बलियालाई हेरेर होइन; सबैभन्दा जोखिममा रहेकालाई हेरेर बनाइन्छ ।”
त्यसपछि एउटा सूची बन्यो—
पहिलो प्राथमिकता
कमजोर ।
असहाय ।
एक्ला ।
बालबालिका ।
वृद्ध ।
बिरामी ।
अपाङ्गता भएका व्यक्ति ।
“यिनलाई कसले चिन्ने ?”
स्थानीय महिला स्वयंसेविकाले भनिन्—
“हामी ।”
आठौँ प्रश्न : समुदायको पहिलो उद्धारकर्ता को ?
उद्धारकर्मीले एउटा कठोर सत्य बताए ।
“बाहिरबाट उद्धार टोली आइपुग्न समय लाग्न सक्छ ।”
“तर छिमेकी पाँच मिनेटमै पुग्न सक्छ ।”
गाउँका युवकहरू उठे ।
“त्यसो भए हामीलाई तालिम चाहिन्छ ।”
• प्राथमिक उपचार ।
• खोज तथा उद्धारको आधारभूत सीप ।
• सुरक्षित निकासी ।
• सञ्चार ।
• आगलागी नियन्त्रण ।
• जोखिम पहिचान ।
शिक्षकले भने—
“विपत्तिको पहिलो घण्टामा समुदाय स्वयं पहिलो उद्धार टोली बन्न सक्छ ।”
नवौँ प्रश्न : स्वयंसेवक कि स्थायी संयन्त्र ?
एक युवकले प्रश्न गरे—
“हरेक विपत्तिमा नयाँ स्वयंसेवक खोज्ने ?”
स्थानीय प्रतिनिधिले भने—
“होइन ।”
“पहिले नै सूची हुनुपर्छ ।”
“सम्पर्क नम्बर ।”
“भूमिका ।”
“तालिम ।”
“उपकरण ।”
“समन्वय ।”
शिक्षकले बोर्डमा लेखे—
“स्वयंसेवा भावना हो; आपतकालीन स्वयंसेवक संयन्त्र संस्था हो ।”
दुवै आवश्यक ।
दसौँ प्रश्न : नागरिकको जिम्मेवारी कहाँसम्म ?
एक व्यापारी उठे ।
“हामीलाई पनि दोष लगाइँदैछ ?”
शिक्षकले भने—
“दोष होइन ।”
“जिम्मेवारी ।”
“आफ्नो घर सुरक्षित बनाउने ।”
“जोखिमको सूचना बेवास्ता नगर्ने ।”
“खतरनाक ठाउँमा अनावश्यक भीड नगर्ने ।”
“उद्धारकर्मीलाई काम गर्न दिने ।”
“गलत सूचना नफैलाउने ।”
“छिमेकीलाई सहयोग गर्ने ।”
त्यसपछि बालकले सोध्यो—
“अरूलाई बचाउन खोज्दा आफैँ जोखिममा पर्नु ?”
उद्धारकर्मीले तुरुन्त उत्तर दिए—
“साहस र लापरबाही एउटै होइन ।”
“पहिले आफ्नो सुरक्षा ।”
“त्यसपछि सहयोग ।”
एघारौँ प्रश्न : सामाजिक सञ्जाल—वरदान कि जोखिम ?
आज मोबाइल फेरि टेबुलमा राखियो । त्यसमा दुईवटा सन्देश देखिए ।
पहिलो—
“सबै बाँध फुटे !”
दोस्रो—
“फलानो स्थानमा आधिकारिक निकासी सूचना जारी ।”
शिक्षकले सोधे—
“कुन पठाउने ?”
सबैले दोस्रो रोजे ।
“किन?”
“किनकि स्रोत स्पष्ट छ ।”
शिक्षकले भने—
“विपत्तिमा सूचना पनि औषधि हो; मात्रा मात्र होइन, शुद्धता पनि महत्त्वपूर्ण हुन्छ ।”
बाह्रौँ प्रश्न : मृत्युको संख्या मात्र पाठ हो ?
अदालतमा केही समय मौनता रह्यो ।
कसैले भने—
“हामीले कति मानिस गुमायौँ ?”
अर्काले—
“कति बेपत्ता ?”
तेस्रो—
“कति घर ?”
चौथो—
“कति पुल ?”
शिक्षकले सबैलाई रोक्दै भने—
“यी संख्या अत्यन्त महत्त्वपूर्ण छन् ।”
“तर विपत्तिको पाठ केवल संख्या होइन ।”
“कहाँ चेतावनी ढिलो भयो ?”
“कहाँ बाटो बन्द भयो ?”
“कहाँ सञ्चार टुट्यो ?”
“कहाँ मानिसहरू अलमलिए ?”
“कहाँ उद्धार सफल भयो ?”
“कहाँ समुदायले आफैँ जीवन बचायो ?”
“हरेक मृत्युको छेउमा एउटा प्रश्न हुन्छ ।”
तेह्रौँ प्रश्न : मृतकलाई कसरी सम्झने ?
वृद्ध आमा फेरि उठिन् । उनले आफ्नो हातमा रहेको जुत्ता देखाइन् ।
“यो मेरो छोराको ।”
कोठा शान्त भयो ।
“म उसको मृत्युको स्मारक चाहन्नँ ।”
सबै चुप ।
“म चाहन्छु—उसको मृत्युबाट अर्को छोरा बाँचोस् ।”
उनको आवाज फुट्यो ।
“यदि अर्को विपत्तिमा पनि यही जुत्ता खोज्नुपर्यो भने हामीले मेरो छोरालाई सम्झेका रहेनछौँ ।”
शिक्षकले आँसु पुछे ।
“साँचो श्रद्धाञ्जली स्मारकमा नाम लेख्नु होइन; अर्को जीवन बचाउने व्यवस्था बनाउनु हो ।”
तेह्रौँ दिनको सामूहिक प्रतिज्ञा
अन्ततः सम्पूर्ण समुदाय गोलो घेरामा उभियो ।
आज न नेता अगाडि थिए ।
न वैज्ञानिक ।
न अधिकारी ।
सबै एउटै वृत्तमा ।
शिक्षकले प्रतिज्ञा पढे ।
सबैले दोहोर्याए—
“हामी चेतावनीलाई बेवास्ता गर्ने छैनौँ ।”
“हामी अपुष्ट सूचना फैलाउने छैनौँ ।”
“हामी विपत्तिको अभ्यास गर्नेछौँ ।”
“हामी जोखिममा रहेका मानिसलाई पहिचान गर्नेछौँ ।”
“हामी स्थानीय ज्ञान र वैज्ञानिक ज्ञान जोड्नेछौँ ।”
“हामी विपत्तिलाई बिर्सने छैनौँ ।”
अन्तिम वाक्य बालकले भन्यो—
“र हामी अर्को मृत्यु हुनुअघि आजको पाठलाई कार्यमा बदल्नेछौँ ।”
सबैको आवाज एउटै भयो ।
त्यस रात गाउँको चौतारोमा पहिलो पटक एउटा नयाँ नक्सा टाँगियो ।
त्यसमा केवल नदी थिएन ।
त्यसमा—
• सुरक्षित ठाउँ,
• निकासी मार्ग,
• साइरनको स्थान,
• जोखिम क्षेत्र,
• प्राथमिक उपचार केन्द्र,
• स्वयंसेवकहरूको सम्पर्क,
• वृद्ध तथा असहाय परिवार,
• वैकल्पिक सञ्चार केन्द्र
सबै अंकित थिए ।
बालकले नक्सा हेरेर सोध्यो—
“यो नक्सा कसले बनायो ?”
वृद्धले भने—
“वैज्ञानिकले जोखिम देखाए ।”
स्थानीय प्रतिनिधिले भने—
“राज्यले संरचना दियो ।”
उद्धारकर्मीले भने—
“हामीले बाटो जाँच्यौँ ।”
गाउँकी महिलाले भनिन्—
“हामीले मानिसहरू चिन्यौँ ।”
शिक्षकले अन्तिम वाक्य थपे—
“त्यसैले यो नक्सा कुनै एक व्यक्तिको होइन—सम्पूर्ण समुदायको हो ।”
त्यसै बेला टाढा पहाडतिर एउटा सानो आवाज आयो ।
ढुङ्गा खसेको आवाज ।
सबै जना एकछिन रोकिए । पुरानो गाउँजस्तो कोही निदाएन । एक स्वयंसेवकले टर्च बाल्यो । अर्काले रेडियो उठायो । तेस्रोले नदीतिर हेर्यो । चौथोले सुरक्षित स्थानको ढोका खोल्यो । तर यसपटक कोही आतंकित भएन ।
किनकि उनीहरूले डर हटाएका थिएनन् ।
उनीहरूले डरसँग कसरी काम गर्ने भनेर सिकेका थिए ।
भोटेकोशी बगिरहेकी थिइन् । हिमाल मौन थियो । तर गाउँ अब मौन थिएन ।
त्यहाँ पहिलो पटक एउटा नयाँ शक्ति जन्मिएको थियो—
सामूहिक तयारी ।
तर अदालतको मन्थन अझै बाँकी थियो ।
किनकि अर्को प्रश्न अझ कठोर थियो—
“यदि हामीले जोखिम चिनेका थियौँ, योजना बनाएका थियौँ, तर त्यसको पालना भएन भने—जिम्मेवारी कसको ?”
१४: कानुनको कठघरामा — अनुमति, निरीक्षण र जवाफदेहिताको मन्थन
चौधौँ दिन ।
विद्यालयको अदालतमा आजको दृश्य अघिल्ला दिनभन्दा फरक थियो ।
बीचमा एउटा ठूलो कानुनको किताब राखिएको थियो ।
त्यसको छेउमा—
• निर्माण अनुमति,
• वातावरणीय अध्ययन,
• जोखिम मूल्याङ्कन,
• निरीक्षण प्रतिवेदन,
• नक्सा,
• स्वीकृति पत्र,
• हस्ताक्षर भएका कागजहरू
थुपारिएका थिए ।
तर ती सबै कागजमाथि एउटा मात्र प्रश्न लेखिएको थियो—
“कागजले अनुमति दियो; प्रकृतिले पनि अनुमति दिएकी थिइन् ?”
शिक्षकले अदालततर्फ हेरे ।
“हिजोसम्म हामीले जनता, विज्ञान, राज्य र विकासलाई प्रश्न गर्यौँ ।”
“आज हामी त्यसभन्दा कठोर ठाउँमा प्रवेश गर्दैछौँ ।”
उनले कानुनको किताब उठाए ।
“कानुनले जोखिम रोक्न बनाइएको हो कि दुर्घटना भएपछि दोषी खोज्न ?”
अदालतमा सन्नाटा छायो ।
पहिलो प्रश्न : अनुमति कसले दियो ?
एउटा आयोजना प्रतिनिधि कठघरामा आए ।
शिक्षकले सोधे—
“आयोजना कसरी सुरु हुन्छ ?”
“प्रस्ताव ।”
“त्यसपछि ?”
“अध्ययन ।”
“त्यसपछि ?”
“सम्बन्धित निकायको स्वीकृति ।”
“त्यसपछि ?”
“निर्माण ।”
“त्यसपछि ?”
“सञ्चालन ।”
शिक्षकले एउटा कागज उठाए ।
“त्यसो भए यो आयोजनालाई अनुमति दिइएको थियो ?”
“हो ।”
“त्यो समयमा उपलब्ध तथ्यअनुसार ?”
“हो ।”
शिक्षकले फेरि सोधे—
“अनुमति पाउनु र सुरक्षित हुनु एउटै कुरा हो ?”
प्रतिनिधि रोकिए ।
“होइन ।”
अदालतमा पहिलो गाँठो त्यहीँ खुल्यो ।
दोस्रो प्रश्न : अनुमति दिइसकेपछि जिम्मेवारी सकिन्छ ?
एक अधिकारीले भने—
“स्वीकृति दिएपछि आयोजनाले आफ्ना सर्तहरू पालना गर्नुपर्छ ।”
शिक्षकले सोधे—
“र निरीक्षण ?”
“सम्बन्धित निकायले गर्छ ।”
“नियमित ?”
“गर्नुपर्छ ।”
“वास्तवमा भयो ?”
अधिकारी मौन ।
शिक्षकले कागजको थुप्रोतिर हेरे ।
“कानुनको शक्ति हस्ताक्षरमा होइन, कार्यान्वयनमा हुन्छ ।”
तेस्रो प्रश्न : निरीक्षणको अर्थ के ?
एक निरीक्षकलाई बोलाइयो ।
उनले भने—
“हामी स्थलगत निरीक्षण गर्छौँ ।”
“के हेर्नुहुन्छ ?”
“मापदण्ड ।”
“संरचना ?”
“सुरक्षा ।”
“नदीको अवस्था ?”
“सम्बन्धित पक्ष ।”
शिक्षकले रोक्दै सोधे—
“यदि निरीक्षणको दिन सबै ठीक थियो तर केही महिनापछि जोखिम बढ्यो भने ?”
निरीक्षकले उत्तर दिए—
“फेरि निरीक्षण गर्नुपर्छ ।”
“कसले निर्णय गर्छ कि फेरि निरीक्षण आवश्यक भयो ?”
“नियमले निर्धारण गर्छ ।”
“र नियमभन्दा छिटो प्रकृति बदलियो भने ?”
यसपटक निरीक्षकसँग तत्काल उत्तर थिएन ।
चौथो प्रश्न : प्रकृति स्थिर छैन भने कानुन किन स्थिर ?
वैज्ञानिकले एउटा चित्र देखाए । पहाडमा हिमनदीको आकार परिवर्तन भइरहेको थियो । हिमताल फैलिरहेको थियो । नदीको बहाव बदलिरहेको थियो । तापक्रमको प्रवृत्ति बदलिरहेको थियो ।
शिक्षकले कानुनविद्लाई सोधे—
“कानुनले निर्माणको दिनको जोखिम मात्र हेर्ने कि सञ्चालन अवधिभर बदलिने जोखिम पनि ?”
कानुनविद्ले भने—
“सञ्चालन अवधिभरको जोखिम पनि नियमनको हिस्सा हुनुपर्छ ।”
“त्यसो भए अनुमति एकपटकको ?”
“अनुमति एकपटक हुन सक्छ ।”
“तर सुरक्षा ?”
उनले स्पष्ट उत्तर दिए—
“सुरक्षा निरन्तर हुनुपर्छ ।”
पाँचौँ प्रश्न : जलवायु परिवर्तनले पुरानो अनुमति बदल्छ ?
यो प्रश्नले अदालतमा नयाँ बहस जन्मायो ।
एक आयोजनाविद्ले भने—
“आयोजना पुरानो मापदण्डअनुसार स्वीकृत भएको हुन सक्छ ।”
वैज्ञानिकले भने—
“तर जोखिमको आधार बदलिएको हुन सक्छ ।”
अधिकारीले भने—
“कानुनी प्रक्रिया पनि हुन्छ ।”
शिक्षकले सबैलाई हेरेर भने—
“यही हो भविष्यको कठिन प्रश्न ।”
“हिजो सुरक्षित देखिएको संरचना आजको बदलिएको जोखिममा पनि सुरक्षित छ ?”
कसैले तुरुन्त उत्तर दिएन ।
छैटौँ प्रश्न : “त्यतिबेला त थाहा थिएन” पर्याप्त जवाफ हो ?
अदालतमा एउटा वाक्य लेखियो—
“त्यतिबेला हामीलाई थाहा थिएन ।”
शिक्षकले सोधे—
“कहिलेसम्म यो जवाफ स्वीकार्य हुन्छ ?”
वैज्ञानिकले भने—
“जब तथ्य साँच्चिकै उपलब्ध थिएन ।”
“तर ?”
“उपलब्ध तथ्य बेवास्ता गरिएको थियो भने ?”
कानुनविद्ले थपे—
“त्यो अलग प्रश्न हुन्छ ।”
शिक्षकले बोर्डमा दुई शब्द लेखे—
अज्ञानता
लापरबाही
“यी एउटै होइनन् ।”
सातौँ प्रश्न : जोखिम थाहा पाएपछि के गर्नुपर्छ ?
अदालतमा एउटा काल्पनिक घटना राखियो ।
कुनै हिमतालको आकार बढ्दैछ । वैज्ञानिकहरूले जोखिमबारे सूचना दिएका छन् । तल बस्ती छ । तर जोखिमको समय निश्चित छैन ।
अब तीन विकल्प—
A — केही नगर्ने ।
B — निगरानी मात्र गर्ने ।
C — निगरानीसँगै पूर्वतयारी र चेतावनी संयन्त्र सक्रिय गर्ने ।
शिक्षकले सोधे—
“कुन ?”
वैज्ञानिकले भने—
“जोखिमको स्तरअनुसार C ।”
स्थानीय प्रतिनिधिले थपे—
“र निकासीको तयारी ।”
उद्धारकर्मीले—
“मार्ग जाँच ।”
गाउँले—
“कमजोर परिवारको सूची ।”
शिक्षकले भने—
“अनिश्चितता निर्णय रोक्ने बहाना होइन; निर्णयको सावधानी निर्धारण गर्ने आधार हो ।”
आठौँ प्रश्न : कसले चेतावनी नदिएर गल्ती गर्यो ?
अब अदालतको तापक्रम बढ्यो ।
यदि—
वैज्ञानिकले खतरा देखे, तर चेतावनी स्पष्ट दिएनन् ?
यदि—
अधिकारीले सूचना पाए, तर तल पठाएनन् ?
यदि—
स्थानीय निकायले सूचना पाए, तर मानिसलाई हटाएन ?
यदि—
मानिसलाई हटाउन आदेश भयो, तर कार्यान्वयन भएन ?
यदि—
आयोजनाले जोखिम थाहा पाए, तर संरचना सुधार गरेन ?
शिक्षकले सोधे—
“त्यसो भए दोष एउटै ठाउँमा खोज्न मिल्छ ?”
कानुनविद्ले उत्तर दिए—
“जरुरी छैन ।”
“जिम्मेवारी शृंखलाबद्ध हुन सक्छ ।”
नवौँ प्रश्न : सामूहिक गल्तीको अर्थ कोही दोषी छैन ?
एक व्यापारीले आपत्ति जनाए ।
“यदि सबैको केही न केही जिम्मेवारी छ भने अन्ततः दोषी कोही हुँदैन ।”
शिक्षकले तुरुन्त भने—
“त्यो पनि गलत निष्कर्ष हो ।”
“साझा जिम्मेवारीको अर्थ व्यक्तिगत जिम्मेवारी हराउनु होइन ।”
“बरु प्रत्येक निर्णयकर्ताको भूमिका छुट्याउनुपर्छ ।”
बोर्डमा लेखियो—
कसले के थाहा पायो ?
कहिले थाहा पायो ?
कसले के निर्णय गर्यो ?
कुन अधिकार थियो ?
कुन कर्तव्य थियो ?
कुन कदम चाल्न सक्थ्यो ?
के गरेन ?
त्यसको परिणाम के भयो ?
शिक्षकले भने—
“जवाफदेहिता भावना होइन; प्रमाणमा आधारित प्रश्न हो ।”
दसौँ प्रश्न : हस्ताक्षर कसको ?
एउटा फाइल अदालतको बीचमा राखियो । त्यसमा धेरै हस्ताक्षर थिए ।
सबै हस्ताक्षरकर्तालाई हेर्दै बालकले सोध्यो—
“यति धेरै हस्ताक्षर भए पनि यदि गल्ती भयो भने कसलाई सोध्ने ?”
कानुनविद्ले भने—
“हस्ताक्षर मात्र हेरेर पुग्दैन ।”
“कुन निर्णयमा कसको अधिकार थियो ?”
“कुन व्यक्तिले के प्रमाण पाए ?”
“कुन सर्त लागू थियो ?”
“कुन निर्णय उसको जिम्मेवारीभित्र पर्थ्यो ?”
बालकले सोध्यो—
“त्यसो भए हस्ताक्षर जिम्मेवारीको अन्तिम प्रमाण होइन ?”
“होइन ।”
“निर्णयको अधिकार, कर्तव्य र वास्तविक भूमिका हेर्नुपर्छ ।”
एघारौँ प्रश्न : निरीक्षण गर्ने निकायलाई कसले निरीक्षण गर्छ ?
यो प्रश्नले सबैलाई चकित बनायो ।
एक स्थानीय प्रतिनिधिले सोधे—
“यदि निरीक्षण गर्ने निकायले पनि निरीक्षण गरेन भने ?”
शिक्षकले उत्तर दिएनन् ।
अर्का अधिकारीले भने—
“उच्च निकाय ।”
“उच्च निकाय ?”
“अर्को संयन्त्र ।”
“त्यसलाई ?”
फेरि मौनता ।
शिक्षकले भने—
“जवाफदेहिताको सबैभन्दा खतरनाक ठाउँ त्यही हो जहाँ सबैले आफूभन्दा माथि अर्को निकाय छ भनेर सोच्छन् ।”
बाह्रौँ प्रश्न : कानुनको डर कि कानुनको संस्कृति ?
एक कानुनविद्ले गम्भीर कुरा उठाए ।
“हामीले प्रायः कानुन उल्लङ्घन गरे सजाय हुन्छ भनेर सोच्यौँ ।”
“तर सुरक्षित संस्कृति केवल सजायले बनिँदैन ।”
“त्यसका लागि संस्थागत अनुशासन चाहिन्छ ।”
• नियमित निरीक्षण ।
• स्वतन्त्र प्राविधिक समीक्षा ।
• जोखिमको पुनर्मूल्याङ्कन ।
• सार्वजनिक जानकारी ।
• पारदर्शिता ।
• उजुरीको व्यवस्था ।
• उल्लङ्घनमा कारबाही ।
शिक्षकले थपे—
“कानुन दुर्घटनापछि न्याय दिने साधन मात्र होइन; दुर्घटनाअघि सावधानी गराउने संरचना पनि हो ।”
तेह्रौँ प्रश्न : पारदर्शिता
गाउँका एक युवकले सोधे—
“यदि कुनै आयोजनाको जोखिमबारे रिपोर्ट छ भने त्यो हामीले हेर्न पाउँछौँ ?”
अधिकारीले भने—
“सबै विवरण सार्वजनिक गर्न कानुनी र प्राविधिक सीमा हुन सक्छ ।”
युवकले भने—
“तर जीवनसँग सम्बन्धित जोखिम ?”
शिक्षकले बीचमा भने—
“जनताको सुरक्षासँग प्रत्यक्ष सम्बन्धित आधारभूत जोखिम सूचना सकेसम्म जनताले बुझ्ने भाषामा उपलब्ध हुनुपर्छ ।”
किनकि—
“जानकारीबाट वञ्चित नागरिकलाई सचेत नागरिक भन्न सकिँदैन ।”
चौधौँ प्रश्न : कानुनी जिम्मेवारी र नैतिक जिम्मेवारी
अब मन्थन अझ गहिरो भयो ।
कानुनविद्ले भने—
“कानुनी रूपमा दोष प्रमाणित हुन प्रमाण चाहिन्छ ।”
शिक्षकले सोधे—
“नैतिक रूपमा ?”
“त्यो अझ फराकिलो हुन्छ ।”
“कसरी ?”
“कानुनले नसमेटेको अवस्थामा पनि एउटा जिम्मेवार व्यक्तिले ‘यो सुरक्षित छैन’ भनेर कदम चाल्न सक्छ ।”
आयोजना प्रतिनिधिले भने—
“तर हरेक निर्णयसँग डराएर काम रोक्ने ?”
इन्जिनियरले उत्तर दिए—
“सावधानी र अविवेकी रोकावटबीच पनि सन्तुलन चाहिन्छ ।”
त्यसैले आज अर्को सूत्र जन्मियो—
“जवाफदेहिता भनेको हरेक दुर्घटनाको दोषी खोज्नु होइन; उचित समयमा उचित सावधानी नअपनाइएको ठाउँ पहिचान गर्नु हो ।”
पन्ध्रौँ प्रश्न : अपराध, गल्ती र प्रणालीगत कमजोरी
शिक्षकले बोर्डमा तीन शब्द लेखे—
अपराध
लापरबाही
प्रणालीगत कमजोरी
“यी तीनवटालाई एउटै बनाउनु हुँदैन ।”
“कसैले जानाजानी नियम तोडेको हुन सक्छ ।”
“कसैले गम्भीर लापरबाही गरेको हुन सक्छ ।”
“कहिलेकाहीँ नियम नै अस्पष्ट वा प्रणाली नै कमजोर हुन सक्छ ।”
“कहिलेकाहीँ यी तीनवटै एकअर्कासँग जोडिन सक्छन् ।”
त्यसैले उनले भने—
“सत्य खोज्ने न्यायले भावनाभन्दा प्रमाण, अनुमानभन्दा तथ्य, र एक व्यक्तिभन्दा सम्पूर्ण निर्णय-शृंखला हेर्नुपर्छ ।”
चौधौँ दिनको निर्णायक मन्थन
अब शिक्षकले सबैलाई एउटै प्रश्न गरे—
“यदि आज हामीले एउटा मात्र पाठ लिनुपर्यो भने ?”
कानुनविद्—
“अनुमति अन्त्य होइन ।”
वैज्ञानिक—
“जोखिम निरन्तर बदलिन्छ ।”
निरीक्षक—
“निरीक्षण कागजी हुनु हुँदैन ।”
स्थानीय प्रतिनिधि—
“जिम्मेवारीसँग अधिकार र स्रोत पनि हुनुपर्छ ।”
आयोजना प्रतिनिधि—
“सुरक्षा लागतको कटौती योग्य भाग होइन ।”
गाउँले—
“हामीलाई जानकारी चाहिन्छ ।”
उद्धारकर्मी—
“पूर्वतयारी कानुनमा मात्र होइन, व्यवहारमा हुनुपर्छ ।”
वृद्ध—
“र कसैले गल्ती गरेपछि मात्र जिम्मेवारी सम्झनु हुँदैन ।”
अन्तिममा बालक उठ्यो ।
उसले कानुनको किताबतर्फ हेर्यो ।
“कानुनले हामीलाई दुर्घटना भएपछि ‘को दोषी ?’ भनेर सोध्नुभन्दा पहिले ‘कसले के गर्नुपर्ने थियो ?’ भनेर सोध्नुपर्छ ।”
अदालतमा गहिरो मौनता छायो ।
शिक्षकले त्यो वाक्यलाई बोर्डमा लेखे ।
जिम्मेवारीको नयाँ तराजु
आज फेरि पुरानो तराजु ल्याइयो ।
यसपटक पल्लामा चारवटा शब्द राखिए—
अधिकार
कर्तव्य
निर्णय
परिणाम
शिक्षकले भने—
“जसको अधिकार ठूलो, उसको निर्णयको प्रभाव ठूलो ।”
“जसको कर्तव्य स्पष्ट, उसको जवाफदेहिता पनि स्पष्ट ।”
“तर परिणाम खराब भयो भन्दैमा मात्र सबैलाई दोषी भन्न मिल्दैन ।”
“हामीले हेर्नुपर्छ—”
“त्यसले आफ्नो ज्ञान, अधिकार र सम्भावनाअनुसार उचित सावधानी अपनायो कि अपनाएन ?”
तराजु स्थिर भयो ।
साँझमा अदालत खाली भयो । कानुनको किताब त्यहीँ रह्यो । तर आज त्यसको माथि एउटा नयाँ कागज राखिएको थियो ।
त्यसमा लेखिएको थियो—
“दुर्घटना भएपछि अनुसन्धान गर ।”
त्यसको तल कसैले रातो कलमले सच्याएको थियो—
“दुर्घटना हुनुअघि जिम्मेवारी स्पष्ट गर ।”
त्यसको तल अर्को हातले लेख्यो—
“र दुर्घटना भए पनि सत्य नलुकाऊ ।”
अन्तिममा बालकले एउटा वाक्य थप्यो—
“जिम्मेवारी भनेको कसैलाई सजाय दिन खोज्नु मात्र होइन; अर्को मानिसलाई बचाउन आजै कसैले आफ्नो कर्तव्य पूरा गर्नु हो ।”
बाहिर नदी बगिरहेकी थिइन् । उनी आज पनि कुनै व्यक्ति वा संस्थालाई दोष दिइरहेकी थिइनन् । तर उनको प्रवाहमा एउटा प्रश्न स्पष्ट सुनिन्थ्यो—
“तिमीहरूले कानुन लेख्यौ । अब त्यसलाई जीवनमा कहिले उतार्छौ ?”
त्यही प्रश्नसँगै चौधौँ दिन समाप्त भयो ।
तर अब झनै सबैभन्दा कठिन चरण सुरु हुन लागेको थियो ।
अहिलेसम्म हामीले—
जलवायु परिवर्तनलाई प्रश्न गर्यौँ ।
प्रकृतिलाई प्रश्न गर्यौँ ।
विज्ञानलाई प्रश्न गर्यौँ ।
राज्यलाई प्रश्न गर्यौँ ।
विकासलाई प्रश्न गर्यौँ ।
जनतालाई प्रश्न गर्यौँ ।
कानुनलाई प्रश्न गर्यौँ ।
अब प्रश्न अझ कठोर हुनेछ—
“यदि विपत्ति साँच्चै भयो भने—त्यसपछि अनुसन्धान कसरी निष्पक्ष हुन्छ ? प्रमाण कसरी जोगाइन्छ ? मृत्यु र बेपत्ताको तथ्य कसरी पुष्टि गरिन्छ ? अनि दोषारोपणभन्दा माथि उठेर वास्तविक कारण र वास्तविक जिम्मेवारी कसरी छुट्याइन्छ ?”
किनकि जिम्मेवारी निर्धारण भावनाबाट होइन, तथ्यको कठोर यात्राबाट हुनुपर्छ ।
१५: सत्यको खोजी — विपत्तिपछिको अनुसन्धान, प्रमाण र निष्पक्ष जवाफदेहिता
पन्ध्रौँ दिन ।
विद्यालयको अदालतमा आज पहिलेको जस्तो भीड थिएन । आजको दिन उत्सवको थिएन । आजको दिन सत्यको दिन थियो । अदालतको बीचमा एउटा लामो टेबल राखिएको थियो ।
त्यसमाथि थिए—
• उपग्रहका तस्बिरहरू,
• मौसमका अभिलेख,
• नदीको बहावका तथ्यांक,
• हिमतालका पुराना र नयाँ नक्सा,
• घटनास्थलका तस्वीर,
• प्रत्यक्षदर्शीका बयान,
• सरकारी निर्णयका प्रतिलिपि,
• आयोजना सम्बन्धी कागजात,
• उद्धार टोलीका विवरण,
• सञ्चार अभिलेख ।
तर ती सबैको माथि एउटा खाली कागज राखिएको थियो ।
त्यसमा केवल एउटा शब्द थियो—
“सत्य”
शिक्षकले अदालततर्फ हेरे ।
“आज हामी कसैलाई दोषी घोषणा गर्न आएका होइनौँ ।”
“आज हामी एउटा यस्तो प्रश्नको खोजीमा छौँ, जसको उत्तर गलत भयो भने न्याय पनि गलत हुन्छ ।”
उनले बोर्डमा लेखे—
“के भयो ?”
त्यसको तल—
“किन भयो ?”
र अन्तिममा—
“कसले के गर्नुपर्ने थियो ?”
पहिलो प्रश्न : घटना र कारण एउटै हुन् ?
अदालतमा एउटा ठूलो भिडियो चलाइयो । पहाडबाट ठूलो पानीको भेल तलतिर आएको देखिन्थ्यो ।
सबैले एकैचोटि भने—
“यही कारण हो ।”
शिक्षकले भिडियो रोकिदिए ।
“होइन ।”
सबै चुप ।
“यो घटना हो ।”
“कारण खोज्न अझै बाँकी छ ।”
वैज्ञानिकले बोर्डमा लेखे—
हिमनदी/हिमतालको अवस्था
↓
ढिस्को वा हिमपतन
↓
ताल अवरुद्ध/पानी सञ्चय
↓
तालको जोखिम बढ्नु
↓
अचानक निकास वा बाँध विफलता
↓
असामान्य बाढी
↓
पूर्वाधार र बस्तीमा असर
तर उनले एउटा ठाउँमा प्रश्नचिह्न राखे ।
“हरेक तीर प्रमाणित गर्नुपर्छ ।”
“कथा बनाउनु र कारण स्थापित गर्नु एउटै कुरा होइन ।”
दोस्रो प्रश्न : जलवायु परिवर्तन कहाँ आउँछ ?
एक विद्यार्थीले सोध्यो—
“त्यसो भए जलवायु परिवर्तनको भूमिका छैन ?”
वैज्ञानिकले भने—
“भूमिका हुन सक्छ ।”
“हिमनदी पग्लने दरमा ।”
“हिमतालको विस्तारमा ।”
“हिमाली भू-प्रणालीको अस्थिरतामा ।”
“तर कुनै विशेष विपत्तिको ठ्याक्कै कारण प्रमाणित गर्न अलग-अलग प्रमाण चाहिन्छ ।”
शिक्षकले थपे—
“जलवायु परिवर्तन एउटा दीर्घकालीन जोखिम-प्रवर्धक हुन सक्छ; त्यसैले हरेक स्थानीय घटनाको सम्पूर्ण जिम्मेवारी त्यसैलाई थोपर्न मिल्दैन ।”
त्यसैगरी—
“मानवीय गतिविधि थियो भन्दैमा त्यसले नै सम्पूर्ण विपत्ति गरायो भन्न पनि प्रमाण चाहिन्छ ।”
अदालतमा पहिलोपटक कारण र जिम्मेवारीबीचको दूरी स्पष्ट भयो ।
तेस्रो प्रश्न : प्रमाण कहाँबाट सुरु हुन्छ ?
अनुसन्धान टोलीका प्रमुख उठे ।
“सत्य खोज्न हामीले घटनास्थल मात्र हेर्दैनौँ ।”
उनले सूची पढे—
• घटनाअघि र पछिका उपग्रह तस्वीर ।
• मौसमसम्बन्धी तथ्यांक ।
• हिमनदी र हिमतालको परिवर्तन ।
• नदीको बहाव ।
• भूगर्भीय अवस्था ।
• निर्माण संरचनाको अवस्था ।
• चेतावनी प्रणालीका अभिलेख ।
• फोन/रेडियो सम्पर्कका अभिलेख ।
• निर्णय भएका मिति ।
• बैठकका मिनेट ।
• निरीक्षण प्रतिवेदन ।
• अनुमति र स्वीकृति ।
• उद्धारको समयरेखा ।
शिक्षकले भने—
“सत्य एउटा तस्वीरमा हुँदैन; घटनाको सम्पूर्ण समयरेखामा हुन्छ ।”
चौथो प्रश्न : घटनाको समयरेखा
बोर्डमा एउटा लामो रेखा कोरियो ।
T–30 दिन
T–7 दिन
T–24 घण्टा
T–6 घण्टा
T–1 घण्टा
T–0
T+1 घण्टा
T+6 घण्टा
T+24 घण्टा
अनुसन्धानकर्ताले भने—
“हामीलाई जान्नुपर्छ—कहिले के थाहा थियो ?”
त्यसपछि प्रत्येक समयबिन्दुमा प्रश्न थपियो—
“कसलाई थाहा थियो ?”
“कसले सूचना पायो ?”
“कसले निर्णय गर्यो ?”
“के निर्णय भयो ?”
“के कार्यान्वयन भयो ?”
“के हुन सकेन ?”
अब अदालतमा दोषी खोज्नेभन्दा पहिले घटनाको घडी निर्माण हुन थाल्यो ।
पाँचौँ प्रश्न : “थाहा थियो” भन्नुको अर्थ के ?
एक अधिकारीमाथि प्रश्न उठ्यो ।
“तपाईंलाई जोखिमबारे थाहा थियो ?”
उनले भने—
“केही सूचना आएको थियो ।”
शिक्षकले तुरुन्त सोधे—
“कस्तो सूचना ?”
“प्राविधिक रिपोर्ट ।”
“तपाईंले पढ्नुभयो ?”
“सम्बन्धित शाखाले हेरेको थियो ।”
“तपाईंलाई यसको अर्थ बुझाइएको थियो ?”
“पूर्ण रूपमा होइन ।”
अदालतमा नयाँ प्रश्न आयो—
“कुनै सूचना संस्थामा आएको मात्रले निर्णयकर्तालाई व्यक्तिगत रूपमा थाहा भएको मानिन्छ ?”
कानुनविद्ले भने—
“त्यो स्वतः मान्न मिल्दैन ।”
“सूचना कसरी प्रवाह भयो, कसले बुझ्यो, कसले निर्णय गर्नुपर्ने अधिकार राख्थ्यो—सबै हेर्नुपर्छ ।”
छैटौँ प्रश्न : चेतावनी थियो कि केवल प्राविधिक संकेत ?
वैज्ञानिकको रिपोर्टमा लेखिएको थियो—
“Potential hazard.”
गाउँलेले सोधे—
“त्यो चेतावनी थियो ?”
वैज्ञानिकले भने—
“त्यो जोखिम संकेत थियो ।”
“तर निकासी आदेश ?”
“त्यो प्रशासनिक निर्णय हो ।”
शिक्षकले भने—
“यही अन्तरलाई हामीले स्पष्ट पार्नुपर्छ ।”
वैज्ञानिक संकेत
र
सार्वजनिक चेतावनी
एउटै कुरा होइनन् ।
तर वैज्ञानिक संकेत प्रशासनिक निर्णयसम्म नपुगे भने ?
त्यो पनि अनुसन्धानको प्रश्न हो ।
सातौँ प्रश्न : कसैलाई दोषी बनाउन प्रमाण कति चाहिन्छ ?
कानुनविद् उठे ।
“दुःखद घटना भयो भनेर दोषी खोज्न हतार गर्नु न्याय होइन ।”
“हामीले प्रमाणको स्तर हेर्नुपर्छ ।”
“कसैले निर्णय गर्यो ।”
“ऊसँग कस्तो जानकारी थियो ?”
“उसको अधिकार के थियो ?”
“उसले उचित सावधानी लिन सक्थ्यो ?”
“उसले जानाजानी बेवास्ता गर्यो ?”
“गम्भीर लापरबाही थियो ?”
“वा त्यो निर्णय उपलब्ध तथ्यअनुसार उचित थियो तर परिणाम अनपेक्षित भयो ?”
शिक्षकले भने—
“खराब परिणाम र खराब निर्णय एउटै कुरा होइन ।”
यो वाक्य आज अनुसन्धानको मूल सिद्धान्त बन्यो ।
आठौँ प्रश्न : प्राकृतिक घटना भए मानव जिम्मेवारी सकिन्छ ?
एक अधिकारीले भने—
“यदि मुख्य घटना प्राकृतिक थियो भने ?”
गाउँलेले तुरुन्त सोधे—
“त्यसो भए तलको मानिसलाई बचाउन सकिने सम्भावना पनि प्राकृतिककै जिम्मा ?”
अदालत मौन भयो ।
वैज्ञानिकले बिस्तारै भने—
“प्राकृतिक घटना र मानवीय जोखिम एकअर्काबाट अलग हुनैपर्छ भन्ने छैन ।”
शिक्षकले उदाहरण दिए—
“भूकम्प प्राकृतिक हुन सक्छ ।”
“तर कमजोर भवन किन ढल्यो ?”
“बाढी प्राकृतिक हुन सक्छ ।”
“तर जोखिम क्षेत्रमा बस्ती किन थियो ?”
“भेल प्राकृतिक हुन सक्छ ।”
“तर चेतावनी किन पुगेन ?”
त्यसपछि उनले निष्कर्ष निकाले—
“प्राकृतिक कारणले मानवीय जिम्मेवारी स्वतः समाप्त गर्दैन ।”
नवौँ प्रश्न : तर हरेक प्राकृतिक विपत्तिको दोष मानिसलाई ?
यसपटक विपक्ष उठ्यो ।
“यो पनि अन्याय हुन्छ ।”
“प्रकृतिको आफ्नै शक्ति हुन्छ ।”
“हरेक घटना रोक्न सकिँदैन ।”
वैज्ञानिकले समर्थन गरे—
“ठीक ।”
“हामीले हरेक प्राकृतिक घटनालाई मानवीय असफलता भन्न मिल्दैन ।”
“कहिलेकाहीँ घटना यति आकस्मिक हुन्छ कि उचित तयारी हुँदाहुँदै पनि क्षति हुन्छ ।”
शिक्षकले भने—
“जिम्मेवारी निर्धारणको अर्थ शून्य जोखिमको माग होइन ।”
“प्रश्न हो—”
“उपलब्ध ज्ञान, स्रोत र अधिकारअनुसार सम्भव र उचित सावधानी अपनाइएको थियो कि थिएन ?”
दसौँ प्रश्न : मृत्युको संख्या र सत्य
अदालतमा केही क्षण मौनता रह्यो ।
कसैले भन्यो—
“यति धेरै मानिस हराए ।”
अर्काले—
“यति धेरै शव भेटिए ।”
अनुसन्धान प्रमुखले भने—
“हामीले हरेक तथ्य सावधानीपूर्वक पुष्टि गर्नुपर्छ ।”
“बेपत्ता र मृतकको संख्या फरक हुन सक्छ ।”
“पहिचान प्रक्रिया लाग्न सक्छ ।”
“एकै व्यक्तिको दोहोरो गणना हुन सक्छ ।”
“कतिपयको अवस्था लामो समयसम्म पुष्टि नहुन सक्छ ।”
शिक्षकले गम्भीर हुँदै भने—
“शोकलाई संख्या चाहिन्छ; तर न्यायलाई सही संख्या चाहिन्छ ।”
अर्थात् अनुमानलाई अन्तिम तथ्य बनाउनु हुँदैन ।
एघारौँ प्रश्न : पीडितको आवाज प्रमाण हो ?
एउटी महिला उठिन् ।
“मेरो घर बग्यो ।”
“मैले पानीको आवाज सुनेँ ।”
“मैले साइरन सुनिनँ ।”
“छिमेकीले मलाई बोलायो ।”
“हामी भाग्यौँ ।”
उनको बयान रेकर्ड गरियो ।
अनुसन्धानकर्ताले भने—
“प्रत्यक्षदर्शीको बयान अत्यन्त महत्त्वपूर्ण हुन्छ ।”
“तर त्यसलाई अन्य प्रमाणसँग मिलाएर हेर्नुपर्छ ।”
शिक्षकले थपे—
“पीडितको आवाजलाई शंका गरेर दबाउने होइन; प्रमाणसँग जोडेर सत्यको हिस्सा बनाउने हो ।”
बाह्रौँ प्रश्न : मौन प्रमाण
आज फेरि ती निर्जीव वस्तुहरू ल्याइए—
टुटेको साइरन ।
बगेको पुलको फलाम ।
च्यातिएको चेतावनी पोस्टर ।
बन्द रेडियो ।
पुरानो नक्सा ।
अनुसन्धान प्रमुखले भने—
“यी वस्तुहरू पनि बोल्छन् ।”
“साइरनले—म कहिले बजेको थिएँ ?”
“रेडियोले—अन्तिम सम्पर्क कहिले भयो ?”
“पुलले—कुन दिशाबाट दबाब आयो ?”
“नक्साले—जोखिम क्षेत्र पहिचान गरिएको थियो कि थिएन ?”
शिक्षकले भने—
“प्रमाण केवल मानिसले दिएको बयान होइन; घटनाले छोडेको प्रत्येक विश्वसनीय चिन्ह पनि प्रमाण हुन सक्छ ।”
तेह्रौँ प्रश्न : अनुसन्धान कसले गर्ने ?
अब अत्यन्त संवेदनशील प्रश्न आयो ।
यदि कुनै सरकारी निकायमाथि प्रश्न छ भने—
त्यही निकायले अनुसन्धान गर्ने ?
यदि आयोजना सञ्चालक विवादमा छ भने—
उसैले आफ्नै संरचनाको मूल्याङ्कन गर्ने ?
यदि स्थानीय प्रशासनमाथि प्रश्न छ भने—
उही कार्यालयले आफ्नो निर्णय जाँच्ने ?
कानुनविद्ले भने—
“स्वतन्त्रता आवश्यक हुन्छ ।”
वैज्ञानिकले थपे—
“बहुविषयक टोली ।”
उद्धारकर्मी—
“मैदानी प्रमाण ।”
न्यायविद्—
“कानुनी विश्लेषण ।”
अर्थशास्त्री—
“निर्णयको लागत र विकल्प ।”
शिक्षकले निष्कर्ष निकाले—
“निष्पक्ष अनुसन्धानमा प्रश्न उठेको संस्थाले आफ्नै विरुद्धको प्रमाणको अन्तिम निर्णायक बन्नु हुँदैन ।”
चौधौँ प्रश्न : अनुसन्धान प्रतिवेदनको अन्तिम उद्देश्य ?
एक पत्रकारले सोधे—
“रिपोर्ट आयो ।”
“दोषीहरूलाई कारबाही भयो ।”
“त्यसपछि ?”
शिक्षकले भने—
“फेरि त्यही ठाउँमा उही विपत्ति नहोस् ।”
पत्रकारले सोधे—
“त्यसका लागि ?”
वैज्ञानिक—
“जोखिमको नयाँ मूल्याङ्कन ।”
राज्य—
“नीति परिवर्तन ।”
इन्जिनियर—
“संरचना सुधार ।”
स्थानीय सरकार—
“अभ्यास ।”
गाउँले—
“चेतना ।”
कानुनविद्—
“जवाफदेहिता ।”
शिक्षकले भने—
“राम्रो अनुसन्धानले केवल अतीतको फैसला गर्दैन; भविष्यको सुरक्षा डिजाइन गर्छ ।”
पन्ध्रौँ प्रश्न : “दोषी को ?” भन्दा पहिले “के सिक्यौँ ?”
बालकले हात उठायो ।
“सर ।”
“भन ।”
“यदि अनुसन्धानपछि थाहा भयो—कसैले ठूलो गल्ती गरेको थिएन ।”
सबै चुप ।
“तर प्रणाली कमजोर थियो भने ?”
शिक्षकले मुस्कुराए ।
“त्यस अवस्थामा पनि अनुसन्धान सफल हुन्छ ।”
“किनकि हामीले समस्या भेट्टायौँ ।”
बालकले फेरि सोध्यो—
“यदि कुनै व्यक्तिले गम्भीर गल्ती गरेको भेटियो भने ?”
“त्यस अवस्थामा पनि ?”
“जवाफदेहिता आवश्यक हुन्छ ।”
“त र?”
“त्यो पनि प्रणाली सुधारसँगै हुनुपर्छ ।”
सत्यको पाँच तह
शिक्षकले आजको सबै मन्थनलाई पाँच तहमा राखे ।
पहिलो — तथ्य
वास्तवमा के भयो ?
दोस्रो — कारण
कुन प्राकृतिक, भौगोलिक, जलवायुगत वा मानवीय प्रक्रियाले घटना जन्मायो ?
तेस्रो — पूर्वज्ञान
घटनाअघि के थाहा थियो ?
चौथो — निर्णय
कसले के गर्नुपर्ने थियो र के गर्यो ?
पाँचौँ — परिणाम
कुन निर्णय वा कमजोरीले जोखिमलाई थप क्षति बनायो ?
त्यसपछि उनले छैटौँ तह थपे—
भविष्य
“अब के बदल्ने ?”
पन्ध्रौँ दिनको महान् मन्थन
अब सबै पात्र एउटै गोलो घेरामा बसे ।
शिक्षकले प्रश्न गरे—
“जलवायु परिवर्तन दोषी हो ?”
वैज्ञानिक—
“यो जोखिम बढाउने कारक हुन सक्छ ।”
“तर विशेष घटनाको सम्पूर्ण कारण भन्न थप प्रमाण चाहिन्छ ।”
“प्राकृतिक घटना दोषी हो ?”
भूगर्भविद्—
“घटनाको भौतिक कारण हुन सक्छ ।”
“तर त्यसले मानवीय जिम्मेवारीको प्रश्न स्वतः समाप्त गर्दैन ।”
“राज्य दोषी हो ?”
कानुनविद्—
“भूमिका र कर्तव्य प्रमाणित गर्नुपर्छ ।”
“आयोजना दोषी हो ?”
इन्जिनियर—
“डिजाइन, सञ्चालन, जोखिम र उपलब्ध ज्ञान हेर्नुपर्छ ।”
“जनता दोषी हो ?”
स्थानीय प्रतिनिधि—
“सामूहिक जिम्मेवारी हुन्छ ।”
“तर पीडितलाई दोष थोपर्नु न्याय होइन ।”
अन्तिममा वृद्धले भनिन्—
“सत्यको अदालतमा सबैभन्दा पहिले ‘को दोषी ?’ होइन—‘कुन तथ्य प्रमाणित भयो ?’ भनेर सोध ।”
रात परिसकेको थियो । अनुसन्धान टोलीले सबै कागजहरू क्रमबद्ध गर्दै थियो । अन्तिम पानामा एउटा बाकस खाली थियो ।
त्यसमा लेखिएको थियो—
“जिम्मेवारी निर्धारण”
तर त्यो खाली नै छोडियो ।
बालकले सोध्यो—
“किन खाली ?”
अनुसन्धान प्रमुखले उत्तर दिए—
“किनकि प्रमाण पूरा नभएसम्म हामी नाम लेख्दैनौँ ।”
“तर यति धेरै प्रश्न त भइसके ।”
“हो ।”
“त्यसो भए कहिले लेख्ने ?”
उनले बालकको आँखामा हेरे ।
“जब तथ्यले आफैँ कसैको नामतिर औँला उठाउँछ ।”
त्यसपछि उनले अर्को पाना निकाले ।
त्यसमा शीर्षक थियो—
“अन्तिम मन्थन : प्राकृतिक कारण, प्रणालीगत कमजोरी र व्यक्तिगत जिम्मेवारी”
शिक्षकले त्यो पाना लिए ।
उनले भने—
“अब हामी दोष खोज्ने होइनौँ; जिम्मेवारीको तह छुट्याउनेछौँ ।”
बोर्डमा तीन घेरा कोरिए—
प्रकृति
प्रणाली
मानव निर्णय
तीनवटै घेरा केही ठाउँमा एकअर्कामाथि परेका थिए ।
शिक्षकले ती घेरातर्फ हेर्दै भने—
“यहीँ छ हाम्रो अन्तिम मन्थनको सबैभन्दा कठिन ठाउँ ।”
बाहिर नदी बगिरहेकी थिइन् ।
उनको आवाज आयो—
“मलाई दोष दिन सजिलो छ ।”
“जलवायुलाई दोष दिन पनि सजिलो छ ।”
“मानिसलाई दोष दिन पनि सजिलो छ ।”
“तर भविष्य बचाउन ?”
नदीको स्वर गहिरो भयो—
“सत्यलाई तह–तहमा छुट्याउनुपर्छ ।”
त्यो रात पहिलोपटक अदालतमा कसैलाई दोषी भनिएन ।
तर जिम्मेवारीको वास्तविक फैसला नजिक आइपुगेको थियो ।
१६: जिम्मेवारीको तराजु — प्राकृतिक कारण, प्रणालीगत कमजोरी र व्यक्तिगत लापरबाहीको सीमारेखा
सोह्रौँ दिन ।
आज विद्यालयको अदालतमा फेरि त्यही पुरानो तराजु राखिएको थियो । तर आजको तराजु पहिलेका सबै दिनभन्दा ठूलो थियो । किनकि आज त्यसमा केवल ढुङ्गा राखिने थिएन ।
आज राखिने थियो—
प्रकृतिको शक्ति ।
मानवको ज्ञान ।
राज्यको कर्तव्य ।
संस्थाको निर्णय ।
व्यक्तिको लापरबाही ।
र सबैभन्दा माथि—
जवाफदेहिता ।
तराजुको अगाडि शिक्षकले एउटा वाक्य लेखे—
“दोष र जिम्मेवारी एउटै कुरा होइनन् ।”
पहिलो प्रश्न : विपत्तिको मूल कारण के थियो ?
वैज्ञानिकले घटनाको पुनर्निर्माण प्रस्तुत गरे ।
हिमाली भूभागमा भएको परिवर्तन ।
हिमनदीको अवस्था ।
हिमतालको विस्तार ।
सम्भावित ढिस्को वा हिमपतन ।
पानीको सञ्चय ।
अचानक पानीको निकास ।
त्यसपछि विनाशकारी बहाव ।
उनले भने—
“यी सबै प्रक्रियाहरूलाई प्रमाणका आधारमा क्रमबद्ध गर्नुपर्छ ।”
शिक्षकले सोधे—
“यसमा जलवायु परिवर्तन कहाँ छ ?”
“सम्भावित पृष्ठभूमि वा जोखिम बढाउने कारकका रूपमा ।”
“तर ?”
“कुनै एउटा घटनाको सम्पूर्ण कारण भन्न छुट्टै प्रमाण चाहिन्छ ।”
शिक्षकले बोर्डमा लेखे—
“जलवायु परिवर्तनलाई कारणको एउटा तहका रूपमा जाँचौँ; सम्पूर्ण दोषको एउटा शब्दका रूपमा होइन ।”
दोस्रो प्रश्न : प्राकृतिक कारणले मानव जिम्मेवारी मेटाउँछ ?
एक अधिकारीले भने—
“यदि अन्ततः हिमपतन नै मुख्य कारण रहेछ भने ?”
गाउँका वृद्धले तुरुन्त सोधे—
“हिमपतन भयो भनेर नदीकिनारका मानिसलाई कुनै सूचना दिन सकिँदैनथ्यो ?”
अधिकारी मौन भए ।
शिक्षकले भने—
“यहीँ कारण र जिम्मेवारी छुट्टिन्छ ।”
प्राकृतिक घटना हुन सक्छ ।
तर—
• खतरा पहिचान भयो कि भएन ?
• जोखिम क्षेत्रमा मानिस थिए कि थिएनन् ?
• चेतावनी प्रणाली थियो कि थिएन ?
• सूचना दिइयो कि दिइएन ?
• निकासीको तयारी थियो कि थिएन ?
यी प्रश्नहरू मानव जिम्मेवारीका हुन् ।
________________________________________
तेस्रो प्रश्न : यदि प्रकृतिलाई कसैले रोक्नै सक्दैन भने ?
बालकले सोध्यो—
“हिमताल फुट्नबाट रोक्न नसकिएला ।”
“तर मानिसलाई ?”
उद्धारकर्मीले उत्तर दिए—
“धेरै अवस्थामा मानिसलाई सुरक्षित ठाउँमा सार्न सकिन्छ ।”
“हरेकपटक ?”
“होइन ।”
“तर प्रयास ?”
“अवश्य ।”
शिक्षकले भने—
“विपद् व्यवस्थापनको सफलता प्रकृतिलाई रोक्नु मात्र होइन; प्रकृतिको प्रहारबाट मानिसलाई जोगाउनु हो ।”
चौथो प्रश्न : प्रणालीगत कमजोरी भनेको के ?
कानुनविद्ले एउटा उदाहरण दिए ।
“मानौँ कुनै ठाउँमा जोखिम थियो ।”
“वैज्ञानिक संस्थाले अध्ययन गर्यो ।”
“रिपोर्ट बन्यो ।”
“तर कुनै स्थायी निगरानी संयन्त्र थिएन ।”
“कुनै स्पष्ट चेतावनी प्रोटोकल थिएन ।”
“स्थानीय निकायसँग उपकरण थिएन ।”
“बजेट छुट्याइएको थिएन ।”
“अनि विपत्ति आयो ।”
उनले सोधे—
“यहाँ एउटा व्यक्तिलाई मात्र दोष दिन मिल्छ ?”
शिक्षकले भने—
“पहिले प्रणाली हेर्नुपर्छ ।”
कानुनविद्ले भने—
“प्रणालीगत कमजोरी भनेको यस्तो संरचनागत अवस्था हो जहाँ जिम्मेवारी अस्पष्ट, स्रोत अपर्याप्त, संयन्त्र कमजोर वा निर्णय प्रक्रिया त्रुटिपूर्ण हुन्छ ।”
पाँचौँ प्रश्न : प्रणाली कमजोर थियो भन्दैमा व्यक्तिको दोष मेटिन्छ ?
यसपटक अर्को आवाज आयो ।
“तर प्रणाली कमजोर भए पनि कसैले जानाजानी नियम तोडेको छ भने ?”
कानुनविद्ले भने—
“त्यो अलग जिम्मेवारी हो ।”
शिक्षकले बोर्डमा दुई घेरा बनाए—
प्रणाली
व्यक्ति
दुवै एकअर्कामाथि परे ।
“प्रणालीगत कमजोरीले व्यक्तिगत जिम्मेवारी हटाउँदैन ।”
“व्यक्तिगत गल्तीले प्रणालीगत कमजोरी पनि लुकाउँदैन ।”
यही दुई वाक्य आजको मन्थनको आधार बने ।
छैटौँ प्रश्न : लापरबाही कहिले हुन्छ ?
कानुनविद्ले स्पष्ट गर्न थाले ।
“लापरबाही भन्नुअघि हामीले हेर्नुपर्छ—”
१. कर्तव्य थियो कि थिएन ?
२. जोखिमबारे ज्ञान वा जानकारी उपलब्ध थियो कि थिएन ?
३. उचित सावधानीको अपेक्षा गर्न सकिन्थ्यो कि सकिँदैनथ्यो ?
४. आवश्यक कदम चाल्ने अधिकार वा क्षमता थियो कि थिएन ?
५. त्यसको उल्लङ्घनले जोखिम वा क्षतिमा योगदान गर्यो कि गरेन ?
शिक्षकले भने—
“कुनै व्यक्तिले गलत निर्णय गर्यो भनेर मात्र लापरबाही प्रमाणित हुँदैन; उसले आफ्नो कर्तव्य र उपलब्ध ज्ञानअनुसार अनुचित सावधानी अपनाएको प्रमाण चाहिन्छ ।”
सातौँ प्रश्न : “गलत निर्णय” र “लापरबाही” एउटै ?
इन्जिनियरले एउटा उदाहरण दिए ।
“मानौँ दुई विकल्प थिए ।”
“दुवै वैज्ञानिक रूपमा उचित देखिन्थे ।”
“निर्णय गरियो ।”
“पछि प्रकृतिले अपेक्षा नगरेको दिशा लियो ।”
उनले सोधे—
“त्यसलाई लापरबाही भन्ने ?”
कानुनविद्ले भने—
“आवश्यक छैन ।”
“तर यदि उपलब्ध प्रमाणले एउटा विकल्प स्पष्ट रूपमा सुरक्षित देखाएको थियो र कसैले लागत बचाउन जानाजानी अर्को रोज्यो ?”
“त्यस अवस्थामा प्रश्न गम्भीर हुन्छ ।”
शिक्षकले निष्कर्ष निकाले—
“परिणाम खराब हुनु र निर्णय गलत हुनु एउटै होइन; तर जानाजानी वा गम्भीर रूपमा आवश्यक सावधानी बेवास्ता गर्नु फरक कुरा हो ।”
आठौँ प्रश्न : कसले कति जिम्मेवारी ?
आज पहिलोपटक तराजुमा वास्तविक तौल राख्न थालियो ।
एक पल्लामा लेखियो—
प्राकृतिक प्रक्रिया ।
अर्कोमा—
मानवीय निर्णय ।
तराजु एकातिर झुक्यो ।
वैज्ञानिकले भने—
“यो गणितीय प्रतिशतमा सजिलै बाँड्न सकिँदैन ।”
“जिम्मेवारीको प्रकार फरक हुन्छ ।”
शिक्षकले सोधे—
“त्यसो भए ?”
वैज्ञानिकले उत्तर दिए—
“हामीले ‘कति प्रतिशत प्रकृति, कति प्रतिशत मानिस’ भनेर सरलीकरण गर्नु हुँदैन ।”
“बरु छुट्याउनुपर्छ—”
• प्राकृतिक कारण ।
• जोखिम बढाउने अवस्था ।
• जोखिमको पूर्वज्ञान ।
• जोखिम न्यूनीकरणको कर्तव्य ।
• निर्णय ।
• चेतावनी ।
• कार्यान्वयन ।
• परिणाममा योगदान ।
नवौँ प्रश्न : जलवायु परिवर्तनको जिम्मेवारी कति ?
बहस फेरि त्यही ठाउँमा पुग्यो जहाँ समस्या सुरु भएको थियो ।
एक पक्षले भन्यो—
“जलवायु परिवर्तनले हिमाली जोखिम बढाइरहेको छ ।”
अर्को पक्षले भन्यो—
“त्यसैले सबै मृत्युको जिम्मेवारी त्यसैको ?”
वैज्ञानिकले बीचमा भने—
“दुवै अतिवादी निष्कर्षबाट बच्नुपर्छ ।”
“जलवायु परिवर्तनले जोखिमको पृष्ठभूमि बदल्न सक्छ ।”
“तर विशेष घटनाको कारण–श्रृंखला वैज्ञानिक रूपमा स्थापित गर्नुपर्छ ।”
शिक्षकले भने—
“जलवायु परिवर्तनलाई दोष दिएर मानवीय जिम्मेवारीबाट भाग्न मिल्दैन ।”
तर उनले तुरुन्त अर्को वाक्य थपे—
“त्यसैगरी हरेक हिमाली विपत्तिलाई मानवीय लापरबाहीको प्रमाण भन्न पनि मिल्दैन ।”
दसौँ प्रश्न : विकासले जोखिम बढायो भने ?
आयोजना प्रतिनिधि फेरि कठघरामा आए ।
“हामीले विकास गर्न खोज्यौँ ।”
“सडक ।”
“विद्युत् ।”
“पुल ।”
“रोजगारी ।”
शिक्षकले सोधे—
“जोखिम मूल्याङ्कन ?”
“थियो ।”
“पुनर्मूल्याङ्कन ?”
“आवश्यकताअनुसार ।”
“घटना अघि जोखिम बढेको संकेत ?”
प्रतिनिधिले फाइल हेरे ।
यही ठाउँमा अनुसन्धान आवश्यक थियो ।
शिक्षकले भने—
“विकास आफैँ दोषी होइन ।”
“तर विकासको निर्णयले जोखिम बढायो कि घटायो—त्यो जाँच्नैपर्छ ।”
एघारौँ प्रश्न : राज्यको जिम्मेवारी कति ?
राज्यका प्रतिनिधि उठे ।
“हाम्रो जिम्मेवारी—”
• नीति बनाउने ।
• जोखिम पहिचान गर्ने ।
• नियमन गर्ने ।
• पूर्वसूचना प्रणाली बनाउने ।
• स्थानीय तहलाई सक्षम बनाउने ।
• उद्धार तयारी गर्ने ।
• आवश्यक समन्वय गर्ने ।
शिक्षकले सोधे—
“यीमध्ये कुनै कर्तव्य पूरा नभएको प्रमाणित भयो भने ?”
कानुनविद्ले भने—
“त्यसको संस्थागत र, परिस्थितिअनुसार, व्यक्तिगत जवाफदेहिता निर्धारण गर्नुपर्छ ।”
बाह्रौँ प्रश्न : स्थानीय सरकारको जिम्मेवारी ?
स्थानीय प्रतिनिधिले स्वीकारे—
“हामी पनि पूर्ण रूपमा निर्दोष दाबी गर्न सक्दैनौँ ।”
“हामीले आफ्नो क्षेत्रमा जोखिम बुझ्नुपर्छ ।”
“निकासी मार्ग चिन्ह लगाउनुपर्छ ।”
“जनतालाई सही जानकारी दिनुपर्छ ।”
“अभ्यास गर्नुपर्छ ।”
“तर हामीलाई अधिकार र स्रोत पनि चाहिन्छ ।”
शिक्षकले भने—
“जिम्मेवारीसँग क्षमता नदिएर परिणाम मात्र माग्नु पनि न्यायपूर्ण शासन होइन ।”
तर उनले अर्को कुरा पनि थपे—
“स्रोत सीमित हुनु र उपलब्ध स्रोतको गलत प्रयोग हुनु एउटै कुरा होइन ।”
तेह्रौँ प्रश्न : आयोजना सञ्चालकको जिम्मेवारी ?
इन्जिनियरले भन्यो—
“आयोजना सञ्चालन गर्नेले आफ्नो संरचनाको अवस्था निरन्तर निगरानी गर्नुपर्छ ।”
“जोखिम देखिएमा रिपोर्ट गर्नुपर्छ ।”
“सुरक्षा मापदण्ड पालना गर्नुपर्छ ।”
“आकस्मिक अवस्थाको योजना बनाउनुपर्छ ।”
शिक्षकले सोधे—
“यदि यी कुरा कागजमा मात्र रहे ?”
इन्जिनियरले भने—
“त्यो गम्भीर संस्थागत प्रश्न हुन्छ ।”
चौधौँ प्रश्न : जनताको जिम्मेवारी कहाँसम्म ?
अब फेरि जनता कठघरामा आए ।
एक व्यापारीले सोधे—
“यदि हामीलाई पर्याप्त चेतावनी नै दिइएन भने ?”
शिक्षकले भने—
“त्यस अवस्थामा जनतालाई दोष दिन मिल्दैन ।”
“तर चेतावनी आएपछि ?”
“त्यसलाई बेवास्ता गर्ने ?”
“त्यो पनि जोखिम बढाउने व्यवहार हुन सक्छ ।”
वृद्धले थपिन्—
"पानी पर्नाले आएको बाढी होइन यो हिमताल फुट्नाले भएको ।"
"हामीले हाम्रो जन्ममा त के पुर्खाले भनेको पनि सुनेका छैनौँ ।"
“जनताको जिम्मेवारी हुन्छ ।”
“तर पीडितलाई अपराधी बनाउने अधिकार कसैलाई छैन ।”
पन्ध्रौँ प्रश्न : सबै दोषी कि कोही पनि दोषी होइन ?
अदालतमा यो सबैभन्दा खतरनाक प्रश्न बन्यो ।
यदि—
प्रकृति पनि कारक,
जलवायु परिवर्तन पनि पृष्ठभूमि,
प्रणाली पनि कमजोर,
राज्य पनि अपूर्ण,
आयोजना पनि जोखिममा,
समाज पनि अपूर्ण—
भएपछि ?
दोषी को ?
शिक्षकले तराजु उठाए ।
“सत्यले कहिलेकाहीँ एउटै दोषी दिँदैन ।”
“तर यसको अर्थ कोही जिम्मेवार छैन भन्ने पनि होइन ।”
“जिम्मेवारी तह–तहमा छुट्याउनुपर्छ ।”
जिम्मेवारीको चार तह
बोर्डमा चार तह लेखिए ।
पहिलो तह — प्राकृतिक कारण
हिमपतन, भूगर्भीय अस्थिरता, हिमतालको अवस्था, अत्यधिक बहाव आदि ।
दोस्रो तह — जलवायु/पर्यावरणीय पृष्ठभूमि
दीर्घकालीन तापक्रम परिवर्तन, हिमनदीको परिवर्तन, वर्षा वा अन्य वातावरणीय परिवर्तनहरूले जोखिममा पुर्याउन सक्ने प्रभाव ।
तेस्रो तह — प्रणालीगत जिम्मेवारी
जोखिम निगरानी, चेतावनी, कानुन, नियमन, पूर्वतयारी, समन्वय र स्रोत व्यवस्थापन ।
चौथो तह — व्यक्तिगत/संस्थागत निर्णय
उपलब्ध जानकारी हुँदाहुँदै आवश्यक सावधानी नअपनाउने, नियम उल्लङ्घन गर्ने वा कर्तव्य बेवास्ता गर्ने प्रमाणित कार्य ।
शिक्षकले भने—
“यी चार तह छुट्याएपछि मात्र न्याय सुरु हुन्छ ।”
सोह्रौँ प्रश्न : जिम्मेवारीलाई प्रतिशतमा बाँड्न मिल्छ ?
बालकले सोध्यो—
“सर, के हामी भन्न सक्छौँ—प्रकृति ५० प्रतिशत, जलवायु २० प्रतिशत, सरकार २० प्रतिशत, आयोजना १० प्रतिशत ?”
शिक्षक मुस्कुराए ।
“सधैँ मिल्दैन ।”
“किन ?”
“किनकि जिम्मेवारी गणितीय केक होइन ।”
“कसैको भूमिका कारणमा ठूलो हुन सक्छ ।”
“कसैको भूमिका रोकथाममा ।”
“कसैको भूमिका चेतावनीमा ।”
“कसैको भूमिका उद्धारमा ।”
“कसैको भूमिका क्षति बढ्न नदिनमा ।”
त्यसैले—
“जिम्मेवारीको मापन योगदान, कर्तव्य, ज्ञान, अधिकार, निर्णय र परिणाममा आधारित हुनुपर्छ; केवल प्रतिशतमा होइन ।”
सत्रौँ प्रश्न : सबैभन्दा ठूलो गल्ती के हुन सक्छ ?
शिक्षकले सबैलाई सोधे ।
“मानौँ हामीले आज कसैलाई दोषी ठहर गर्यौँ ।”
“तर भविष्यका लागि केही बदलेनौँ ।”
“त्यो न्याय हो ?”
सबैले भने—
“होइन ।”
“मानौँ हामीले कसैलाई दोषी भेटेनौँ ।”
“तर कमजोरीहरू भेटिए ।”
“तिनलाई पनि सुधार गरेनौँ ।”
“त्यो ?”
“त्यो पनि असफलता ।”
शिक्षकले भने—
“साँचो जवाफदेहिता दुईवटा काम एकैपटक गर्छ—अतीतलाई न्याय र भविष्यलाई सुरक्षा ।”
अन्तिम तराजु
अब सबै प्रमाण, प्रश्न र जिम्मेवारीहरू तराजुको अगाडि राखिए ।
तराजुमा कुनै प्रतिशत थिएन ।
बरु पाँच प्रश्न थिए—
१. के थाहा थियो ?
२. कहिले थाहा थियो ?
३. कसको कर्तव्य थियो ?
४. के गर्न सकिन्थ्यो ?
५. के गरियो—वा गरिएन ?
तराजु स्थिर भयो ।
शिक्षकले भने—
“यही पाँच प्रश्नले दोषारोपणलाई अनुसन्धानमा बदल्छ ।”
सोह्रौँ दिनको महान् मन्थन
आज अन्तिम निर्णय सुनाइएन । किनकि अझै एउटा प्रश्न बाँकी थियो ।
बालकले सोध्यो—
“सर ।”
“भन ।”
“यदि हामीले सबै जिम्मेवार को हुन् भनेर पत्ता लगायौँ भने ?”
“त्यसपछि ?”
“केवल कारबाही ?”
शिक्षकले टाउको हल्लाए ।
“होइन ।”
“अब हामीले सबैभन्दा कठिन काम गर्नुपर्छ ।”
“कुन ?”
उनले बोर्डमा लेखे—
“फेरि यस्तो हुन नदिने व्यवस्था ।”
वृद्धले भनिन्—
“मृतकको नाम लेखेर मात्र न्याय हुँदैन ।”
वैज्ञानिकले भने—
“जोखिमको नक्सा बदलेर न्याय हुन्छ ।”
इन्जिनियर—
“कमजोर संरचना सुधारेर ।”
राज्य—
“प्रणाली बनाएर ।”
स्थानीय सरकार—
“समुदायलाई तयार पारेर ।”
उद्धारकर्मी—
“अभ्यास गरेर ।”
कानुनविद्—
“जवाफदेहिता स्पष्ट गरेर ।”
र बालकले अन्तिम कुरा भन्यो—
“अर्को पुस्ताले यही प्रश्न फेरि सोध्न नपर्ने गरी ।”
त्यस रात तराजु हटाइएन । तर त्यसको छेउमा एउटा ठूलो खाली नक्सा राखियो । त्यसमा कुनै सीमारेखा थिएन । कुनै आयोजना थिएन । कुनै गाउँ पनि थिएन । केवल हिमाल, नदी र मानव बस्तीको सम्भावित चिनो थियो ।
शिक्षकले भने—
“अब हामीले दोषको नक्सा होइन, सुरक्षाको नक्सा बनाउनुपर्छ ।”
सबैले एकअर्कातिर हेरे ।
किनकि कथा अब निर्णायक चरणमा प्रवेश गरिसकेको थियो ।
अहिलेसम्म हामीले सोध्यौँ—
के भयो ?
किन भयो ?
कसलाई थाहा थियो ?
कसले के गर्नुपर्थ्यो ?
कहाँ कमजोरी भयो ?
अब प्रश्न हुनेछ—
“अब कसले के गर्ने ?”
र त्यो प्रश्न कुनै एक मन्त्रालय, कुनै एक वैज्ञानिक, कुनै एक आयोजना वा कुनै एक गाउँको हुनेछै न।
यो हुनेछ—
सम्पूर्ण सभ्यताको जिम्मेवारी ।
नदीको आवाज फेरि सुनियो—
“मलाई रोक्न नसकौला ।”
“हिमाललाई बाँध्न नसकौला ।”
“प्रकृतिलाई आदेश दिन नसकौला ।”
तर—
“तिमीहरूले आफ्नै तयारीलाई आदेश दिन सक्छौ ।”
भोलिपल्ट बोर्डमा नयाँ शीर्षक लेखियो—
१७: अब के गर्ने ? — भविष्यको सुरक्षा-सन्धि र जिम्मेवारीको साझा नक्सा”
र आज पहिलोपटक अदालतको कठघरामा कुनै प्रतिवादी थिएन । त्यहाँ एउटा मात्र खाली कुर्सी थियो ।
त्यसमा लेखिएको थियो—
“भविष्य ।”
१७: अब के गर्ने? — भविष्यको सुरक्षा-सन्धि र जिम्मेवारीको साझा नक्सा
सत्रौँ दिन ।
आज विद्यालयको त्यो पुरानो अदालतमा कुनै कठघरामा कोही उभिएको थिएन ।
न मन्त्री ।
न वैज्ञानिक ।
न इन्जिनियर ।
न आयोजना सञ्चालक ।
न स्थानीय प्रतिनिधि ।
न गाउँले ।
न कुनै व्यक्ति ।
बीचमा एउटा मात्र खाली कुर्सी थियो ।
त्यसको पछाडि ठूलो अक्षरमा लेखिएको थियो—
“भविष्य”
सबै जना त्यस कुर्सीतिर हेरिरहेका थिए ।
शिक्षकले बिस्तारै भने—
“हिजोसम्म हामीले सोध्यौँ—कसको गल्ती ?”
“आजदेखि प्रश्न बदलिन्छ ।”
“अब के गर्ने ?”
उनले बोर्डमा पहिलो वाक्य लेखे—
“पाठलाई नीतिमा, नीतिलाई अभ्यासमा र अभ्यासलाई संस्कृतिमा बदल्ने ।”
पहिलो प्रश्न : भविष्यमा यस्ता विपत्ति रोक्न सकिन्छ ?
वैज्ञानिकले भने—
“सबै प्राकृतिक विपत्ति रोक्न सकिँदैन ।”
भूगर्भविद्ले थपे—
“सबै हिमपतन रोक्न सकिँदैन ।”
मौसमविद्ले भने—
“सबै वर्षा पूर्वानुमान पूर्ण हुँदैन ।”
उद्धारकर्मीले भने—
“सबै क्षति शून्य बनाउन सकिँदैन ।”
गाउँकी वृद्धाले सोधिन्—
“त्यसो भए हामीले के गर्न सक्छौँ ?”
वैज्ञानिकले उत्तर दिए—
“जोखिम घटाउन सक्छौँ ।”
उद्धारकर्मी—
“चेतावनी छिटो बनाउन सक्छौँ ।”
स्थानीय प्रतिनिधि—
“मानिसलाई पहिले नै सुरक्षित स्थानमा पुर्याउन सक्छौँ ।”
इन्जिनियर—
“संरचना सुरक्षित बनाउन सक्छौँ ।”
शिक्षकले निष्कर्ष निकाले—
“हामी प्रकृतिलाई नियन्त्रण गर्न नसकौँला; तर प्रकृतिको प्रहारमा हुने मानवीय क्षति धेरै घटाउन सक्छौँ ।”
दोस्रो प्रश्न : पहिलो जिम्मेवारी कसको ?
अदालतमा फेरि विवाद उठ्यो ।
“राज्यको ।”
“वैज्ञानिकको ।”
“स्थानीय सरकारको ।”
“आयोजना सञ्चालकको ।”
“जनताको ।”
शिक्षकले सबैलाई रोक्दै भने—
“गलत प्रश्न ।”
सबैले उनलाई हेरे ।
“पहिलो जिम्मेवारी एउटै व्यक्तिको होइन ।”
उनले पाँचवटा घेरा बनाए ।
विज्ञान
राज्य
स्थानीय शासन
निजी/आयोजना क्षेत्र
समुदाय
यी पाँच घेरा एउटै बिन्दुमा जोडिए ।
बीचमा लेखियो—
“जीवन सुरक्षा”
तेस्रो प्रश्न : वैज्ञानिकले अब के गर्नुपर्छ ?
वैज्ञानिकहरू अगाडि आए ।
उनीहरूले एउटा नयाँ कार्ययोजना प्रस्तुत गरे ।
१. जोखिमको निरन्तर निगरानी
हिमनदी ।
हिमताल ।
पहिरो ।
नदीको बहाव ।
वर्षा ।
भूगर्भीय परिवर्तन ।
२. पुरानो नक्सा अद्यावधिक गर्ने
आजको जोखिम भोलिको जोखिम नहुन सक्छ ।
३. सम्भावित जोखिमलाई स्तरमा वर्गीकरण गर्ने
सामान्य ।
सतर्क ।
उच्च जोखिम ।
अत्यधिक जोखिम ।
४. चेतावनी बुझिने भाषामा दिने
केवल प्राविधिक शब्द होइन ।
“अब के गर्ने ?” भन्ने कुरा पनि स्पष्ट ।
वैज्ञानिकले भने—
“हाम्रो रिपोर्ट प्रयोगशालामा बन्द भएर बस्यो भने त्यो विज्ञान होइन; जीवनसम्म पुग्यो भने मात्र विज्ञानको सामाजिक अर्थ पूरा हुन्छ ।”
चौथो प्रश्न : निगरानी मात्र पर्याप्त छ ?
एक गाउँलेले सोधे—
“हिमताल बढिरहेको देखियो ।”
“रिपोर्ट आयो ।”
“तर त्यसपछि ?”
वैज्ञानिकले भने—
“त्यसपछि निर्णय प्रणाली सक्रिय हुनुपर्छ ।”
शिक्षकले एउटा शृंखला बनाए—
निगरानी
↓
जोखिम पहिचान
↓
विश्लेषण
↓
चेतावनी
↓
निर्णय
↓
निकासी
↓
उद्धार
↓
पुनर्स्थापना
उनले भने—
“श्रृंखलाको एउटा कडी टुट्यो भने विज्ञान जीवनसम्म पुग्न सक्दैन ।”
पाँचौँ प्रश्न : राज्यले अब के गर्ने ?
राज्यका प्रतिनिधिले आज कुनै प्रतिरक्षा गरेनन् । उनीहरूले एउटा खाली कागज निकाले ।
“यसमा हामीले नयाँ नीति लेख्नुपर्छ ।”
पहिलो बुँदा—
जोखिमलाई विकास योजनाको केन्द्रमा राख्ने ।
दोस्रो—
हिमाली र नदीजन्य जोखिमको नियमित पुनर्मूल्याङ्कन ।
तेस्रो—
पूर्वसूचना प्रणालीमा लगानी ।
चौथो—
स्थानीय तहलाई उपकरण, जनशक्ति र अधिकार ।
पाँचौँ—
आपतकालीन सञ्चारको वैकल्पिक व्यवस्था ।
छैटौँ—
जोखिमयुक्त क्षेत्रमा बस्ती तथा पूर्वाधार योजना पुनरावलोकन ।
सातौँ—
घटना भएपछि मात्र होइन, घटना अघि नै तयारीमा बजेट ।
शिक्षकले सोधे—
“बजेट कटौती हुँदा सबैभन्दा पहिले के काटिन्छ ?”
एक अधिकारीले लाज मान्दै भने—
“कहिलेकाहीँ जोखिम न्यूनीकरण ।”
शिक्षकले गम्भीर हुँदै भने—
“यही सोच बदल्नुपर्छ ।”
छैटौँ प्रश्न : विपद् बजेट खर्च नभए पनि बचत हो ?
एक अर्थशास्त्री उठे ।
“विपद् नआएपछि खर्च नगरेको पैसा बचत जस्तो देखिन्छ ।”
उद्धारकर्मीले भने—
“तर तयारीमा खर्च गरिएको पैसा विपत्ति हुँदा बचत होइन—जीवन हो ।”
अर्थशास्त्रीले थपे—
“पूर्वतयारीको आर्थिक मूल्य घटना नहुँदा देखिँदैन; तर घटना हुँदा त्यसको अभावको मूल्य अत्यन्त ठूलो हुन्छ ।”
शिक्षकले लेखे—
“पूर्वतयारी खर्च होइन; जोखिममा गरिएको लगानी हो ।”
सातौँ प्रश्न : आयोजना र विकासको नयाँ सर्त के ?
इन्जिनियरले एउटा नक्सा फैलाए ।
“अब कुनै आयोजना केवल ‘बनाउन सकिन्छ कि सकिँदैन’ भनेर मात्र जाँचिनु हुँदैन ।”
“हामीले सोध्नुपर्छ—”
“यसले जोखिम बढाउँछ कि घटाउँछ ?”
त्यसमा थपियो—
• चरम मौसम ।
• बाढी ।
• पहिरो ।
• हिमताल ।
• भूकम्प ।
• निकासी मार्ग ।
• आपतकालीन पहुँच ।
• दीर्घकालीन जलवायु परिदृश्य ।
शिक्षकले भने—
“विकासको नयाँ मापदण्ड—आजको सुविधा मात्र होइन, भोलिको सुरक्षा ।”
आठौँ प्रश्न : पुरानो संरचना के गर्ने ?
गाउँलेले सोधे—
“नयाँ आयोजना सुरक्षित बनाउने कुरा भयो ।”
“तर पुराना ?”
यो प्रश्नले सबैलाई गम्भीर बनायो ।
इन्जिनियरले भने—
“पुराना संरचनाको जोखिम पुनर्मूल्याङ्कन गर्नुपर्छ ।”
“जहाँ आवश्यक छ—”
• मर्मत ।
• सुदृढीकरण ।
• वैकल्पिक मार्ग ।
• चेतावनी प्रणाली ।
• आपतकालीन निकासी ।
“र यदि कुनै संरचना असुरक्षित नै भयो ?”
शिक्षकले भने—
“सुविधा बचाउन जीवन जोखिममा राख्न मिल्दैन ।”
नवौँ प्रश्न : बस्ती कहाँ बस्ने ?
यो प्रश्न अझ कठिन थियो ।
गाउँलेले भने—
“हामी पुस्तौँदेखि नदीकिनारमा बसेका छौँ ।”
स्थानीय प्रतिनिधिले भने—
“त्यहाँ खेती, व्यापार र बाटो छ ।”
वैज्ञानिकले नक्सा देखाए ।
“तर जोखिम पनि छ ।”
अदालतमा मौनता छायो ।
शिक्षकले भने—
“जोखिम क्षेत्र पहिचान गर्नु मानिसलाई हटाउनु मात्र होइन; सुरक्षित विकल्प उपलब्ध गराउनु पनि हो ।”
त्यसैले नयाँ प्रश्न थपियो—
यदि बस्ती सार्नुपर्यो भने कहाँ ?
कसरी ?
कसको खर्चमा ?
रोजगारी के हुन्छ ?
विद्यालय ?
स्वास्थ्य ?
जमिन ?
“सुरक्षा नीति मानवीय हुनुपर्छ ।”
दसौँ प्रश्न : चेतावनी प्रणाली कस्तो हुनुपर्छ ?
अदालतमा एउटा साइरन ल्याइयो ।
उद्धारकर्मीले भने—
“साइरन एउटा मात्र माध्यम होइन ।”
नयाँ प्रणालीको नक्सा बन्यो—
साइरन
मोबाइल चेतावनी
रेडियो
स्थानीय सूचना केन्द्र
लाउडस्पिकर
प्रशिक्षित स्वयंसेवक
घर–घर सूचना
शिक्षकले भने—
“प्रविधि असफल भयो भने मानिसले प्रणाली समाल्न सक्नुपर्छ; मानिस पुग्न नसके प्रविधिले सूचना पुर्याउन सक्नुपर्छ ।”
एघारौँ प्रश्न : चेतावनी आयो—अब मानिस कहाँ जाने ?
यही प्रश्नमा धेरै पुराना योजनाहरू असफल भएको देखियो ।
“सुरक्षित स्थान ?”
कसैले भने—
“विद्यालय ।”
“तर विद्यालय पनि नदीको जोखिम क्षेत्रमा ?”
“अर्को स्थान ।”
“त्यहाँ पुग्ने बाटो ?”
“बाढीले बाटो काट्यो भने ?”
“अर्को बाटो ?”
“त्यो पनि पहिरोमा ?”
अदालतमा नयाँ सिद्धान्त बन्यो—
“एक सुरक्षित स्थान पर्याप्त होइन ।”
आवश्यक—
बहुविकल्पीय निकासी मार्ग
बहुविकल्पीय सुरक्षित स्थान
वैकल्पिक सञ्चार
वैकल्पिक यातायात
वैकल्पिक विद्युत्/ऊर्जा
शिक्षकले भने—
“विपत्तिमा ‘Plan B’ विलासिता होइन ।”
बाह्रौँ प्रश्न : को पहिले भाग्ने ?
वृद्धले भनिन्—
“म दौडिन सक्दिनँ ।”
एक अपाङ्ग व्यक्तिले भने—
“मलाई सहयोग चाहिन्छ ।”
एक आमाले भनिन्—
“मेरो तीन बच्चा छन् ।”
उद्धारकर्मीले भने—
“त्यसैले जोखिममा रहेका व्यक्तिको पूर्वसूची आवश्यक छ ।”
स्थानीय टोलीले घर–घरको सूची बनायो ।
कुन घरमा वृद्ध ?
कुन घरमा बालबालिका ?
कुन घरमा अपाङ्गता भएका व्यक्ति ?
कुन घरमा एक्लो व्यक्ति ?
कुन घरमा विशेष सहयोग आवश्यक ?
शिक्षकले भने—
“विपद् योजना नक्सामा मात्र होइन; मानिसको अनुहारमा आधारित हुनुपर्छ ।”
तेह्रौँ प्रश्न : वर्षमा एक दिन अभ्यास गरेर पुग्छ ?
उद्धारकर्मी हाँसे ।
“एकपटकको अभ्यासले मात्र हुँदैन ।”
“किन ?”
“मानिस बदलिन्छ ।”
“बस्ती बदलिन्छ ।”
“बाटो बदलिन्छ ।”
“जोखिम बदलिन्छ ।”
“त्यसैले अभ्यास पनि दोहोरिनुपर्छ ।”
निर्णय भयो—
“नियमित सामुदायिक विपद् अभ्यास ।”
विद्यालयमा ।
कार्यालयमा ।
आयोजनामा ।
गाउँमा ।
नगरमा ।
चौधौँ प्रश्न : बालबालिकाको भूमिका ?
बालक अगाडि आयो ।
“हामी ?”
शिक्षकले भने—
“तिमीहरू पीडित मात्र होइनौ ।”
"बालक अगाडि राखेर हामीले बहस चलाउनुको कारणले नै त यहाँ सरल भाषा उब्जिए ।"
“तिमीहरू सूचना वाहक हौ।”
“परिवारलाई चेतावनी बुझाउन सक्छौ।”
“आपतकालीन नम्बर जान्न सक्छौ।”
“सुरक्षित बाटो चिन्न सक्छौ।”
“अफवाह रोक्न सक्छौ।”
बालकले गर्वसाथ भन्यो—
“हामीलाई तर्साउन होइन, तयार पार्नुपर्छ ।”
पन्ध्रौँ प्रश्न : सञ्चारमाध्यमको जिम्मेवारी ?
पत्रकारहरू अगाडि आए ।
उनीहरूले स्वीकारे—
“विपत्तिमा सनसनी फैलाउनु सजिलो छ ।”
“अज्ञात संख्यालाई निश्चित संख्या भन्न सजिलो छ ।”
“अफवाहलाई समाचार बनाउन सजिलो छ ।”
तर अब नयाँ आचारसंहिता बन्यो—
• पुष्टि नभएको संख्या नचलाउने ।
• स्रोत खुलाउने ।
• पीडितको सम्मान गर्ने ।
• उद्धार कार्यमा बाधा नपुर्याउने ।
• जोखिम सूचना स्पष्ट दिने ।
• गलत सूचना सच्याउने ।
• विशेषज्ञलाई उचित स्थान दिने ।
शिक्षकले भने—
“विपत्तिको पत्रकारिता दर्शक बढाउने प्रतियोगिता होइन; जीवन बचाउने सार्वजनिक सेवा हो ।”
सोह्रौँ प्रश्न : सामाजिक सञ्जाल प्रयोगकर्ताको जिम्मेवारी ?
एक युवकले मोबाइल उठायो ।
“हामीले के गर्ने ?”
शिक्षकले तीन प्रश्न दिए—
“स्रोत के हो ?”
“समय के हो ?”
“यो सूचना पठाउँदा कसैको सुरक्षा बढ्छ कि डर ?”
यदि उत्तर स्पष्ट छैन—
नपठाउने ।
यदि यसले क्षतिबाहेक केही हुन्न-
नपठाउने ।
सत्रौँ प्रश्न : अन्तर्राष्ट्रिय र सीमा-पार जिम्मेवारी ?
नदीले आज फेरि नक्सा च्यातिन् । उनी एक देशमा मात्र थिइनन् । उनको जलाधार सीमापार थियो ।
वैज्ञानिकले भने—
“पानीले राजनीतिक सीमा बुझ्दैन ।”
त्यसैले आवश्यक—
• डेटा आदानप्रदान ।
• मौसम सूचना ।
• नदी बहाव सूचना ।
• हिमताल निगरानी ।
• आपतकालीन सम्पर्क ।
• संयुक्त अभ्यास ।
• सीमा-पार चेतावनी प्रणाली ।
शिक्षकले भने—
“नदी साझा भए जोखिम पनि साझा हुन्छ ।”
अठारौँ प्रश्न : भविष्यको सुरक्षा-सन्धि
आज अदालतमा सबैले एउटा नयाँ दस्तावेजमा हस्ताक्षर गरे ।
शीर्षक थियो—
“जीवन सुरक्षा सन्धि”
त्यसमा एउटा वाक्य सबैभन्दा ठूलो अक्षरमा लेखिएको थियो—
“विपत्ति भएपछि कसलाई दोष दिनेभन्दा पहिले, विपत्ति आउनुअघि कसले के गर्ने भन्ने स्पष्ट हुनेछ । यी सबैमा तथ्यगतलाई पनि जोड दिइनेछ ।"
सन्धिका मूल सिद्धान्त थिए—
१. जोखिम लुकाइने छैन ।
२. वैज्ञानिक चेतावनी दबाइने छैन ।
३. जोखिमसम्बन्धी आधारभूत सूचना जनताबाट लुकाइने छैन ।
४. अनुमति पाएपछि सुरक्षा जिम्मेवारी समाप्त भएको मानिने छैन ।
५. पूर्वसूचना र निकासी अभ्यास नियमित हुनेछ ।
६. स्थानीय समुदायलाई साधन र अधिकार दिइनेछ ।
७. जोखिमयुक्त विकासको पुनर्मूल्याङ्कन हुनेछ ।
८. विपत्तिपछि स्वतन्त्र अनुसन्धान हुनेछ ।
९. प्रमाणबिना कसैलाई दोषी ठहर गरिने छैन ।
१०. प्रमाणित लापरबाहीलाई जवाफदेहिताबाट मुक्त गरिने छैन ।
११. मृतकको स्मृति भविष्यको सुरक्षा नीतिमा रूपान्तरण गरिनेछ ।
१२. प्रत्येक ठूलो विपत्तिपछि सिकाइ सार्वजनिक गरिनेछ ।
उन्नाइसौँ प्रश्न : तर सन्धि कागजमै सीमित भयो भने ?
बालकले फेरि सबैलाई चुनौती दियो ।
“यो कागज पनि अर्को फाइलमा थन्कियो भने ?”
कसैले उत्तर दिएन ।
शिक्षकले भने—
“त्यसैले आज हस्ताक्षरभन्दा ठूलो काम बाँकी छ ।”
“कुन ?”
उनले पाँच शब्द लेखे—
मापन ।
अभ्यास ।
निरीक्षण ।
सुधार ।
जवाफदेहिता ।
“जुन प्रणाली मापन हुँदैन, त्यो कमजोर हुन्छ ।”
“जुन योजना अभ्यास हुँदैन, त्यो कागज हुन्छ ।”
“जुन निरीक्षण हुँदैन, त्यो नियम मात्र हुन्छ ।”
“जुन गल्तीबाट सुधार हुँदैन, त्यो इतिहास दोहोरिन्छ ।”
बीसौँ प्रश्न : सफलताको मापदण्ड के ?
अब शिक्षकले अन्तिम प्रश्न राखे ।
“मानौँ पाँच वर्षपछि फेरि ठूलो हिमताल जोखिम देखियो ।”
“हामी कसरी थाहा पाउने—हामी सफल भयौँ ?”
वैज्ञानिक—
“समयमै जोखिम पहिचान भयो कि भएन ?”
राज्य—
“चेतावनी समयमै पुग्यो कि पुगेन ?”
स्थानीय सरकार—
“मानिस सुरक्षित स्थानमा पुगे कि पुगेन ?”
उद्धारकर्मी—
“उद्धार टोली तयार थियो कि थिएन ?”
गाउँले—
“हामीलाई के गर्ने थाहा थियो कि थिएन ?”
बालक—
“र कसैलाई आफ्नो घर फर्केर आउन नसक्ने अवस्था भयो कि भएन ?”
सबै मौन भए ।
शिक्षकले भने—
“यही अन्तिम मापदण्ड हो—व्यवस्था कति ठूलो बन्यो होइन; जीवन कति सुरक्षित भयो ।”
भविष्यको नक्सा
साँझ परिसकेको थियो । आज फेरि त्यो ठूलो खाली नक्सा भुइँमा फैलाइएको थियो । हिजो त्यसमा केवल नदी र पहाड थिए । आज त्यसमा मानिसहरूले चिनो लगाउन थाले । वैज्ञानिकले हिमतालमा चिनो लगाए ।
“यहाँ निरन्तर निगरानी ।”
इन्जिनियरले पुलमा चिनो लगाए ।
“यहाँ संरचना पुनर्मूल्याङ्कन ।”
स्थानीय सरकारले गाउँमा चिनो लगाए ।
“यहाँ निकासी मार्ग ।”
उद्धारकर्मीले अर्को ठाउँमा चिनो लगाए ।
“यहाँ आपतकालीन केन्द्र ।”
गाउँकी महिलाले घरमा चिनो लगाइन् ।
“यहाँ वृद्ध परिवार ।”
बालकले विद्यालयमा ठूलो अक्षरमा लेख्यो—
“यहाँबाट सुरक्षित भविष्य सुरु हुन्छ ।”
तराजु फेरि ल्याइयो ।
यसपटक त्यसको एउटा पल्लामा थियो—
“विपत्ति ।”
अर्को पल्लामा—
“तयारी ।”
पहिलो पल्ला भारी थियो । तर एक–एक गर्दै सबैले आफ्नो जिम्मेवारीको एउटा ढुङ्गा अर्को पल्लामा राखे ।
विज्ञान ।
राज्य ।
कानुन ।
स्थानीय शासन ।
आयोजना ।
उद्धार ।
माध्यम ।
समुदाय ।
नागरिक ।
क्षेत्रीय सहकार्य ।
तराजु बिस्तारै सन्तुलित भयो ।
शिक्षकले भने—
“प्रकृतिको शक्ति कम भएको होइन ।”
“हाम्रो तयारी बढेको हो ।”
अन्तिम प्रतिज्ञा
सबै जना हात जोडेर उभिए ।
शिक्षकले भने—
“हामी प्रकृतिलाई दोष दिएर उम्किने छैनौँ ।”
सबैले दोहोर्याए—
“हामी मानवलाई दोष दिएर मात्र पनि रोकिने छैनौँ ।”
“हामी प्रमाण खोज्नेछौँ ।”
“जिम्मेवारी छुट्याउनेछौँ ।”
“गल्तीबाट सिक्नेछौँ ।”
“जोखिम लुकाउने छैनौँ ।”
“चेतावनीलाई राजनीतिक, आर्थिक वा व्यक्तिगत स्वार्थभन्दा माथि राख्नेछौँ ।”
“विपत्तिको तयारीलाई विकासकै हिस्सा बनाउनेछौँ ।”
अन्तिम वाक्य वृद्ध आमाले भनिन्—
“हामीले गुमाएकाहरूलाई बिर्सने छैनौँ ।”
बालकले थप्यो—
“तर उनीहरूको स्मृतिमा केवल आँसु पनि बगाइरहने छैनौँ ।”
"पैँतालिस सय बेपत्ताका कुसको लाश बनाई दाहसंस्कार गरेको मैले बुझिनँ ।"
उसले भविष्यको नक्सातिर हेर्यो।
“हामी उनीहरूको मृत्युबाट एउटा यस्तो व्यवस्था बनाउनेछौँ—जहाँ अर्को पुस्ताले यही प्रश्न फेरि सोध्न नपरोस् ।”
त्यही रात आकाशमा बादल जम्मा भए । पहाडमाथि हावा चल्यो । नदीको आवाज केही ठूलो भयो ।
पहिले भए—
मानिसहरू डराउँथे ।
आज—
साइरन परीक्षण भयो । रेडियो सक्रिय भयो । स्वयंसेवकहरूको सूची खुल्यो । निकासी मार्ग जाँचियो । कमजोर परिवारलाई सम्पर्क गरियो । वैज्ञानिक केन्द्रले नयाँ तथ्यांक पठायो । स्थानीय प्रशासनले सूचना जारी गर्यो । उद्धार टोली तयार भयो ।
तर यसपटक कुनै विपत्ति आएको थिएन ।
त्यो केवल अभ्यास थियो ।
सबै काम सकिएपछि बालकले शिक्षकलाई सोध्यो—
“सर, आज हामीले विपत्ति रोक्यौँ ?”
शिक्षक मुस्कुराए ।
“होइन ।”
“त्यसो भए ?”
उनले आकाशतिर हेरे ।
“आज हामीले अर्को कुरा रोक्यौँ ।”
“के ?”
“अज्ञानता ।”
“डर ।”
“अव्यवस्था ।”
“ढिलाइ ।”
“मौनता ।”
“र ‘हामीलाई थाहा थिएन’ भन्ने बहाना ।”
नदी बगिरहिन् । हिमाल उभिइरह्यो । मानिसहरू घर फर्किए । तर विद्यालयको अदालतमा त्यो खाली कुर्सी अझै थियो ।
“भविष्य ।”
अब त्यो कुर्सी खाली थिएन । त्यसमा कसैले एउटा कागज राखेको थियो ।
त्यसमा लेखिएको थियो—
**“भविष्य आफैँ सुरक्षित हुँदैन ।
आजका निर्णयहरूले त्यसलाई सुरक्षित बनाउँछन् ।”**
तर कथा यत्तिमै समाप्त भएन ।
किनकि सन्धि बनाउनु सजिलो थियो; त्यसलाई कार्यान्वयन गर्नु कठिन ।
अब अन्तिम मन्थनमा एउटा अर्को कठोर परीक्षा आउनु थियो—
यदि भविष्यमा फेरि कुनै जोखिम देखियो, तर त्यसलाई नियन्त्रण गर्न ठूलो आर्थिक लागत लाग्यो भने—के हामी जीवनको सुरक्षाका लागि आजको सुविधा त्याग्न तयार हुनेछौँ ?
त्यसपछि कठघरामा आउने थियो—
पैसा, राजनीति, विकास, रोजगारी र जीवनबीचको अन्तिम संघर्ष ।
१८: अन्तिम परीक्षा — सुरक्षा कि सुविधा ? जब भविष्यले वर्तमानसँग मूल्य माग्यो
अठारौँ दिन ।
आज विद्यालयको अदालतमा वातावरण पहिलेभन्दा बिल्कुल फरक थियो । सत्रौँ दिन बनाइएको “जीवन सुरक्षा सन्धि” सबैको हातमा थियो । नक्साहरू तयार थिए । जोखिमका क्षेत्रहरू पहिचान भइसकेका थिए । चेतावनी प्रणालीको खाका बनिसकेको थियो । उद्धार अभ्यासको योजना तयार थियो ।
तर आज एउटा नयाँ प्रश्न अदालतको बीचमा राखिएको थियो—
“यी सबै गर्न पैसा लाग्छ भने ?”
कक्षाकोठा फेरि दुई भागमा विभाजित भयो ।
एकतिर—
विकास ।
अर्कोतिर—
सुरक्षा ।
बीचमा थियो—
मानव जीवन ।
शिक्षकले आज कुनै पक्ष लिएनन् ।
उनले केवल सोधे—
“भविष्य सुरक्षित गर्न वर्तमानले कति मूल्य तिर्नुपर्छ ?”
पहिलो प्रश्न : सुरक्षा निःशुल्क हुन्छ ?
अर्थशास्त्री उठे ।
“सुरक्षा प्रणाली बनाउन खर्च लाग्छ ।”
“हिमताल निगरानी गर्न उपकरण चाहिन्छ ।”
“उपग्रह डेटा चाहिन्छ ।”
“साइरन चाहिन्छ ।”
“सञ्चार प्रणाली चाहिन्छ ।”
“उद्धार उपकरण चाहिन्छ ।”
“संरचना सुदृढ गर्न पैसा चाहिन्छ ।”
एक व्यापारीले सोधे—
“त्यसो भए विकास रोक्ने ?”
अर्थशास्त्रीले भने—
“होइन ।”
“विकास रोक्ने होइन; जोखिमको मूल्यलाई विकासको हिसाबमा समावेश गर्ने ।”
"सबैजना सन्धीका कार्यमा स्वुमसेवक हुने । यो सबैभन्दा महत्त्वपुर्ण हो ।"
दोस्रो प्रश्न : एउटा पुल सुरक्षित बनाउन लागत बढ्यो भने ?
इन्जिनियरले दुईवटा डिजाइन प्रस्तुत गरे ।
पहिलो सस्तो ।
दोस्रो महँगो ।
सस्तो डिजाइन तत्काल निर्माण गर्न सजिलो ।
महँगो डिजाइनमा—
• अतिरिक्त सुरक्षात्मक संरचना,
• उच्च बाढी जोखिमको पुनर्मूल्याङ्कन,
• आपतकालीन पहुँच,
• नियमित निरीक्षण
समावेश थिए ।
आयोजना प्रतिनिधिले भने—
“दोस्रो डिजाइनले लागत बढाउँछ ।”
शिक्षकले सोधे—
“पुल बग्यो भने ?”
प्रतिनिधि मौन ।
“त्यसपछि ?”
“पुनर्निर्माण ।”
“मानिस ?”
फेरि मौनता ।
शिक्षकले भने—
“निर्माण लागत र विपत्तिको लागत एउटै तालिकामा राखेर हेर्नुपर्छ ।”
तेस्रो प्रश्न : सस्तो विकास साँच्चै सस्तो हुन्छ ?
अर्थशास्त्रीले बोर्डमा दुईवटा अंक लेखे ।
आजको बचत
र
भोलिको सम्भावित क्षति
त्यसपछि उनले थपे—
“हामीले प्रायः पहिलो देख्छौँ ।”
“दोस्रो लुकाउँछौँ ।”
शिक्षकले भने—
“जोखिम नसमेटिएको विकासको मूल्य कागजमा सस्तो देखिन सक्छ; समाजका लागि भने महँगो हुन सक्छ ।”
"हामीले ओरिजिनल किनेका सामान कति धेरै बर्ष प्रयोग गर्छौँ अनि डुप्लिकेटका दाँजोमा राम्रो पनि हुन्छ । हो कि होइन ?"
चौथो प्रश्न : यदि सुरक्षा उपायले आयोजना नै अव्यावहारिक बनायो भने ?
आयोजना प्रतिनिधिले कठोर प्रश्न उठाए ।
“मानौँ सबै सुरक्षा मापदण्ड पालना गर्दा आयोजना आर्थिक रूपमा सम्भव हुँदैन ।”
“त्यसपछि ?”
एक अधिकारीले भने—
“त्यो पुनर्विचार गर्नुपर्छ ।”
इन्जिनियर—
“वैकल्पिक डिजाइन ।”
अर्थशास्त्री—
“वैकल्पिक स्थान ।”
वैज्ञानिक—
“वैकल्पिक प्रविधि ।”
स्थानीय प्रतिनिधि—
“वैकल्पिक विकास मोडेल ।”
शिक्षकले निष्कर्ष निकाले—
“सुरक्षा र विकासबीच सधैँ ‘एक रोज, अर्को छोड’ मात्र हुँदैन ।”
“पहिले सुरक्षित विकल्प खोज ।”
पाँचौँ प्रश्न : रोजगारीको मूल्य ?
गाउँका युवाहरू अगाडि आए ।
“आयोजना बन्द भयो भने ?”
“हाम्रो रोजगारी ?”
“हाम्रो आय ?”
“हाम्रो भविष्य ?”
एक युवकले भने—
“हामीले पनि बाँच्नुपर्छ ।”
अदालतमा गहिरो प्रश्न जन्मियो ।
जीवन बचाउनु भनेको केवल मृत्यु रोक्नु होइन ।
रोजगारी ।
आय ।
शिक्षा ।
स्वास्थ्य ।
पूर्वाधार ।
यी पनि जीवनकै हिस्सा हुन् ।
शिक्षकले भने—
“सुरक्षा र समृद्धिलाई शत्रु बनाएर समाधान हुँदैन ।”
“हामीले यस्तो विकास खोज्नुपर्छ—
जसले मानिसलाई रोजगारी पनि देओस् र जोखिममा पनि नहालोस् ।”
छैटौँ प्रश्न : जोखिमयुक्त ठाउँमा रोजगारी छ भने ?
स्थानीय प्रतिनिधिले सोधे—
“मानौँ जोखिमयुक्त क्षेत्रमा एउटा उद्योग छ ।”
“त्यहाँ सयौँ मानिसको रोजगारी छ ।”
“उद्योग बन्द गर्ने ?”
कसैले भने—
“हो ।”
युवाहरूले विरोध गरे ।
“त्यसो भए हाम्रो परिवार ?”
वैज्ञानिकले भने—
“पहिले जोखिमको वास्तविक स्तर जाँचौँ ।”
इन्जिनियर—
“सुरक्षा सुधार सम्भव छ कि छैन ?”
अर्थशास्त्री—
“स्थानान्तरण सम्भव छ कि छैन ?”
शिक्षकले भने—
“सुरक्षा निर्णय भावनाले होइन, विकल्पको तुलनाले हुनुपर्छ ।”
सातौँ प्रश्न : जोखिममा बाँच्ने मानिसलाई दोष दिने ?
वृद्ध आमा उठिन् ।
“हामी नदीकिनारमा पुस्तौँदेखि बसेका छौँ ।”
“हामीलाई भनिन्छ—यहाँ किन बस्यौ ?”
उनको आवाज कठोर भयो ।
“तर हामीलाई सुरक्षित ठाउँमा बस्ने विकल्प कसले दियो ?”
अदालत मौन भयो ।
शिक्षकले भने—
“गरीब वा कमजोर मानिसले जोखिमपूर्ण स्थानमा बस्नुपरेको अवस्थालाई केवल व्यक्तिगत निर्णय भनेर बुझ्नु अन्याय हुन सक्छ ।”
यदि सुरक्षित आवास उपलब्ध छैन । यदि रोजगारी त्यहीँ छ । यदि जमिन त्यहीँ छ । यदि यातायात त्यहीँ छ ।
त्यसैले—
“जोखिम घटाउने नीति सामाजिक न्यायसँग जोडिनुपर्छ ।”
आठौँ प्रश्न : तर जनताले पनि नियम मान्नुपर्छ कि पर्दैन ?
एक स्थानीय अधिकारीले सोधे ।
“यदि सरकारले सुरक्षित ठाउँ तोक्यो ।”
“तर मानिसले फेरि नदीकिनारमै घर बनाए ?”
गाउँलेले भने—
“हामीलाई विकल्प दिइयो भने ?”
अधिकारी—
“त्यसपछि ?”
शिक्षकले भने—
“सुरक्षित विकासमा राज्यको कर्तव्य र नागरिकको अनुशासन दुवै आवश्यक हुन्छ ।”
नियम सबैका लागि ।
तर नियम बनाउँदा व्यवहारिक विकल्प पनि ।
नवौँ प्रश्न : राजनीतिक दबाब आयो भने ?
आज पहिलोपटक राजनीति कठघरामा आयो । एक अधिकारीले फाइल देखाए ।
“आयोजना रोक्न भनियो भने विकास विरोधी भनिन्छ ।”
“जोखिमको कुरा उठायो भने लगानी भाग्छ भनिन्छ ।”
“निर्माण ढिलो भयो भने सरकार असफल भनिन्छ ।”
शिक्षकले सोधे—
“त्यसो भए जोखिमको वैज्ञानिक चेतावनी कहाँ जाने ?”
अधिकारी मौन ।
वैज्ञानिकले भने—
“वैज्ञानिक तथ्य चुनावी समयतालिकाअनुसार बदलिनु हुँदैन ।”
अदालतमा ताली बजेन ।
किनकि कुरा गम्भीर थियो ।
दसौँ प्रश्न : लोकप्रिय निर्णय कि सुरक्षित निर्णय ?
राजनीतिक प्रतिनिधिले स्वीकारे—
“कहिलेकाहीँ तुरुन्त परिणाम देखिने कामलाई प्राथमिकता दिन दबाब हुन्छ ।”
शिक्षकले सोधे—
“तर पूर्वतयारीको परिणाम ?”
“विपत्ति नआएपछि कसैले देख्दैन ।”
“त्यसैले ?”
“सुरक्षा राजनीति गर्न कठिन विषय हो ।”
तर शिक्षकले भने—
“लोकप्रियता अस्थायी हुन सक्छ; विपत्तिको परिणाम पुस्तौँसम्म रहन सक्छ ।”
एघारौँ प्रश्न : आज पैसा खर्च गर्ने कि भोलि क्षति बेहोर्ने ?
अर्थशास्त्रीले एउटा काल्पनिक हिसाब प्रस्तुत गरे ।
आज—
निगरानी प्रणाली ।
पूर्वसूचना ।
सुरक्षित संरचना ।
तालिम ।
निकासी मार्ग ।
यी सबैमा लगानी ।
भोलि—
यदि विपत्ति आयो भने—
मानवीय क्षति ।
पूर्वाधार क्षति ।
व्यापार अवरोध ।
उत्पादन हानि ।
पुनर्निर्माण खर्च ।
मानसिक र सामाजिक पीडा ।
शिक्षकले भने—
“पूर्वतयारीको मूल्य पैसा हो; तयारी नगरेको मूल्य पैसा मात्र हुँदैन ।”
बाह्रौँ प्रश्न : बीमा पर्याप्त हुन्छ ?
एक व्यापारीले भने—
“क्षति भयो भने बीमा छ ।”
शिक्षकले सोधे—
“मानिसको जीवन ?”
व्यापारी मौन ।
“परिवारको विछोड ?”
“समुदायको विस्थापन ?”
“हराएको वर्ष ?”
“हराएको स्मृति ?”
“यी सबैको बीमा ?”
कसैले उत्तर दिएन ।
शिक्षकले भने—
“बीमा आर्थिक क्षतिको एउटा सुरक्षा हो; जीवन बचाउने विकल्प होइन ।”
तेह्रौँ प्रश्न : प्रविधिमा सबै पैसा खर्च गर्ने ?
वैज्ञानिकले नयाँ चेतावनी दिए ।
“हामी महँगो प्रविधि ल्याउन सक्छौँ ।”
“तर ?”
“यदि स्थानीय कर्मचारीले चलाउन जानेनन् भने ?”
“बिजुली गएमा ?”
“इन्टरनेट बन्द भएमा ?”
“मर्मत गर्ने जनशक्ति नभएमा ?”
“उपकरण बिग्रिएमा ?”
शिक्षकले भने—
“प्रविधि खरिद गर्नु र प्रविधि सञ्चालन गर्न सक्ने प्रणाली बनाउनु फरक कुरा हो ।”
त्यसैले—
उपकरण + जनशक्ति + मर्मत + तालिम + बजेट + अभ्यास
सबै आवश्यक ।
चौधौँ प्रश्न : स्थानीय ज्ञानको मूल्य कति ?
वृद्धले आफ्नो पुरानो नक्सा निकालिन् । त्यसमा वर्षौँअघि बाढी पुगेका ठाउँहरू चिन्ह लगाइएको थियो । वैज्ञानिकले आधुनिक डिजिटल नक्सासँग तुलना गरे । दुवैमा धेरै कुरा मिल्यो ।
वैज्ञानिकले भने—
“हामीले कहिलेकाहीँ स्थानीय अनुभवलाई वैज्ञानिक तथ्यभन्दा तल राख्छौँ ।”
“तर ?”
“त्यो पनि डेटा हो ।”
शिक्षकले भने—
“विज्ञान र स्थानीय अनुभव प्रतिस्पर्धी होइनन्; सही तरिकाले जोडिए भने एकअर्काका पूरक हुन् ।”
पन्ध्रौँ प्रश्न : सुरक्षा कसको खर्चमा ?
यो प्रश्नले अदालतलाई फेरि दुई भागमा विभाजित गर्यो ।
सरकार—
“जनताको कर ।”
आयोजना—
“आयोजनाको लागत ।”
जनता—
“हामीले कति तिर्ने ?”
अर्थशास्त्री—
“जो जोखिम सिर्जना गर्छ, उसले पनि उचित हिस्सा वहन गर्नुपर्छ ।”
कानुनविद्—
“तर सार्वजनिक सुरक्षाका आधारभूत संरचना राज्यको जिम्मेवारी पनि हो ।”
शिक्षकले भने—
“सुरक्षाको वित्तीय जिम्मेवारी जोखिम, लाभ, क्षमता र कानुनी कर्तव्यअनुसार बाँडिनुपर्छ ।”
सोह्रौँ प्रश्न : सबैभन्दा महँगो विकल्प कुन ?
बालकले सोध्यो—
“सर ।”
“भन ।”
“सबैभन्दा महँगो सुरक्षा प्रणाली कुन ?”
शिक्षकले सोचे ।
उद्धारकर्मीले उत्तर दिए—
“जुन प्रणाली नहुँदा मानिस मर्छन् ।”
अदालतमा चकमन्नता ।
शिक्षकले थपे—
“तर त्यसलाई पनि प्रमाण, प्राथमिकता र स्रोतअनुसार बुद्धिमानीपूर्वक बनाउनुपर्छ ।”
सत्रौँ प्रश्न : शून्य जोखिम सम्भव छ ?
वैज्ञानिकले टाउको हल्लाए ।
“होइन ।”
“किन ?”
“प्रकृति अनिश्चित छ ।”
“मानवीय ज्ञान अपूर्ण छ ।”
“प्रविधि पनि असफल हुन सक्छ ।”
“त्यसो भए लक्ष्य ?”
वैज्ञानिकले भने—
“शून्य जोखिम होइन; स्वीकार्य र व्यवस्थापनयोग्य जोखिम ।”
शिक्षकले थपे—
“जहाँ सम्भावित क्षति अत्यन्त ठूलो छ, त्यहाँ सावधानीको स्तर पनि उच्च हुनुपर्छ ।”
अठारौँ प्रश्न : भविष्यको पुस्ताको अधिकार ?
बालक फेरि उठ्यो ।
“अल्फा पुस्ता हौँ हामी ! हामी द्रुत्ततर विकास गर्छौँ ।”
“तर त्यसको जोखिम हामीभन्दा पछि आउने मानिसले बेहोर्नुपर्यो भने ?”
कक्षामा सबैको नजर उसतिर गयो ।
शिक्षकले भने—
“यही अन्तरपुस्तीय जिम्मेवारी हो ।”
आजको निर्णयले—
भोलिको नदी,
भोलिको हिमनदी,
भोलिको बस्ती,
भोलिको अर्थतन्त्र,
भोलिको जीवन
प्रभावित गर्न सक्छ ।
त्यसैले—
“आजको समृद्धिले भोलिको जीवनलाई बन्धक बनाउनु हुँदैन ।”
उन्नाइसौँ प्रश्न : अन्तिम निर्णय कसरी गर्ने ?
अब सबै पक्षलाई एउटै प्रश्न गरियो ।
कुनै आयोजना ।
कुनै सडक ।
कुनै बाँध ।
कुनै बस्ती ।
कुनै उद्योग ।
कुनै पुल ।
निर्णय गर्नुअघि के सोध्ने ?
वैज्ञानिक—
“जोखिम कति ?”
इन्जिनियर—
“सुरक्षित डिजाइन सम्भव ?”
अर्थशास्त्री—
“दीर्घकालीन लागत कति ?”
कानुनविद्—
“कानुनी दायित्व के ?”
स्थानीय सरकार—
“जनतामा प्रभाव ?”
गाउँले—
“हाम्रो जीवनमा असर ?”
उद्धारकर्मी—
“विपत्ति आयो भने निकासी सम्भव ?”
शिक्षकले सबै उत्तरलाई एउटै सूत्रमा राखे—
“विकासको निर्णय = लाभ + जोखिम + दीर्घकालीन लागत + मानवीय सुरक्षा ।”
बीसौँ प्रश्न : यदि सबैले जिम्मेवारी लिए भने ? बालकले अन्तिम प्रश्न गर्यो ।
“यदि वैज्ञानिकले आफ्नो जिम्मेवारी लिए ।”
“राज्यले आफ्नो ।”
“आयोजनाले आफ्नो ।”
“स्थानीय सरकारले आफ्नो ।”
“जनताले आफ्नो ।”
“पत्रकारले आफ्नो ।”
“उद्धारकर्मीले आफ्नो ।”
“त्यसो भए ?”
शिक्षक मुस्कुराए ।
“त्यसपछि विपत्ति समाप्त हुँदैन ।”
बालक अलमलियो ।
“तर ?”
“विपत्ति र विपत्तिजन्य विनाश एउटै कुरा हुँदैन ।”
“प्रकृति आफ्नो शक्ति प्रयोग गर्न सक्छ ।”
“तर समाज तयार हुन सक्छ ।”
अठारौँ दिनको अन्तिम मन्थन
शिक्षकले आज सबैभन्दा ठूलो प्रश्न राखे—
“हामी के रोज्छौँ ?”
सस्तो कि सुरक्षित ?
अर्थशास्त्री—
“दुवै सम्भव हुने बाटो खोजौँ ।”
विकास कि संरक्षण ?
वैज्ञानिक—
“दीर्घकालीन विकास भनेकै संरक्षणसहितको विकास हो ।”
राजनीतिक लाभ कि वैज्ञानिक सत्य ?
कानुनविद्—
“वैज्ञानिक तथ्यलाई निर्णय प्रक्रियामा स्वतन्त्र स्थान चाहिन्छ ।”
आजको सुविधा कि भोलिको सुरक्षा ?
वृद्धले भनिन्—
“आजको सुविधा त्यागेर भोलिको जीवन बचाउनुपर्ने ठाउँमा हामी त्याग गर्न तयार हुनुपर्छ ।”
तर उनले तुरुन्त थपिन्—
“र जहाँ सुरक्षित विकल्प सम्भव छ, त्यहाँ अनावश्यक त्याग माग्नु पनि न्याय होइन ।”
भविष्यले वर्तमानसँग मूल्य माग्यो
रात पर्यो । विद्यालयको आँगनमा सबै जना जम्मा भए । बीचमा दुईवटा बाटो कोरिएका थिए ।
पहिलो बाटोमा लेखिएको थियो—
“अहिले सजिलो ।”
दोस्रोमा—
“पछि सुरक्षित ।”
मानिसहरू दुवै बाटोतिर हेरिरहेका थिए । अचानक वृद्ध आमाले आफ्नो छोराको पुरानो जुत्ता ल्याइन् । उनले त्यो जुत्ता पहिलो बाटोमा राखिन् ।
सबै चुप ।
उनले भनिन्—
“हामीले पहिले नै यसको मूल्य तिरिसकेका छौँ ।”
त्यसपछि उनले जुत्ता उठाइन् र दोस्रो बाटोमा राखिन् ।
“अब अर्को पुस्ताले नतिरोस् ।”
शिक्षकको आँखामा आँसु आयो । तर उनले भावुक भएर निर्णय सुनाएनन् ।
उनले केवल भने—
“सुरक्षाको मूल्य तिर्नैपर्छ ।”
“तर हामीले यो मूल्य कहाँ तिर्ने भनेर बुद्धिमानीपूर्वक रोज्नुपर्छ ।”
“आज तयारीमा ?”
“कि ?”
“भोलि विनाशमा ?”
अदालतमा कुनै आवाज आएन ।
किनकि उत्तर सबैलाई थाहा थियो ।
त्यस रात “जीवन सुरक्षा सन्धि”मा एउटा अन्तिम धारा थपियो—
“कुनै पनि विकास निर्णयमा मानवीय जीवनको सम्भावित अपरिवर्तनीय क्षतिलाई केवल आर्थिक लाभले उचित ठहर गर्न सकिने छैन ।”
तर त्यसको तल अर्को वाक्य पनि थियो—
“सुरक्षाको नाममा विकास रोक्नु पनि समाधान होइन; सुरक्षित, न्यायपूर्ण र दीर्घकालीन विकासको विकल्प खोज्नु राज्य र समाजको कर्तव्य हुनेछ ।”
यही दुई वाक्यबीच सन्तुलित भविष्यको दर्शन जन्मियो ।
अन्तिम मोड
अब अदालत अन्तिम भागतिर आइपुगेको थियो ।
तर एउटा प्रश्न अझै बाँकी थियो ।
हामीले—
प्रश्न गर्यौँ ।
बहस गर्यौँ ।
मन्थन गर्यौँ ।
जिम्मेवारी छुट्यायौँ ।
सुरक्षा-सन्धि बनायौँ ।
तर—
“के यो सबै व्यवहारमा लागू भयो ?”
किनकि इतिहासमा सबैभन्दा धेरै योजनाहरू कागजमा मरेका छन् ।
त्यसैले अन्तिम भागमा अदालत फेरि खुल्नेछ ।
तर यसपटक प्रतिवादी वा अभियुक्तका रूपमा होइन—
सबै पात्र स्वयं कार्यान्वयनकर्ताका रूपमा कठघरामा उभिनेछन् ।
उनीहरूले देखाउनुपर्नेछ—
कुन जोखिम नक्सामा आयो ?
कुन चेतावनी प्रणाली बन्यो ?
कुन कानुन बदलियो ?
कुन आयोजना पुनर्मूल्याङ्कन भयो ?
कुन गाउँले अभ्यास गर्यो ?
कुन वैज्ञानिकको सूचना निर्णयमा पुग्यो ?
कुन अधिकारीले जिम्मेवारी लिए ?
र सबैभन्दा ठूलो प्रश्न—
“के हामीले दुःखद घटनालाई साँच्चै पाठ बनायौँ, कि फेरि केही वर्षपछि बिर्सिने ?”
अदालतको खाली कुर्सीमा राखिएको “भविष्य” भन्ने कागज हावाले हल्लायो ।
त्यसको पछाडि अर्को शब्द देखियो—
“स्मृति ।”
शिक्षकले त्यो कागज पल्टाए ।
त्यहाँ अन्तिम प्रश्न लेखिएको थियो—
“यदि हामीले बिर्सियौँ भने, अर्को विपत्ति हाम्रो परीक्षा हुनेछ ।”
र विद्यालयको घण्टी बज्यो ।
“अब अन्तिम मन्थन सुरु हुन्छ ।”
१९: पाठबाट प्रतिज्ञासम्म — नयाँ सुरक्षा संस्कृतिको जन्म
उन्नाइसौँ दिन ।
विद्यालयको त्यो पुरानो सभा हल आज फेरि भरिएको थियो । तर त्यो दिनको सभा अरू दिनको जस्तो थिएन ।
पहिलो दिन यहाँ प्रश्नहरू थिए ।
दोस्रो दिन शंकाहरू ।
तेस्रो र चौथो दिन पक्ष र विपक्षका बहसहरू ।
पाँचौँ र छैटौँ दिन कारण र जिम्मेवारीको मन्थन ।
सातौँदेखि सोह्रौँ दिनसम्म कठघरामा क्रमशः राज्य, विज्ञान, विकास, जनता, कानुन, प्रणाली र व्यक्तिगत निर्णयहरू उभिएका थिए ।
सत्रौँ दिन भविष्यको सुरक्षा-सन्धि बनाइएको थियो ।
अठारौँ दिन विकास र सुरक्षाबीचको कठिन मूल्यको परीक्षा भएको थियो ।
तयो दिन भने—
कुनै प्रश्न बाँकी थिएन ।
तर एउटा काम बाँकी थियो ।
उत्तरलाई जीवनमा उतार्ने ।
मञ्चको बीचमा एउटा ठूलो खाली बोर्ड थियो ।
त्यसमाथि एउटा मात्र वाक्य लेखिएको थियो—
“अब हामीले के सिक्यौँ ?”
पहिलो मन्थन : पाठ के हो ?
शिक्षकले सबैलाई सोधे—
“हामीले यो सम्पूर्ण यात्राबाट के सिक्यौँ ?”
वैज्ञानिकले भने—
“प्रकृति जटिल छ ।”
इन्जिनियरले भने—
“संरचना कहिल्यै जोखिममुक्त हुँदैन ।”
उद्धारकर्मीले भने—
“ढिलाइले क्षति बढाउन सक्छ ।”
कानुनविद्ले भने—
“जिम्मेवारी स्पष्ट हुनुपर्छ ।”
स्थानीय प्रतिनिधिले भने—
“कागजमा भएको योजना पर्याप्त हुँदैन ।”
गाउँकी वृद्धाले भनिन्—
“चेतावनी बुझिने भाषामा हुनुपर्छ ।”
पत्रकारले भने—
“अप्रमाणित सूचना पनि विपत्ति बन्न सक्छ ।”
अर्थशास्त्रीले भने—
“पूर्वतयारीको मूल्यलाई खर्च भनेर मात्र हेर्न हुँदैन ।”
बालकले अन्तिममा भन्यो—
“र सबैभन्दा ठूलो कुरा—हामीले विपत्तिलाई दोषारोपणको विषय मात्र बनाउनु हुँदैन; सिकाइको विषय बनाउनुपर्छ ।”
शिक्षकले बोर्डमा लेखे—
विपत्ति → प्रश्न → अनुसन्धान → मन्थन → सुधार → संस्कृति
दोस्रो मन्थन : हामीले के कुरा स्वीकार गर्यौँ ?
आज सबैभन्दा कठिन स्वीकारोक्ति सुरु भयो ।
राज्यले भन्यो—
“हामी सबै जोखिम पहिले देख्न सक्दैनौँ ।”
वैज्ञानिकले भने—
“हाम्रो पूर्वानुमान पूर्ण हुँदैन ।”
इन्जिनियरले भने—
“हाम्रो डिजाइनमा पनि सीमाहरू हुन्छन् ।”
स्थानीय सरकारले भन्यो—
“हामीसँग सधैँ पर्याप्त स्रोत हुँदैन ।”
उद्धारकर्मीले भने—
“हरेक ठाउँमा तुरुन्त पुग्न सकिँदैन ।”
नागरिकले भने—
“हामी पनि कहिलेकाहीँ चेतावनीलाई हल्का रूपमा लिन्छौँ ।”
पत्रकारले भने—
“हामी पनि कहिलेकाहीँ सत्यभन्दा छिटो समाचार दिन खोज्छौँ ।”
शिक्षकले सबैलाई हेरेर भने—
“यही स्वीकारोक्ति नै सुधारको पहिलो ढोका हो ।”
किनकि आफूलाई पूर्ण ठान्ने प्रणालीले आफ्नो कमजोरी देख्दैन ।
र आफ्नो कमजोरी नदेख्ने प्रणाली—
सुध्रिँदैन ।
तेस्रो मन्थन : अब जिम्मेवारी कसरी चल्ने ?
बोर्डमा फेरि पाँच तह लेखिए ।
विज्ञान
जोखिम पत्ता लगाउने ।
राज्य
नीति र स्रोत सुनिश्चित गर्ने ।
स्थानीय शासन
जनतासम्म प्रणाली पुर्याउने ।
आयोजना तथा निजी क्षेत्र
आफ्नो जोखिमको जिम्मेवारी लिने ।
समुदाय
चेतावनी बुझ्ने, अभ्यास गर्ने र सहयोग गर्ने ।
तर शिक्षकले छैटौँ तह थपे—
स्वतन्त्र जवाफदेहिता
“यीमध्ये कुनै पनि तह असफल भयो भने ?”
कानुनविद्ले भने—
“अनुसन्धान ।”
“प्रमाण ?”
“आवश्यक ।”
“कारबाही ?”
“प्रमाणित जिम्मेवारीअनुसार ।”
“र सुधार ?”
“अनिवार्य ।”
शिक्षकले भने—
“दोषी खोज्नु न्यायको अन्त्य होइन; भविष्य सुरक्षित गर्नु न्यायको पूर्णता हो ।”
चौथो मन्थन : ‘कसको दोष ?’ बाट ‘कसको कर्तव्य ?’ सम्म
यो सम्पूर्ण यात्राको सबैभन्दा ठूलो परिवर्तन यही थियो ।
पहिलो दिन प्रश्न थियो—
“कसले गल्ती गर्यो ?”
आज प्रश्न बदलिएको थियो—
“कसको कर्तव्य के थियो ?”
फेरि—
“त्यो कर्तव्य पूरा भयो कि भएन ?”
फेरि—
“नभए किन ?”
फेरि—
“त्यसबाट भविष्यमा के सुधार गर्ने ?”
शिक्षकले भने—
“जवाफदेहिताको परिपक्व भाषा दोषारोपणबाट कर्तव्यतर्फ जान्छ ।”
तर उनले सावधानी पनि दिए—
“यसको अर्थ दोषीलाई उन्मुक्ति दिनु होइन ।”
यदि प्रमाणित लापरबाही छ भने—
जवाफदेहिता हुन्छ ।
यदि अपराध छ भने—
कानुनी प्रक्रिया हुन्छ ।
यदि प्रणालीगत कमजोरी छ भने—
संस्थागत सुधार हुन्छ ।
यदि ज्ञानको कमी छ भने—
अनुसन्धान बढ्छ ।
यदि स्रोतको कमी छ भने—
स्रोत व्यवस्था गरिन्छ ।
यदि जनचेतनाको कमी छ भने—
शिक्षा र अभ्यास बढाइन्छ ।
त्यसैले कसैले पनि आफैलाई पूर्ण नमानौँ ।
पाँचौँ मन्थन : हामीले के बिर्सनु हुँदैन ?
सभामा मृतकहरूको नाम पढियो ।
एकपछि अर्को ।
नामहरू ।
उमेरहरू ।
गाउँहरू ।
परिवारहरू ।
कसैको नामसँग एउटा बच्चाको स्मृति थियो ।
कसैको नामसँग आमाको आँसु ।
कसैको नामसँग अधुरो घर ।
कसैको नामसँग बाँकी ऋण ।
कसैको नामसँग विद्यालयमा खाली कुर्सी ।
सभाहलमा चकमन्नता छायो ।
शिक्षकले भने—
“आज हामी उनीहरूको संख्यालाई तथ्यका रूपमा मात्र सम्झँदैनौँ ।”
“हरेक संख्या एउटा जीवन थियो ।”
“हरेक जीवन एउटा परिवार थियो ।”
“हरेक परिवार एउटा संसार थियो ।”
“त्यसैले मृतकको स्मृति हाम्रो नीति निर्माणको नैतिक आधार हुनुपर्छ ।”
छैटौँ मन्थन : स्मारक बनाउने कि प्रणाली ?
एक अधिकारीले प्रस्ताव राखे—
“घटनास्थलमा ठूलो स्मारक बनाऔँ ।”
गाउँलेले समर्थन गरे ।
तर बालकले सोध्यो—
“स्मारक बनाएपछि ?”
अधिकारी मौन ।
बालकले फेरि भन्यो—
“त्यहाँ अर्को स्मारक बनाउनुपर्ने अवस्था नआओस् भनेर के बनाउने ?”
यसपटक उत्तर आयो—
चेतावनी प्रणाली ।
सुरक्षित बस्ती ।
जोखिम नक्सा ।
उद्धार केन्द्र ।
प्रशिक्षित समुदाय ।
स्वतन्त्र अनुसन्धान ।
जवाफदेही शासन ।
शिक्षकले भने—
“सबैभन्दा ठूलो स्मारक ढुङ्गाको होइन; सुरक्षित भविष्यको हुन्छ ।”
सातौँ मन्थन : नयाँ सुरक्षा संस्कृति
आज एउटा शब्द जन्मियो—
“सुरक्षा संस्कृति ।”
शिक्षकले व्याख्या गरे—
“सुरक्षा संस्कृति भनेको विपत्ति आउँदा मात्र हेल्मेट लगाउनु होइन ।”
“यो दैनिक निर्णयमा जोखिम सम्झनु हो ।”
“पुल बनाउँदा ।”
“सडक बनाउँदा ।”
“घर बनाउँदा ।”
“बस्ती विस्तार गर्दा ।”
“विद्यालय बनाउँदा ।”
“आयोजना स्वीकृत गर्दा ।”
“बजेट बनाउँदा ।”
“समाचार प्रकाशित गर्दा ।”
“यात्रा गर्दा ।”
“प्रकृतिसँग व्यवहार गर्दा ।”
हरेक ठाउँमा प्रश्न—
“यसले जोखिम घटाउँछ कि बढाउँछ ?”
आठौँ मन्थन : विद्यालयबाट सुरु हुने सुरक्षा
शिक्षकले बालबालिकातिर हेरे ।
“अब विद्यालयमा नयाँ विषय थपिनेछ ।”
कसैले सोध्यो—
“विपद् व्यवस्थापन ?”
“त्यो मात्र होइन ।”
जोखिम साक्षरता ।
बालबालिकाले सिक्नेछन्—
• जोखिम पहिचान ।
• मौसम सूचना बुझ्ने ।
• चेतावनीको अर्थ ।
• निकासी मार्ग ।
• प्राथमिक सहायता ।
• गलत सूचना छुट्याउने ।
• स्थानीय भूगोल ।
• नदी र पहाडको व्यवहार ।
• आपतकालीन सम्पर्क ।
शिक्षकले भने—
“जुन बच्चाले जोखिम बुझेर हुर्कन्छ, उसले भविष्यमा सुरक्षित समाज निर्माण गर्छ ।”
नवौँ मन्थन : समुदाय आफैँ पहिलो उद्धारकर्ता
उद्धारकर्मीले एउटा कठोर सत्य सुनाए—
“ठूलो विपत्ति हुँदा बाहिरबाट उद्धार टोली आउन समय लाग्न सक्छ ।”
त्यसैले पहिलो केही मिनेट वा घण्टामा—
छिमेकी ।
परिवार ।
स्थानीय स्वयंसेवक ।
समुदाय ।
यिनै अगाडि हुन्छन् ।
त्यसैले समुदायलाई प्रशिक्षण दिइने भयो ।
स्थानीय उद्धार टोली ।
प्राथमिक उपचार टोली ।
महिला स्वयंसेवक समूह ।
युवा आपतकालीन टोली ।
सञ्चार टोली ।
बाल सुरक्षा टोली ।
शिक्षकले भने—
“आपत्कालीन अवस्थामा राज्य पहिलो होइन; सबैभन्दा नजिकको मानिस पहिलो हुन सक्छ ।”
त्यसैले समुदायलाई सक्षम बनाउनु—
राज्यलाई बलियो बनाउनु हो ।
दसौँ मन्थन : सूचना कसको सम्पत्ति ?
वैज्ञानिकले भने—
“जोखिमको सूचना जनतासँग साझा गर्नुपर्छ ।”
एक अधिकारीले प्रश्न गरे—
“तर गलत बुझिएर डर फैलियो भने ?”
पत्रकारले भने—
“त्यसैले सूचना लुकाउने होइन; सही तरिकाले बुझाउने ।”
नयाँ सिद्धान्त बन्यो—
“जोखिमसम्बन्धी सार्वजनिक सूचना स्पष्ट, प्रमाणित, समयमै र बुझिने भाषामा हुनुपर्छ ।”
जनताले पनि बुझ्नुपर्ने—
“सूचना पाउनु अधिकार हो; जिम्मेवारीपूर्वक प्रयोग गर्नु कर्तव्य ।”
एघारौँ मन्थन : ‘हामीलाई थाहा थिएन’ भन्ने बहाना
कानुनविद्ले एउटा प्रश्न राखे—
“कहिलेसम्म ‘हामीलाई थाहा थिएन’ भन्न मिल्छ ?”
उत्तर सरल थिएन ।
तर नयाँ सिद्धान्त बन्यो—
यदि जानकारी उपलब्ध थियो—
हेर्नुपर्नेले हेर्नुपर्छ ।
यदि जोखिमबारे चेतावनी थियो—
सम्बन्धित निकायले प्रतिक्रिया दिनुपर्छ ।
यदि जानकारी अस्पष्ट थियो—
थप अनुसन्धान गर्नुपर्छ ।
यदि जानकारी नै थिएन—
निगरानी प्रणाली बलियो बनाउनुपर्छ ।
शिक्षकले भने—
“अज्ञानता प्रमाणित गर्नुभन्दा पहिले—जानकारी प्राप्त गर्ने कर्तव्य थियो कि थिएन—त्यो हेर्नुपर्छ ।”
बाह्रौँ मन्थन : भविष्यमा फेरि यस्तो भयो भने ?
यो प्रश्न सुनेर सबै रोकिए ।
वैज्ञानिकले भने—
“फेरि विपत्ति आउन सक्छ ।”
“त्यसैले हाम्रो लक्ष्य ‘फेरि कहिल्यै केही हुँदैन’ भन्ने भ्रम होइन ।”
उद्धारकर्मीले भने—
“लक्ष्य हो—फेरि भए पनि क्षति न्यूनतम होस् ।”
शिक्षकले बोर्डमा ठूलो अक्षरमा लेखे—
PREVENT → PREPARE → WARN → EVACUATE → RESPOND → RECOVER → LEARN
नेपालीमा—
रोकथाम → तयारी → चेतावनी → निकासी → उद्धार → पुनर्स्थापना → सिकाइ
र अन्तिम शब्दलाई घेरा हालियो—
सिकाइ ।
“किनकि सिकाइ रोकियो भने इतिहास दोहोरिन्छ ।”
तेह्रौँ मन्थन : अनुसन्धान कहिले समाप्त हुन्छ ?
कानुनविद्ले भने—
“घटना सकिएपछि अनुसन्धान सुरु हुन्छ ।”
वैज्ञानिकले असहमति जनाए—
“तर सिकाइ अनुसन्धान सकिएपछि पनि चलिरहनुपर्छ ।”
किनकि नयाँ डेटा आउँछ । नयाँ प्रविधि आउँछ । नयाँ जोखिम आउँछ । जलवायु बदलिन्छ । बस्ती बदलिन्छ । आयोजना बदलिन्छ ।
त्यसैले—
“जोखिमको नक्सा पनि जीवित दस्तावेज हुनुपर्छ ।”
चौधौँ मन्थन : हरेक विपत्तिपछि सार्वजनिक समीक्षा
सबैले एउटा निर्णय गरे ।
ठूलो विपत्ति भएपछि—
स्वतन्त्र अनुसन्धान ।
त्यसपछि—
सार्वजनिक प्रतिवेदन ।
त्यसपछि—
सिफारिस ।
त्यसपछि—
कार्यान्वयनको समयसीमा ।
त्यसपछि—
अनुगमन ।
र केही वर्षपछि—
फेरि सार्वजनिक समीक्षा ।
शिक्षकले भने—
“प्रतिवेदन प्रकाशित गरेर जिम्मेवारी समाप्त हुँदैन ।”
“सिफारिस लागू नभएसम्म अनुसन्धान अधुरो हुन्छ ।”
पन्ध्रौँ मन्थन : आजको घटना भविष्यको शिक्षक बन्नेछ
अब त्यो पुरानो तराजु फेरि ल्याइयो । तर यसपटक त्यसमा दोषको तौल राखिएन ।
एउटा पल्लामा थियो—
“हामीले गुमाएको ।”
अर्कोमा—
“हामीले सिकेको ।”
पहिलो पल्ला भारी थियो ।
धेरै भारी ।
किनकि मृत्युको मूल्य कुनै सिकाइले बराबर गर्न सक्दैन ।
तर अर्को पल्लामा क्रमशः राखियो—
विज्ञान ।
चेतावनी ।
कानुन ।
प्रशिक्षण ।
पूर्वतयारी ।
जवाफदेहिता ।
समुदाय।
स्मृति ।
सुरक्षित विकास ।
तराजु बिस्तारै उठ्न थाल्यो ।
शिक्षकले भने—
“हामी गुमाएकाहरूको मूल्य बराबर गर्न सक्दैनौँ ।”
“तर उनीहरूको मृत्यु व्यर्थ नहोस् भनेर हामी आफ्नो भविष्य बदल्न सक्छौँ ।”
सोह्रौँ मन्थन : अन्तिम प्रतिज्ञा
सभाहलमा सबै उठे । कसैले भाषण गरेन । कुनै राजनीतिक नारा लागेन । कुनै दोषारोपण भएन । सबैले एउटा साझा प्रतिज्ञा पढे—
“हामी प्राकृतिक विपत्तिलाई मानव अहंकारले चुनौती दिने छैनौँ ।”
“हामी प्रकृतिलाई दोष दिएर आफ्नो कर्तव्यबाट पन्छिने छैनौँ ।”
“हामी प्रमाणबिना कसैलाई दोषी ठहर गर्ने छैनौँ ।”
“तर प्रमाणित लापरबाहीलाई पनि प्रकृतिको नाममा लुकाउने छैनौँ ।”
“हामी विज्ञानको चेतावनीलाई सम्मान गर्नेछौँ ।”
“हामी जनताको जीवनलाई विकासको लागतमा मात्र गणना गर्ने छैनौँ ।”
“हामी पूर्वतयारीलाई विलासिता मान्ने छैनौँ ।”
“हामी जोखिमसम्बन्धी सूचना लुकाउने छैनौँ ।”
“हामी मृतकलाई केवल संख्या बनाउने छैनौँ ।”
“र हामी आजको विपत्तिलाई भोलिको सुरक्षा संस्कृतिमा बदल्नेछौँ ।”
अन्तिम वाक्य सबैले एकसाथ भने—
“हामी बिर्सने छैनौँ ।”
अदालत विघटन भयो
शिक्षकले अन्तिमपटक हथौडा उठाए । तर आज कुनै फैसला सुनाएनन् ।
उनले भने—
“यो अदालत आज विघटन हुन्छ ।”
सबै अचम्ममा परे ।
“किन ?”
उनले कठघरातिर हेरे ।
“किनकि अब वास्तविक अदालत यही भवनभित्र होइन ।”
“अब अदालत हुनेछ—”
हरेक आयोजना कार्यालय ।
हरेक सरकारी निर्णय ।
हरेक स्थानीय सभा ।
हरेक वैज्ञानिक प्रयोगशाला ।
हरेक इन्जिनियरको डिजाइन टेबल ।
हरेक पत्रकारको समाचार कक्ष ।
हरेक नागरिकको घर ।
“र त्यहाँ एउटा मात्र प्रश्न हुनेछ—”
“के यो निर्णयले जीवन सुरक्षित गर्छ ?”
त्यसपछि उनले त्यो खाली कुर्सी उठाए ।
त्यसमा लेखिएको थियो—
भविष्य ।
उनले कुर्सीलाई सभाहलको अगाडि राखे ।
तर यसपटक कुर्सी खाली थिएन ।
त्यसमाथि एउटा बालक बसेको थियो ।
उसले सबैलाई हेर्यो ।
शिक्षकले मुस्कुराउँदै भने—
“अब भविष्य हाम्रो अगाडि बसिरहेको छैन ।”
“भविष्य हाम्रो हातमा बसिरहेको छ ।”
सभाहलमा ताली बजेन । किनकि त्यो क्षण तालीको थिएन ।
त्यो प्रतिज्ञाको क्षण थियो ।
अन्तिम दृश्य
साँझ भइसकेको थियो । मानिसहरू एक–एक गर्दै विद्यालयबाट बाहिरिए ।
कसैले नक्सा बोकेको थियो ।
कसैले नयाँ सुरक्षा-सन्धि ।
कसैले उद्धारको तालिका ।
कसैले वैज्ञानिक प्रतिवेदन ।
कसैले कानुनी सुझाव ।
कसैले प्रशिक्षणको सूची ।
र एक वृद्धा—
उनले केवल एउटा पुरानो जुत्ता बोकेकी थिइन् ।
विद्यालयको ढोकाबाहिर पुगेर उनले त्यो जुत्ता केही बेर हेरिन् ।
त्यसपछि आफ्नो छातीमा लगाइन् ।
र बिस्तारै भनिन्—
“अब तिमीहरूका लागि हामीले सिक्नेछौँ ।”
त्यो वाक्य हावामा मिसियो । टाढा हिमालतिरबाट चिसो हावा आयो । नदी बगिरहेकी थिइन् । मानिसहरूले उनलाई रोक्न खोजेनन् । उनीहरूले उनलाई सुन्न सिकेका थिए ।
र त्यसपछि—
त्यहाँ अब कुनै अदालत हुनेछैन ।
कुनै बहस हुनेछैन ।
कुनै कठघरामा कोही उभिने छैन ।
कुनै दोषी खोजिने छैन ।
त्यहाँ केवल—
हिमाल ।
हिउँ ।
नदी ।
बादल ।
वन ।
माटो ।
मानिस ।
र समयको अनन्त प्रवाह हुनेछ ।
प्रकृतिले आफैँ कथा सुनाउनेछ—
मानिसले आफूलाई प्रकृतिको मालिक ठान्दा के हुन्छ,
प्रकृतिलाई शत्रु ठान्दा के हुन्छ,
र अन्ततः मानिसले आफूलाई प्रकृतिको एउटा अंश भनेर बुझ्दा संसार कसरी बदलिन सक्छ ।
अन्तिम भागको अन्तिम वाक्य दोषको हुनेछैन ।
जीवनको हुनेछ।
२०: नदीले बोकेको स्मृति — हिमाल, हिउँ, माटो र मानिसको अनन्त संवाद
भोलिपल्ट बिहान विद्यालयको आँगन असाध्यै शान्त थियो । हिजोसम्म जहाँ प्रश्नहरूको आवाज गुञ्जिन्थ्यो, त्यहाँ आज कुनै प्रश्न थिएन ।
न कुनै अभियोग ।
न कुनै प्रतिवाद ।
न कुनै कठघरामा उभिएको व्यक्ति ।
न कुनै कागजको थुप्रो ।
न कुनै माइक्रोफोन ।
केवल बिहानको हावा थियो ।
र त्यो हावामा हिमालबाट झरेको एउटा शित्तल गन्ध ।
रुखका पातहरू बिस्तारै हल्लिरहेका थिए ।
टाढा नदी आफ्नै लयमा बगिरहेकी थिइन् ।
विगतका उन्नाइस दिनदेखि मानिसहरूले जुन प्रश्न सोधिरहेका थिए, त्यसको उत्तर प्रकृतिले आज आफैँ दिन थालेकी थिइन् ।
विद्यालयको ढोकामाथि अझै एउटा कागज टाँसिएको थियो—
“हामी बिर्सने छैनौँ ।”
तर त्यो कागजलाई हावाले विस्तारै हल्लाइरहेको थियो ।
केही बेरपछि एउटा पात झरेर त्यस कागजमाथि आयो ।
त्यसपछि अर्को ।
फेरि अर्को ।
प्रकृतिले मानिसको प्रतिज्ञामाथि आफ्नै हस्ताक्षर गरिरहेकी थिइन् ।
हिमाल बोल्न थालेको बिहान
त्यो बिहान एउटा बालक विद्यालयबाट माथि डाँडातिर गयो । उसले पहिलोपटक हिमाललाई प्रश्न नगरी हेर्यो । पहिले ऊ हिमाललाई केवल सुन्दर देख्थ्यो । आज उसले हिमालभित्र समय देख्यो ।
हजारौँ वर्ष ।
हिउँका तहहरू ।
चट्टानका तहहरू ।
हावाका यात्राहरू ।
वर्षाका स्मृतिहरू ।
घामका ऋतुहरू ।
र हिमालको मौनता ।
उसलाई लाग्यो—
हिमाल मौन छैन ।
हामीले मात्र उसको भाषा सुन्न सिकेका छैनौँ ।
हिमालले बोल्दैन होला शब्दमा ।
तर—
उसको हिउँ बोल्छ ।
उसको चिरा बोल्छ ।
उसको ढलान बोल्छ ।
उसको नदी बोल्छ ।
उसबाट खस्ने सानो ढुङ्गाले पनि कहिलेकाहीँ ठूलो वाक्य लेखिरहेको हुन्छ ।
बालकले हिमालतिर हेरेर मनमनै सोध्यो—
“तिमीले हामीलाई चेतावनी दिएकी थियौ ?”
हिमाल मौन रह्यो ।
तर उसको सेतो काखबाट एउटा सानो हिउँको टुक्रा खस्यो ।
बालकले त्यसलाई उत्तरजस्तो बुझ्यो ।
हिमालको टुप्पोमा हिउँ थियो ।
शताब्दीदेखि ।
वर्षौँदेखि ।
ऋतुहरूदेखि ।
कहिले बाक्लो ।
कहिले पातलो ।
कहिले कठोर ।
कहिले नरम ।
हिउँ आफैँले कुनै अपराध गरेको थिएन ।
ऊ त केवल पानीको अर्को रूप थियो ।
बादलबाट आएको ।
चिसोले बाँधिएको ।
समयले थामिएको ।
तर जब तापक्रम बदलियो,
हिउँको संसार पनि बदलिन थाल्यो ।
उसका तहहरू कमजोर भए ।
बरफ पग्लियो ।
पानी जम्मा भयो ।
ढलानमा भार फेरियो ।
कुनै ठाउँमा चट्टान कमजोर भयो ।
कुनै ठाउँमा हिउँको तह चिप्लियो ।
कुनै ठाउँमा पुरानो सन्तुलन हरायो ।
प्रकृतिमा कुनै एउटा क्षण अचानक जन्मिँदैन ।
त्यसको पछाडि अनगिन्ती साना परिवर्तनहरू जम्मा भएका हुन्छन् ।
मानिसले अन्तिम क्षण मात्र देख्छ ।
प्रकृतिले भने—
पूरै यात्रा देखिरहेकी हुन्छ ।
एउटा हिउँको ढिस्को
हिमालको काखमा एउटा विशाल हिउँको ढिस्को थियो । एक दिन त्यो खस्यो । मानिसहरूले त्यसलाई एउटा घटना भने । तर त्यो ढिस्कोका लागि त्यो घटना थिएन ।
त्यो—
सन्तुलन परिवर्तन थियो ।
त्यसले बाटो छेक्यो ।
पानी थुनियो ।
सानो खोल्सो रोकियो ।
पानी जम्मा हुन थाल्यो ।
मानिसले तलबाट हेर्दा एउटा सुन्दर ताल देख्यो ।
तर हिमालले अर्को कुरा देखिरहेको थियो ।
जलको बढ्दो भार ।
बाँधिएको पानीको दबाब ।
वरिपरिको अस्थिरता ।
सम्भावित बहाव ।
मानिसको आँखाले ताल देख्यो ।
प्रकृतिको भाषाले—
जोखिम देखायो ।
हिमतालको मौनता
ताल विस्तारै ठूलो हुँदै गयो । उसको पानीमा नीलो स्वच्छ आकाशको प्रतिबिम्ब पर्थ्यो ।
बादल आउँथे ।
जान्थे ।
हिमाल देखिन्थ्यो ।
पूर्वीय रवि डुब्थ्यो ।
जून उदाउँथ्यो ।
टाढाबाट हेर्दा त्यो स्वर्गजस्तो थियो ।
तर कहिलेकाहीँ प्रकृतिको सबैभन्दा सुन्दर दृश्यभित्र पनि सबैभन्दा गम्भीर चेतावनी लुकेको हुन्छ ।
ताल बोल्दैन ।
तर उसको सतह बढ्दै जान्छ ।
उसको किनारा सर्दै जान्छ ।
उसको गहिराइ बदलिन्छ ।
उसको बाँधमाथि दबाब बढ्छ ।
र कुनै दिन—
सन्तुलनले आफ्नो अन्तिम सीमा भेट्न सक्छ ।
नदीको जन्म
जब त्यो पानी आफ्नो थुनिएको सीमाबाट मुक्त भयो, नदी जन्मिइन् ।
नदीले कसैसँग अनुमति मागिनन् ।
उनले आफ्नो बाटो खोजिन् ।
पहाड काटिन् ।
ढुङ्गा बगाइन् ।
माटो बोकिन् ।
रुख उखेलिन् ।
पुलसँग ठोक्किइन् ।
घरको ढोका छोइन् ।
खेत पार गरिन् ।
मानिसका बनाएका सीमाहरू चिनेकी थिइनन् ।
उनलाई थाहा थिएन—
यो गाउँ हो ।
यो जिल्ला हो ।
यो सीमा हो ।
यो निजी जमिन हो ।
यो सरकारी भूमि हो ।
यो आयोजना क्षेत्र हो ।
यो अर्को देश हो ।
नदीका लागि—
सबै केवल धरती थियो ।
नदीले नक्सा च्यातिन्
मानिसले कागजमा सीमा कोरेको थियो ।
नदीले पानीमा सीमा देखिनन् ।
मानिसले भन्यो—
“यो मेरो जग्गा ।”
नदीले भनिन्—
“माटो त तिम्रो होइन ।”
मानिसले भन्यो—
“यो मेरो सडक ।”
नदीले भनिन्—
“बाटो त समयले बनाएको हो ।”
मानिसले भन्यो—
“यो मेरो पुल ।”
नदीले भनिन्—
“पानीको बाटो बुझेर बनायौ ?”
मानिस मौन भयो ।
नदी बगिरहिन् ।
माटोको स्मृति
बाढीको पानी घटेपछि मानिसहरू माटोमा फर्किए ।
कसैको घर थिएन ।
कसैको खेत थिएन ।
कसैको पसल थिएन ।
कसैको विद्यालय थिएन ।
तर माटो थियो ।
त्यही माटो ।
जसले सबैलाई जन्म दिएको थियो ।
जसमा मानिसले घर बनाएको थियो ।
जसमा अन्न उब्जाएको थियो ।
जसमा बाटो बनाएको थियो ।
जसमा शहर उभ्याएको थियो ।
र अन्ततः—
त्यही माटोले सबैका पदचिह्नहरू फेरि समेटिरहेको थियो ।
माटोले कसैलाई दोष दिइन ।
उसले केवल एउटा कुरा सम्झाइरही—
“तिमीहरू जहाँ उभिएका छौ, त्यो भूमि पनि परिवर्तनशील छ ।”
वनको मौन शिक्षा
बाढी गएको केही महिनापछि वन फेरि हरियो हुन थाल्यो ।
पहिले मानिसले सोचे—
“वन समाप्त भयो ।”
तर प्रकृतिले आफ्नो काम रोक्दिन ।
झरेका बीउहरू उम्रिए ।
साना घाँस आए ।
नयाँ बिरुवा पलाए ।
चराहरू फर्किए ।
किराहरू आए ।
माटोमा जीवहरू चल्न थाले ।
जीवनले मृत्युको अवशेषमाथि फेरि आफ्नो हरियो अक्षर लेख्न थाल्यो ।
वनले मानिसलाई भनिरहेको जस्तो लाग्यो—
“विनाश अन्त्य होइन ।”
“तर पुनर्जन्म पनि स्वतः हुँदैन ।”
मानिसले वन जोगायो भने—
वनले माटो जोगाउँछ ।
माटो जोगियो भने—
पानीको यात्रा बदलिन्छ ।
पानीको यात्रा बदलियो भने—
जोखिम पनि बदलिन्छ ।
प्रकृतिका सबै कुरा एकअर्कासँग गाँसिएका छन् ।
बादलको यात्रा
एक दिन त्यही आकाशमा बादल आयो ।
त्यही मेघ बादल ।
जसले कहिलेकाहीँ वर्षा ल्याउँछ ।
कहिलेकाहीँ हिमपात ।
कहिलेकाहीँ आँधी ।
कहिलेकाहीँ केवल छायाँ ।
बादल कुनै एउटा देशको थिएन ।
उसको पासपोर्ट थिएन ।
उसको सीमा थिएन ।
उसले पहाड पार गर्यो ।
उपत्यका पार गर्यो ।
नदी पार गर्यो ।
समुद्रतिर गयो ।
फेरि फर्कियो ।
पानीको यो अनन्त चक्रमा—
मानिसले आफ्नो सानो राजनीतिक नक्सा लिएर बसेको थियो ।
प्रकृति भने—
पृथ्बीको सम्पूर्ण नक्सामा बगिरहेकी थिइन् ।
पूर्वीय रविको प्रश्न
बिहान पूर्वीय रवि फेरि उदायो ।
उसले कसैलाई दोष दिएन ।
उसले कसैसँग क्षमा पनि मागेन ।
ऊ केवल उदायो ।
सबैभन्दा ठूलो कुरा उसले सबैतिर अन्धकार हटायो ।
उसको तापले हिउँ पग्लायो ।
त्यही तापले वनलाई ऊर्जा दियो ।
त्यही तापले पानीलाई वाष्प बनायो ।
त्यही पानी बादल बन्यो ।
त्यही बादल वर्षा बन्यो ।
त्यही वर्षा नदी बन्यो ।
नदी समुद्रतिर गइन् ।
समुद्रबाट फेरि बादल उठ्यो ।
जीवनको चक्र चलिरह्यो ।
बालकले बुझ्यो—
प्रकृतिमा कुनै एक तत्व पूर्ण दोषी वा पूर्ण निर्दोष भनेर छुट्याउन कठिन हुन्छ ।
तर मानिससँग एउटा विशेषता थियो—
उसले बुझ्न सक्छ ।
पूर्वानुमान गर्न सक्छ ।
चेतावनी दिन सक्छ ।
योजना बनाउन सक्छ ।
गल्ती सुधार्न सक्छ ।
त्यसैले मानिसको जिम्मेवारी पनि अरू जीवभन्दा फरक थियो ।
मानिस र प्रकृतिको अन्तिम संवाद
साँझ बालक नदीको किनारमा पुग्यो ।
उसले ढुङ्गामाथि बसेर पानी हेर्यो ।
नदीले उसलाई हेरेजस्तो लाग्यो ।
उसले सोध्यो—
“तिमी हाम्रो शत्रु हौ ?”
नदीले उत्तर दिइन ।
उसले फेरि सोध्यो—
“तिमीले हामीलाई किन यति ठूलो पीडा दियौ ?”
नदी बगिरहिन् ।
बालकले आँखा बन्द गर्यो ।
उसले नदीको आवाजभित्र धेरै आवाज सुने—
हिमालको ।
हिउँको ।
माटोको।
वनको ।
बादलको ।
वर्षाको ।
र अन्ततः मानिसकै ।
उसलाई लाग्यो नदीले भनिरहेकी छ—
“म त बगिरहेकी थिएँ ।”
“तिमीले मेरो बाटो बुझ्यौ कि बुझेनौ ?”
बालक मौन भयो ।
नदी फेरि बगिन् ।
प्रकृति दोषी होइन, तर प्रकृति निर्दोष भनेर पनि प्रश्न समाप्त हुँदैन
त्यो रात बालकले आफ्नो डायरीमा लेख्यो—
“प्रकृतिलाई दोष दिएर मानव जिम्मेवारी समाप्त हुँदैन ।”
अर्को वाक्य—
“मानिसलाई दोष दिएर प्राकृतिक प्रक्रियाको सत्य पनि नकार्न मिल्दैन ।”
अर्को—
“जलवायु परिवर्तन वास्तविक जोखिम बढाउने कारक हुन सक्छ ।”
अर्को—
“तर कुनै विशिष्ट विपत्तिमा वास्तविक कारण र मानवीय जिम्मेवारी प्रमाणबाट छुट्याउनुपर्छ ।”
अन्तिम—
“सत्यलाई दोषी चाहिँदैन; सत्यलाई प्रमाण चाहिन्छ ।”
तराजु अब कहाँ छ?
विद्यालयको त्यो पुरानो अदालत अब बन्द भइसकेको थियो ।
तराजु भने अझै त्यहीँ थियो ।
यसपटक कसैले त्यसमा—
प्रकृति
र
मानिस
राखेन ।
किनकि अब सबैले बुझेका थिए—
यी दुई छुट्टाछुट्टै पल्ला होइनन् ।
मानिस प्रकृतिको अर्को पल्लामा उभिएको होइन ।
मानिस स्वयं—
त्यही तराजुको एउटा जीवित अंश हो ।
हिमाल कमजोर भयो भने मानिस प्रभावित हुन्छ ।
वन नष्ट भयो भने मानिस प्रभावित हुन्छ ।
नदी प्रदूषित भयो भने मानिस प्रभावित हुन्छ ।
माटो कमजोर भयो भने मानिस प्रभावित हुन्छ ।
जलवायु बदलियो भने मानिस प्रभावित हुन्छ ।
र मानिसका गलत निर्णयले—
प्रकृतिको सन्तुलन पनि प्रभावित हुन सक्छ ।
त्यसैले अन्तिम प्रश्न दोषको होइन ।
सम्बन्धको हो ।
अन्तिम स्मृति
वर्षहरू बिते ।
विद्यालयको आँगनमा एउटा नयाँ रूख हुर्कियो ।
त्यो रूखको फेदमा एउटा सानो ढुङ्गा राखिएको थियो ।
त्यसमा कुनै संख्या थिएन ।
कुनै नाम थिएन ।
कुनै राजनीतिक नारा थिएन ।
केवल लेखिएको थियो—
“यहाँबाट एउटा प्रश्न सुरु भएको थियो ।”
हरेक वर्ष विद्यार्थीहरू त्यहाँ आउँथे ।
उनीहरू नदी हेर्थे ।
हिमाल हेर्थे ।
आकाश हेर्थे ।
र शिक्षकले उनीहरूलाई एउटै प्रश्न सोध्थे—
“प्रकृतिलाई जित्न सकिन्छ ?”
बालबालिका भन्थे—
“सकिँदैन ।”
“त्यसो भए ?”
उनीहरू भन्थे—
“बुझ्न सकिन्छ ।”
“सम्मान गर्न सकिन्छ ।”
“जोखिम घटाउन सकिन्छ ।”
“सहअस्तित्व सिक्न सकिन्छ ।”
हिमालबाट समुद्रसम्म
एक बिहान त्यो बालक—अब युवक भइसकेको थियो—फेरि त्यही पहाडमा उभियो । हिमाल अझै त्यही थियो । तर उसको हिउँ केही फरक देखिन्थ्यो । नदी अझै त्यही थिइन् । तर उनको किनारमा नयाँ बस्तीहरू थिए । वन फेरि हरियो भएको थियो । तर केही ठाउँमा खाली पहाडहरू पनि थिए । आकाश उही थियो । तर मानिसहरूले अब बादललाई केवल सुन्दर दृश्य भनेर हेर्दैनथे । उनीहरूले मौसम पनि पढ्न सिकेका थिए ।
नदीको बहाव पनि ।
हिमतालको आकार पनि ।
पहिरोको संकेत पनि ।
हावाको परिवर्तन पनि ।
र सबैभन्दा महत्त्वपूर्ण—
आफ्नो गुणस्तरिय व्यवहार पनि ।
उसले टाढा हेर्यो ।
हिमालको सेतो काखबाट एउटा सानो पानीको धारा जन्मिरहेको थियो ।
त्यो धारा तल आयो ।
ढुङ्गा छोयो ।
घाँस छोयो ।
वन छोयो ।
गाउँ छोयो ।
खेत छोयो ।
सहर छोयो ।
नदी बन्यो ।
अर्को नदीसँग मिसियो ।
ठूलो नदी बन्यो ।
मैदानतिर गयो ।
अन्ततः समुद्रमा पुग्यो ।
समुद्रले त्यसलाई ग्रहण गर्यो ।
तर कथा त्यहाँ पनि समाप्त भएन ।
रविले समुद्रको पानीलाई फेरि आकाशतिर उठायो ।
बाफ बन्यो ।
बादल बन्यो ।
बादल फेरि हिमालतिर आयो ।
हिमालले फेरि त्यसलाई हिउँ बनायो ।
हिउँले फेरि पानी जन्मायो ।
पानीले फेरि नदी जन्मायो ।
र नदीले फेरि मानिसको ढोका छोयो ।
मानिसले यसपटक नदीलाई हेरेर डराएन ।
उसले सम्मानपूर्वक भन्यो—
“म तिम्रो मालिक होइन ।”
नदी बगिरहिन् ।
उसले फेरि भन्यो—
“म तिम्रो शत्रु पनि होइन ।”
नदी बगिरहिन् ।
उसले अन्तिमपटक भन्यो—
“म तिम्रो अंश हुँ ।”
त्यस क्षण हावाले हिमालको टुप्पो छोयो । हिउँमा एउटा हल्का चमक आयो । सूर्यको किरण नदीमा पर्यो । नदी सुनजस्तै चम्किइन् । वनका पातहरू एकसाथ हल्लिए । बादल बिस्तारै पहाडमाथि फैलियो ।
र पृथ्वीले—
कुनै शब्द नबोली—
मानिसको त्यो स्वीकारोक्ति सुनेजस्तो लाग्यो ।
प्रकृति कहिल्यै अदालतमा उपस्थित हुँदिन । उसले आफ्नो पक्षमा वकिल राख्दिन । उसले बयान लेख्दिन । उसले दोष स्वीकार्दिन । उसले निर्दोषताको प्रमाणपत्र पनि माग्दिन ।
ऊ केवल आफ्नो नियमअनुसार चलिरहन्छे ।
हिमाल उठ्छ ।
हिउँ जम्छ ।
हिउँ पग्लन्छ ।
पानी बग्छ ।
नदी बाटो खोज्छ ।
वन उम्रन्छ ।
वन ढल्छ ।
माटो बग्छ ।
फेरि जम्छ ।
बादल आउँछ ।
वर्षा हुन्छ ।
रवि उदाउँछ ।
रात पर्छ ।
फेरि प्रभात हुन्छ ।
मानिस आउँछ ।
सहर बनाउँछ ।
पुल बनाउँछ ।
सडक बनाउँछ ।
बस्ती बसाउँछ ।
विज्ञान खोज्छ ।
गल्ती गर्छ ।
चेतावनी पाउँछ ।
कहिलेकाहीँ सुन्छ ।
कहिलेकाहीँ बेवास्ता गर्छ ।
कहिलेकाहीँ हार्छ ।
कहिलेकाहीँ सिक्छ ।
तर पृथ्वी—
उनी सबैको बीचमा निरन्तर घुमिरहन्छे ।
त्यसैले त्यो दुःखद घटनाको अन्तिम पाठ पनि कुनै एक वाक्यमा सीमित हुन सक्दैन ।
जलवायु परिवर्तनलाई बेवास्ता गर्न मिल्दैन ।
प्राकृतिक प्रक्रियालाई मानव अपराध भन्न मिल्दैन ।
मानवीय लापरबाहीलाई प्रकृतिको नाममा लुकाउन मिल्दैन ।
प्रमाणबिना दोष लगाउन मिल्दैन ।
प्रमाणित जिम्मेवारीबाट पन्छिन पनि मिल्दैन ।
र सबैभन्दा माथि—
प्रकृतिले हामीलाई हरेक क्षण परीक्षा दिइरहेकी छैन;
उनले हामीलाई हरेक क्षण सिकाइरहेकी छिन् ।
हामीले त्यो पाठ पढ्यौँ कि पढेनौँ—
त्यो निर्णय प्रकृतिले गर्दिन ।
हामीले नै गर्छौँ ।
सूर्य पश्चिमतिर ढल्कियो ।
हिमाल सुनौलो भयो ।
नदीले अन्तिम प्रकाश बोकेर तलतिर लगिन् ।
हावाले वनका पातहरू छोयो ।
एउटा पात रूखबाट छुट्यो ।
केही क्षण हावामा तैरियो ।
र अन्ततः नदीमा खस्यो ।
नदीले त्यसलाई बोकिन् ।
पात बग्दै गयो ।
कुनै गाउँ पार गर्यो ।
कुनै सहर पार गर्यो ।
कुनै पुलमुनि पुग्यो ।
कुनै बालकको आँखामा एक क्षण देखियो ।
फेरि अगाडि बढ्यो ।
त्यसलाई थाहा थिएन—
ऊ कहाँ पुग्नेछ ।
तर नदीलाई थाहा थियो—
यात्रा कहिल्यै रोकिन्न ।
मानिसको जीवन पनि त्यस्तै हो ।
एउटा पुस्ताले प्रश्न गर्छ ।
अर्को पुस्ताले उत्तर खोज्छ ।
तेस्रो पुस्ताले गल्ती सुधार्छ ।
चौथो पुस्ताले नयाँ प्रश्न गर्छ ।
र पृथ्वी—
सबै पुस्तालाई आफ्नो काखमा बोकेर—
अझै घुमिरहन्छे ।
हिमाल उभिरहन्छ ।
नदी बगिरहन्छ ।
वन उम्रिरहन्छ ।
बादल आउँदै–जाँदै गर्छ ।
माटोले स्मृति सम्हालिरहन्छ ।
र मानिस—
यदि उसले साँच्चै सिकेको छ भने—
प्रकृतिमाथि विजयको सपना देख्न छोडेर,
प्रकृतिसँग सहयात्राको संस्कार सिक्दै जान्छ ।
त्यसपछि कुनै दिन कुनै अर्को बालक हिमालको काखमा उभिएर नदीलाई हेर्दै सोध्नेछैन—
“तिमीले हामीलाई किन यस्तो गर्यौ ?”
उसले बरु हात जोडेर भन्नेछ—
**“हामीले तिम्रो भाषा ढिलो बुझ्यौँ ।
अब हामी सुन्न सिक्दैछौँ ।”**
नदी बगिरहनेछ ।
हिमाल मौन उभिरहनेछ ।
आकाश खुलिरहनेछ ।
र पृथ्वीको अनन्त यात्रामा—
मानिसको त्यो सानो तर गहिरो बोध पनि बगिरहनेछ—
“प्रकृतिलाई जितेर होइन, प्रकृतिलाई बुझेर मात्र भविष्य सुरक्षित हुन्छ ।”
समकालीन साहित्य