एउटा बूढो मान्छेको चित्र बन्यो
जसको सुस्केरामा गण्डकी, कोशी, कर्णाली
सुसाइरहेको थियो
जसको देब्रे छातीमा डम्फु, मादल, सहनाई
गुञ्जिरहेको थियो
जनयुद्धको बेला क्रान्तिको भार बोकेको
दाहिने काँधमा गोली लाग्यो
र फुल्यो मेरो देशको लेकभरि राता लालीहरू
तानाशाहीद्वारा बाँझो जीवन जोतिनु पर्यो
दिनरात गोरुले जसरी
र झुल्यो मेरो देशको खलियानमा सुनौला बालीहरू
मूर्ख रहेछु म त
जसले देश भनेको केवल सिमाना हो भन्दथेँ
जसले राष्ट्र भनेको केवल चार किल्ला हो ठान्दथेँ
अहिले म जहाँ बाँचिरहेको छु -
निर्धक्क भएर हाँसिरहेको छु -
यो त मेरो आदिम पुर्खाहरूको विशाल सपना रहेछ
हो ! म मेरो पुर्खाहरूको सपना कोर्दै छु ।
हेटौँडा - मकवानपुर
समकालीन साहित्य